САВОЛ: Чаро масеҳиён мегӯянд, ки масеҳият дин нест, балки муносибат аст? Оё ҳамаи динҳо дар бораи муносибат бо Худо нестанд?
ҶАВОБ:
Дар Китоби Муқаддас оятҳои зиёде мавҷуданд, ки ба мо нишон медиҳанд, ки масеҳияти ҳақиқӣ муносибати махсус бо Худованд Исои Масеҳ, Писари ягонаи Худо аст, на танҳо дин. Баъзе аз онҳо инҳоянд:
- «Дар Ӯ ҳаёт буд, ва ҳаёт нури одамон буд» (Юҳанно 1:4 NKJV).
- «Ва шаҳодат ин аст: Худо ба мо ҳаёти ҷовидонӣ додааст, ва ин ҳаёт дар Писари Ӯст. Касе ки Писарро дорад, ҳаёт дорад; касе ки Писари Худоро надорад, ҳаёт надорад» (1 Юҳанно 5:11-12).
- «Ба ҳамаи шумо маълум бошад ... ки ба исми Исои Масеҳи Носирӣ ... ин мард дар пеши шумо сиҳат истодааст ... Ва дар ҳеҷ каси дигар наҷот нест, зеро дар зери осмон исми дигаре дар миёни одамон дода нашудааст, ки ба воситаи он мо бояд наҷот ёбем» (Аъмол 4:10-12).
- «Назди Ман оед, эй ҳамаи хастагону гаронборон, ва Ман ба шумо оромӣ хоҳам дод» (Матто 11:28).
- «Ӯ берун рафт ва боҷгиреро бо номи Леви дид, ки дар идораи боҷ нишаста буд, ва Ӯ ба ӯ гуфт: «Маро пайравӣ кун». Пас, ӯ ҳама чизро тарк карда, бархост ва Ӯро пайравӣ кард» (Луқо 5:27-28).
Дар Аҳди Қадим, барои ибодати Худо, одамон бояд ба ҷойҳои муайяне, ки Худо таъин карда буд, мерафтанд, ки дар он ҷо Ӯ номи Худро мегузошт. Онҳо бояд аз ҷойҳои динӣ, ки ба ибодати бутҳо бахшида шуда буданд, худдорӣ мекарданд; дар асл, онҳо бояд чунин ҷойҳоро вайрон мекарданд. Худо дар бораи интихоби Исроил «барои худ халқе бошад, ганҷи махсусе болотар аз ҳамаи халқҳо дар рӯи замин» сухан гуфт, вақте ки онҳо «хурдтарин аз ҳамаи халқҳо» буданд (Такрори Шариат 7:6-7). Аммо чунин муносибат, дар беҳтарин ҳолат, муносибати миллӣ буд, на шахсӣ.
Ҳамаи ин пас аз эҳёи Худованд Исо тағйир ёфт. Ӯ дигар шогирдони Худро ғулом наменомид, балки дӯст (Юҳанно 15:12-15). Ҷаҳон бо онҳо чунон муносибат мекард, ки бо Ӯ муносибат карда буд (Юҳанно 15:18-23). Ба заноне, ки ба қабри Ӯ омада буданд, Ӯ гуфт: «Биравед ва ба бародаронам бигӯед, ки ба Ҷалил раванд, ва дар он ҷо Маро хоҳанд дид» (Матто 28:10). Ва ба Марями Маҷдалия Ӯ гуфт: «Назди бародаронам бирав ва ба онҳо бигӯ: «Ман назди Падари Худ ва Падари шумо, ва назди Худои Худ ва Худои шумо мебароям» (Юҳанно 20:17). Имондорони аввалия ҳам Каломро мавъиза мекарданд ва ҳам Худованд Исоро мавъиза мекарданд (Аъмол 11:19-20).
Ҳамаи динҳои сохтаи инсон аслан ибодати девҳо мебошанд. «Чизҳоеро, ки халқҳо қурбонӣ мекунанд, ба девҳо қурбонӣ мекунанд, на ба Худо» (1 Қӯринтиён 10:20). Вақте ки бодиққат тафтиш карда мешаванд, ин динҳо аслан муносибат нестанд. Дар онҳо на шодӣ ҳаст, на муҳаббат. Балки онҳо ба тарс ва корҳо, ба фикри кардани коре барои ором кардани «худоёни» хашмгин асос ёфтаанд. Масалан, «Вақте ки подшоҳи Мӯоб дид, ки ҷанг барои ӯ хеле шадид аст ... ӯ писари калонии худро, ки бояд ба ҷои ӯ ҳукмронӣ мекард, гирифт ва ӯро ҳамчун қурбонии сӯхтанӣ бар девор пешкаш кард» (2 Подшоҳон 3:26-27).
Дар Юнус, вақте ки Худованд тӯфони бузургро фиристод ва киштии онҳо қариб буд, ки шикаста шавад, баҳрнавардони бутпараст «тарсиданд; ва ҳар кас ба худои худ фарёд зад, ва борҳоеро, ки дар киштӣ буд, ба баҳр партофтанд, то ки борро сабук кунанд» (Юнус 1:5). Вақте ки онҳо фаҳмиданд, ки Худои Юнус кист, ва Ӯ худои маҳаллии сохтаи инсон нест, ки аз ҳузури ӯ бо рафтан ба минтақаи дигар гурехтан мумкин аст, балки «Худованд, Худои осмон, ки баҳр ва хушкиро офаридааст,» онҳо «сахт тарсиданд» (Юнус 1:9-10).
Онҳо кӯшиш карданд, ки аз иҷрои он чизе ки Худо талаб мекард, худдорӣ кунанд, аммо бефоида. Вақте ки онҳо пайғамбари гурезаро ба баҳр партофтанд, «мардон аз Худованд сахт тарсиданд, ва ба Худованд қурбонӣ карданд ва назрҳо карданд» (Юнус 1:16). Онҳо, ба эҳтимоли зиёд, бо Худованд чунон муносибат мекарданд, ки пас аз чунин наҷот бо бутҳои худ муносибат мекарданд! Шукр Худо, Худованд медонад, ки дилҳои онҳо то чӣ андоза ба Ӯ баргашта буданд!
Динҳои сохтаи инсон на танҳо ба тарс ва ба адолати бар корҳо асосёфта асос ёфтаанд, балки онҳо ҳеҷ гуна итминони таскинбахшро дар бораи оянда пешниҳод намекунанд. Баъзе худоён ҳамчун тағйирёбанда дида мешаванд, баъзеҳо ҳамчун дур ва аз ин саҳна ҷудошуда дида мешаванд, ва боз дигарон ҳамчун дорои ҳамон айбҳое тасвир карда мешаванд, ки дар инсоният маъмуланд, аз ин рӯ дар асл онҳоро сафед мекунанд. Дар тамоми Китоби Муқаддас мо бутпарастӣ ва беахлоқиро хеле зич алоқаманд мебинем, ва Худо ҳам халқи заминӣ ва ҳам халқи осмонии Худро аз ин гуноҳҳо огоҳ мекунад. Шояд «лаззатҳои муваққатии гуноҳ» (Ибриён 11:25) бошанд, аммо на сулҳу шодии доимӣ.
Чӣ қадар фарқияти бузурге байни масеҳияти ҳақиқӣ ва ҳар дини дигар вуҷуд дорад. Худованди мо Исо дар ҷалол зинда аст ва дар он ҷо аз номи мо, ҳамчун Миёнарав, Ҳимоятгар ва Саркоҳини Бузурги мост. «Ӯ инчунин қодир аст, ки онҳоеро, ки ба воситаи Ӯ ба Худо меоянд, то ба охир наҷот диҳад, зеро Ӯ ҳамеша зинда аст, то барои онҳо шафоат кунад» (Ибриён 7:25). Дигар асосгузорони динҳо мурдаанд, аммо Исо ҳамеша зинда аст ва ба зудӣ меояд, то худро бо худ абадӣ гирад!
Барои сабабҳои дар боло зикршуда, масеҳият дин нест, балки муносибат бо Наҷотдиҳандаи аҷиби мо, Худованди аҷиби мо, Исои Масеҳ аст!
