Кӣ намехоҳад дар тарафи ғолиб бошад? Хоҳ ин бозии футбол бошад, хоҳ мубоҳиса ё ҷанг бар зидди терроризм – ҳеҷ кас намехоҳад мағлуб шавад. Вақте ки мо рӯйдодҳои ахири ҷаҳонро баррасӣ мекунем, шояд чунин ба назар расад, ки масеҳият мавқеи худро аз даст медиҳад, хусусан вақте ки мо дар бораи куштор, таҷовуз ва ғулом кардани имондорон дар Судон ё ҳамлаҳои даҳшатнок ба онҳое, ки дар кишварҳое чун Чин, Марокаш ё Арабистони Саудӣ барои Худованд шаҳодат медиҳанд, мешунавем. Аммо сарфи назар аз ҳамаи ин, мо бояд дарк кунем, ки мо ҳанӯз дар тарафи ғолиб қарор дорем.
Ҷанги рӯҳонӣ идома дорад, ки Навиштаҳо онро ба таври возеҳ муайян мекунанд: «Дар айёми охир замонҳои душвор фаро хоҳад расид. Зеро ки одамон худписанд, зарпараст, пурғурур, ҳавобаланд, дашномдиҳанда, беитоат ба падару модар, носипос, беҳаром, бемеҳр, бетавфиқ, ғайбатчӣ, бепарҳез, бераҳм, ба некӣ душман, хоин, саркаш, мағрур, айшпараст хоҳанд буд, на Худопараст, ки сурати худотарсӣ доранд, вале қуввати онро инкор мекунанд. Аз чунин одамон дурӣ ҷӯед» (2 Тимотиюс 3:1-5 NIV).
Мо аз Навиштаҳо медонем, ки дар айёми охир замонҳои даҳшатнок бо фишор ба сӯи озодӣ аз арзишҳои масеҳӣ, ки сутуни ҷомеаи солим ва солим мебошанд, фаро хоҳад расид. Барномаи либералӣ кӯшиш мекунад, ки маҳдудиятҳоро оид ба фаъолиятҳои ғайримуқаррарӣ, ки дар дили одамони гунаҳкор таҳия шудаанд, бартараф кунад, то қабули умумии рафтори ғайримуқаррарӣ ва нафратоварро ба вуҷуд орад. Ахлоқ дар сатҳи пасттарин қарор дорад, исқоти ҳамл миллатҳоеро, ки онро амалӣ мекунанд, шарманда мекунад ва барномаи ҳамҷинсгароӣ ба ҳар як қабати ҷомеа роҳ меёбад. Пас, чӣ гуна мо метавонем бигӯем, ки мо дар тарафи ғолиб қарор дорем?
Ҷанги рӯҳонӣ
Пеш аз ҳама, мо бояд донем, ки ҷанги рӯҳонӣ идома дорад. Шайтон аз замоне, ки ӯ аз ғурур баланд шуд ва фикр кард, ки аз Худо бузургтар аст, ба ҳокимияти Худо муқобилат кардааст (Ишаъё 14:12-17; Ҳизқиёл 28:12-17). Дар баробари Шайтон, бисёр фариштагон низ афтоданд ва ҳоло ҳамчун девҳо бо Шайтон кор мекунанд, то ҳамаи меъёрҳои муқаддасиро, ки Худои Худро тавсиф мекунанд, вайрон кунанд. Тааҷҷубовар нест, ки Шайтон ба масеҳиён ҳамла мекунад, ки ҳамчун нур дар ҷаҳони торик истодаанд. Ӯ мехоҳад дилҳо ва ақлҳои тамоми инсониятро назорат кунад, аммо ҳар як имондори ҳақиқӣ таҳдид ва монеа ба найрангҳои ӯст.
Дониёл, марди солеҳ, аз Худо барои посух ба рӯъёҳое, ки гирифта буд, хоҳиш кард (Дониёл 10:12-13). Фариштае бо посухҳо фиристода шуд, аммо боздошта шуд ва маҷбур шуд, ки бо шоҳзодаи девҳо бар Форс мубориза барад, ки фариштаро аз Худо боздошт. Ниҳоят, Микоил, яке аз сарварони лашкари фариштагони Худо, ки барои нигоҳубини миллати Исроил таъин шуда буд, маҷбур шуд, ки ба фариштае, ки бо шоҳзодаи девҳои Форс мубориза мебурд, кӯмак кунад. Ин ҳодиса яке аз он ҷангҳои рӯҳонӣ дар олами осмонӣ буд, ки мо дар Эфсӯсиён дар бораи он мехонем: «Зеро ки муборизаи мо на бар зидди хун ва гӯшт аст, балки бар зидди ҳукмронон, бар зидди ҳокимиятҳо, бар зидди қудратҳои ин ҷаҳони торик ва бар зидди қувваҳои рӯҳонии бадӣ дар олами осмонӣ» (Эфсӯсиён 6:12).
Мо мисолҳои дигари ин ҷангро дар осмон дорем, ки яке аз онҳо худи Шайтон аст, вақте ки ӯро даъват карданд, ки дар Айюб 1-2 дар назди Худо дар бораи амалҳои худ ҳисобот диҳад. Ӯ Худоро ба ҳимояи Айюб муттаҳам кард ва Худоро даъват кард, ки девори ҳимояеро, ки Ӯ дар атрофи Айюб дошт, бардорад, то ӯ ин марди солеҳро озмоиш кунад ва васваса кунад, ки бар зидди Худо рӯй гардонад. Худо ба Шайтон иҷозат дод, ки Айюбро озмоиш кунад, ки дар як рӯз тамоми дороии худро аз даст дод ва инчунин фаҳмид, ки 10 фарзанди ӯ дар садама кушта шудаанд. Аммо, ӯ беайбии худро нигоҳ дошт ва бар зидди Худо рӯй нагардонд ва метавонист бигӯяд: «Урён аз батни модарам баромадам, ва урён боз хоҳам гашт. Худованд дод ва Худованд гирифт; номи Худованд муборак бод» (Айюб 1:21). Озмоишҳои минбаъда низ буданд, аммо Айюб пирӯз шуд, зеро ӯ аз Худо метарсид ва дар рӯ ба рӯи озмоиш ва азоб устувор истод.
Аз ин ду ҳодисаи библиявӣ мо метавонем дар бораи тарзи кори Шайтон ва инчунин чӣ гуна мо метавонем ба нақшаҳои ӯ ҳамчун сарбозони хуб омӯзонидашуда, ки барои ҷанг омодаанд, муқобилат кунем, бисёр чизҳоро омӯзем.
Девори ҳимоя
Тарзи муносибати Худо ва Шайтон дар ҳаёт ва муборизаҳои Айюб ҳамеша ба ман кӯмаки бузург буд. Донистани он ки Худо дар атрофи халқи худ девори ҳимоя дорад ва Шайтон наметавонад аз маҳдудиятҳое, ки Худо ба ӯ мегузорад, берун равад, тасаллии бузург аст. Ин ба ман кӯмак мекунад, ки сабаби аслии онро фаҳмам, ки чаро Павлус метавонист бигӯяд: «Ҳеҷ васвасае шуморо нагирифтааст, магар он чӣ ба одам хос аст. Ва Худо содиқ аст; Ӯ намегузорад, ки шумо аз он чӣ таҳаммул карда метавонед, васваса шавед. Аммо вақте ки шумо васваса мешавед, Ӯ роҳи халосӣ низ медиҳад, то шумо тавонед дар зери он истодагарӣ кунед» (1 Қӯринтиён 10:13). Худо маҳдудиятҳои моро медонад ва ба Шайтон ё ягон девҳои ӯ иҷозат намедиҳад, ки аз он чӣ мо таҳаммул карда метавонем, берун раванд. Мо ҳама гуногун ҳастем ва ҳама қобилиятҳои гуногун барои азоб ва озмоиш дорем. Азбаски ин ваъда дар Каломи Худост, мо метавонем мутмаин бошем, ки Ӯ намегузорад, ки мо аз он чӣ таҳаммул карда метавонем, озмоиш ё васваса шавем.
Мутаассифона, Шайтон ҳатман бузургтарин мушкили мо нест, зеро Худо Шайтонро дар банд дорад, то ӯ наметавонад коре бештар аз он чӣ ба ӯ иҷозат дода шудааст, кунад. Аммо, мо баъзан душмани бадтарини худамон ҳастем, зеро мо мехоҳем корҳоро бо роҳи худ кунем, Худоро аз муодила берун мегузорем. Мо ҳушёрии худро аз даст медиҳем ва аксар вақт танҳо хоҳишҳо ва шаҳватҳои худро қонеъ мекунем.
Дар мавриди Айюб, ӯро баъзе дӯстонаш зиёрат карданд, ки ба ҷои кӯмак ба ӯ, ба айбдор кардани ӯ ба ҳама гуна корҳои нодуруст шурӯъ карданд, ки дар натиҷа Айюб бо худписандии худ ғарқ шуд ва ғурур ба рӯи об баромад. Сипас Худо ҳам Айюб ва ҳам дӯстонашро барои муносибатҳо ва суханони комилан нодурусташон сарзаниш кард.
Қудрати дуо
Дониёл ба Худо содиқ буд, аммо ӯ азоб кашид, зеро ҷанги рӯҳонӣ дар ҷойҳои осмонӣ идома дошт. Мо бояд дарк кунем, ки «ҷойҳои осмонӣ», ки ба он ишора шудааст, худи осмон нест. Фаромӯш накунед, ки Шайтон «ҳокими салтанати ҳаво, рӯҳест, ки ҳоло дар онҳое, ки нофармонӣ мекунанд, кор мекунад» (Эфсӯсиён 2:2). Дониёл, ҳамчун марди дуогӯ, ки дар ҳамоҳангии наздик бо Худо роҳ мерафт, намунаи хубест, ки чӣ гуна дар рӯ ба рӯи мухолифат устувор истодан ва чӣ гуна дар муборизаҳои рӯҳонии худ пирӯз шудан мумкин аст.
Мо бояд дар бораи тарзи кори Шайтон каме фаҳмиш дошта бошем, аммо набояд аз ҳад зиёд ба ӯ машғул шавем (2 Қӯринтиён 2:6). Мо набояд Шайтонро нодида гирем ё ҳатто дар бораи ӯ шӯхӣ кунем. Ӯ душмани хеле қавӣ аст ва танҳо Худо метавонад бо Шайтон беҷазо мубориза барад ва мо бешубҳа наметавонем инро бо қувваи худ кунем. Ҳатто сарфаришта Микоил нисбат ба Шайтон такаббурона рафтор накард, балки Худоро даъват кард, ки ӯро сарзаниш кунад: «Аммо ҳатто сарфаришта Микоил, вақте ки ӯ бо иблис дар бораи ҷасади Мусо баҳс мекард, ҷуръат накард, ки ба ӯ айби тӯҳматомез биёрад, балки гуфт: 'Худованд туро сарзаниш кунад!'» (Яҳудо 1:9).
Зиреҳ барои ҷанг
Павлус дар бораи ҷанги рӯҳонӣ, ки дар атрофи мо идома дорад, навишт ва маслиҳатҳои хубе дод, ки чӣ гуна мо бояд худро омода ва муҷаҳҳаз кунем. Дар Эфсӯсиён 6 Павлус дар бораи зиреҳе навишт, ки масеҳӣ на танҳо бояд дар бораи он донад, балки бояд онро моҳирона истифода барад. Ӯ дар бораи муборизаи мо на бо хун ва гӯшт, балки бар зидди ҳукмронон, ҳокимиятҳо, қудратҳои ин ҷаҳони торик ва бадӣ дар олами осмонӣ навишт. Ҳукмронон, қудратҳо ва ҳокимиятҳое, ки ӯ ба онҳо ишора кард, рутбаҳои гуногун дар байни девҳои Шайтон мебошанд. Аз ин рӯ, мо бояд тамоми зиреҳро пӯшем, то тавонем бар зидди найрангҳои иблис ва ҳамлаҳои девҳои ӯ истодагарӣ кунем.
Зиреҳ чанд қисм дорад ва мо бояд донем, ки онҳо чӣ маъно доранд ва чӣ гуна онҳоро истифода барем.
Камарбанди ҳақиқат:
Ҳаёти риёкорона ҳеҷ гоҳ наметавонад бар зидди ҳамлаҳои рӯҳонӣ истодагарӣ кунад. Ҳаёти мо бояд кушода ва ростқавл бошад, мо набояд танҳо вақте ки бо дигар масеҳиён ҳастем, рӯйпӯш кунем. Мо бояд ҳамеша ба ҳақиқати Каломи Худо, ки мо медонем, мувофиқат кунем. Худованд мехоҳад моро ба ҳаёти озодӣ ва шодӣ биёрад, ва ин дар ҳақиқат ёфт мешавад. Мо ба як садоқати ҳақиқӣ ва ростқавлона ба Худо, ба дигарон ва ба худамон ниёз дорем, то мо метавонем ба озодӣ ва шодии ҳаёти ростқавлона дар назди Худо дохил шавем. Исо гуфт: «Агар шумо ба таълимоти Ман пайравӣ кунед, шумо дар ҳақиқат шогирдони Ман ҳастед. Он гоҳ шумо ҳақиқатро хоҳед донист, ва ҳақиқат шуморо озод хоҳад кард» (Юҳанно 8:31-32).
Синабанди адолат:
Адолати мо натиҷаи нек будан нест, балки аз ҷониби Худо ба мо нисбат дода мешавад, зеро кори Исо, ки ҷазои гуноҳҳои моро дар салиб пардохт. «Аммо акнун адолате аз Худо, берун аз шариат, ошкор шудааст, ки Шариат ва Паёмбарон ба он шаҳодат медиҳанд. Ин адолат аз Худо тавассути имон ба Исои Масеҳ ба ҳамаи онҳое, ки имон доранд, меояд» (Румиён 3:21-22). Шайтон ба бисёр имондорон ҳамла мекунад ва онҳоро водор мекунад, ки фикр кунанд, ки онҳо метавонанд наҷоти худро аз даст диҳанд. Донистани он ки Каломи Худо ба ҳамаи онҳое, ки имон доранд ва ба ҳамаи онҳое, ки Писарро доранд, ҳаёти ҷовидонӣ ваъда медиҳад, ба мо итминон ва қувват медиҳад, вақте ки шубҳа ва тарс ба мо ҳамла мекунанд. Мо табиатан одил нестем, ва наметавонем ба меъёре, ки Худо талаб мекунад, бирасем. Ягона адолати мо дар Писар аст: «Ва ин шаҳодат аст: Худо ба мо ҳаёти ҷовидонӣ додааст, ва ин ҳаёт дар Писари Ӯст. Касе ки Писарро дорад, ҳаёт дорад; касе ки Писари Худоро надорад, ҳаёт надорад» (1 Юҳанно 5:11-12).
Пойҳо бо Инҷили сулҳ муҷаҳҳаз шудаанд:
Оё мо барои рафтан омодаем? Оё мо имкониятҳои аз ҷониби Худо додашударо барои расонидани Инҷил ба онҳое, ки гумроҳ шудаанд, истифода мебарем? Павлус метавонист бигӯяд: «Аммо вақте ки ман Инҷилро мавъиза мекунам, наметавонам фахр кунам, зеро ман маҷбурам мавъиза кунам. Вой бар ман, агар Инҷилро мавъиза накунам!» (1 Қӯринтиён 9:16). Пешниҳоди Инҷил вазифаи ҳар як имондори аз нав таваллудшуда аст (Матто 28:19; Аъмол 1:8). Ин роҳест, ки мо нурро ба ин ҷаҳони аз ҷониби бадии Шайтон торикшуда меорем.
Сипари имон:
Мо бояд дар имони худ афзоиш ёбем. Ӯ ваъда додааст, ки то охир бо мо хоҳад буд. Вақте ки ҳамлаҳо меоянд, мо сипарро дар пеши худ нигоҳ медорем, то тирҳои оташинеро, ки душман ба сӯи мо мепартояд, дур кунем. Озмоишҳо ва имтиҳонҳо бо роҳҳои гуногун хоҳанд омад. Вақте ки мо зери оташ ҳастем, мо бояд эътимод кунем. Вақте ки мо ваъдаҳои зиёди Калом ва бисёр муқаддасони Библияро, ки бо кӯмаки Худо тавонистанд ғолиб оянд, ба ёд меорем, рӯҳбаланд мешавем. Вақте ки имони мо амалӣ мешавад, Худо хушнуд мешавад. «Ва бе имон ба Худо писанд омадан ғайриимкон аст, зеро ҳар кӣ ба Ӯ наздик мешавад, бояд имон дошта бошад, ки Ӯ вуҷуд дорад ва ба онҳое, ки Ӯро бо ҷидду ҷаҳд меҷӯянд, мукофот медиҳад» (Ибриён 11:6).
Кулоҳи наҷот:
Ин қисми зиреҳ ақли моро муҳофизат мекунад. Шайтон шубҳаҳо ва тарсҳоро меорад, аммо мо метавонем онҳоро бартараф кунем, агар чашмони худро ба Масеҳ нигоҳ дорем, ақли худро бо ваъдаҳои Калом пур кунем ва дар бораи чизҳои нек ва пок фикр кунем (Филиппиён 4:6-8). Вақте ки Айюб озмоиш шуд, ӯ метавонист ба наҷоти худ умед бандад, вақте ки ӯ дар абадият бо Худо хоҳад буд. Ӯ метавонист бигӯяд: «Ман медонам, ки Наҷотдиҳандаи ман зинда аст, ва дар охир Ӯ бар замин хоҳад истод ва пас аз он ки пӯсти ман нобуд шавад, бо вуҷуди ин, дар ҷисми худ Худоро хоҳам дид; ман худам Ӯро бо чашмони худ хоҳам дид» (Айюб 19:25-27). Донистани он ки наҷоти мо бехатар аст, ақл ва дили мо қавӣ нигоҳ дошта мешаванд. «Аммо азбаски мо ба рӯз тааллуқ дорем, биёед худдорӣ кунем, имон ва муҳаббатро ҳамчун синабанд, ва умеди наҷотро ҳамчун кулоҳ пӯшем» (1 Таслӯникиён 5:8).
Шамшери Рӯҳ:
Шамшер, албатта, Каломи Худост. Дар Библия дар бораи Калом ҳамчун шамшер бисёр ишораҳо мавҷуданд. Ин ҳам силоҳи ҳамла ва ҳам муҳофизат аст. Худованд Исо Навиштаҳоро барои шикаст додани Шайтон ҳангоми васваса шуданаш истифода бурд. Мо бояд Каломро дар дилҳои худ амиқ решакан кунем, то вақте ки зери ҳамла қарор дорем, худро муҳофизат кунем ва инчунин ҷангро ба ҷаҳон, ба қаламрави Шайтон барем. Чаро Шайтон дар ИМА ин қадар сахт кор кардааст, то дуо ва хондани Библияро дар мактабҳо боздорад? Чаро ӯ мехоҳад, ки Даҳ Аҳком аз ҷойҳои ҷамъиятӣ бардошта шаванд? Зеро ӯ аз Калом, ҳақиқате, ки маҳбусони ӯро озод мекунад, метарсад.
Дуо:
Оё дуо як қисми табиии ҳаёти шумост? Оё шумо доимо дар ҳузури Худо ҳастед, ки ҳамеша омодаед рӯи Ӯро ҷӯед ва роҳнамоӣ ва кӯмаки Ӯро талаб кунед? Ҳар рӯз дуо кардан бояд як қисми муқаррарии ҳаёти мо бошад. Дар вохӯриҳои дуо будан низ бояд як қисми муҳими ҳафтаи мо бошад. Павлус ба Таслӯникиён гуфт, ки «доимо дуо кунед» (5:17). Бисёр калисоҳо пажмурда мешаванд ва яке аз сабабҳои асосӣ набудани дуои шахсӣ ва дастаҷамъӣ аз ҷониби оилаи калисои маҳаллӣ мебошад.
Ҷанг идома дорад
Ҷанги рӯҳонӣ то он даме, ки Худованд моро ба хона барад, идома хоҳад ёфт. Ҷанг барои шумо чӣ гуна аст? Оё шумо устувор истодаед? Оё ҳаёти рӯҳонии шумо он чизест, ки бояд бошад? Мо ҳама бояд ҳаёти худро аз назар гузаронем, то боварӣ ҳосил кунем, ки мо зиреҳи пурраро истифода мебарем ва барои Худованд устувор истодаем. Мо метавонем таназзули ахлоқро дар ҷаҳон интизор шавем, аммо набояд ба фишорҳои беруна таслим шавем. Ба ҷои ин, мо бояд намуна нишон диҳем ва бигзор нури мо дар торикӣ дурахшад. Шайтон аллакай душмани мағлубшуда аст. Салиби Ҷолҷота инро кафолат медиҳад: «Ва қудратҳо ва ҳокимиятҳоро бесилоҳ карда, Ӯ онҳоро ба таври оммавӣ намоиш дод, бар онҳо бо салиб пирӯз шуд» (Қӯлассиён 2:15). Кори Масеҳ дар салиб ҷои моро дар тарафи ғолиб кафолат медиҳад, пас биёед онро зиндагӣ кунем.
