«Ман ба шумо намунадодам, то шумо низ чунон кунед, ки Ман ба шумо кардам». (Юҳанно 13:15)
Дар муборизаи ҷиддӣ барои таълимоти қурбонии марги кафорати Худованди мо, мо метавонем дар хатари бузурги нодида гирифтани он бошем, ки тамоми ҳаёти Масеҳ дар Навиштаҳо пайваста ба мо ҳамчун намунае пешниҳод карда мешавад, ки аз рӯи он ҳаёти мо бояд шакл гирад. Ба мо таҷассуми шахсии дини Инҷил лозим буд - як Намунаикомил ва беҳамто. Мо онро танҳо дар Як нафар пайдо карда метавонистем, яъне дар Худое, ки Инҷили Ӯ буд ва ҳаёти Ӯ инъикоси пок ва зиндаи таълимоте буд, ки он таълим медод, амрҳое, ки он талқин мекард ва рӯҳе, ки он нафас мекашид. Пас, биёед ба таври мухтасар пурсем, ки санъатҳои ҳаёти муқаддаси Ӯ кадомҳоянд, ки дар онҳо мо Ӯро тақлидшаванда мешуморем ва хусусиятҳои хислати Ӯ кадомҳоянд, ки мо метавонем бо фурӯтанӣ ва шукргузорӣ ба худ интиқол диҳем.
Итоаткорӣ
Мо бояд ба намунаи Масеҳ дар итоаткории Ӯ пайравӣ кунем.
«Агар аҳкоми Маро риоя кунед, дар муҳаббати Ман хоҳед монд, чунон ки Ман аҳкоми Падари Худро риоя кардам ва дар муҳаббати Ӯ мемонам».
Намунаро бубинед! Чӣ тавре ки Ӯ ба Падари Худ бо итоаткории пурмуҳаббат ва бечунучаро итоат мекард, ҳамин тавр шогирдони Ӯ низ бояд ба ҳамаи амрҳо, фармонҳо ва дастурҳои Ӯ итоат кунанд, ҳар рӯз салиби Ӯро бардошта, ба Ӯ пайравӣ кунанд.
Худовандо, дар итоаткории ман ба Ту ҳеҷ гуна маҳдудият набошад, чунон ки дар итоаткории Ту ба Падарат набуд; балки мисли хизматгори Ту Колеб, ман Туро пурра пайравӣ кунам, иродаи Худоро аз дил иҷро кунам.
Муқаддасӣ ва покӣ
Мо бояд ба муқаддасӣ ва покии Масеҳ мувофиқат кунем.
«Чӣ тавре ки Ӯ, ки шуморо даъват кардааст, муқаддас аст, ҳамин тавр шумо низ дар тамоми тарзи ҳаёти худ муқаддас бошед». «Ҳар касе, ки ин умедро дар худ дорад, худро пок месозад, чунон ки Ӯ (Масеҳ) пок аст».
Эй Худовандо, ман танҳо вақте метавонам воқеан хушбахт бошам, ки воқеан муқаддас бошам; ва ман танҳо вақте метавонам воқеан муқаддас бошам, ки чунон роҳ равам, ки Ту роҳ рафтӣ.
Фурӯтанӣ ва ҳалимӣ
Мо бояд ба фурӯтанӣ ва ҳалимии Масеҳ мувофиқат кунем.
«Юғи Маро бар худ гиред ва аз Ман омӯзед - зеро Ман ҳалим ва фурӯтандил ҳастам».
Эй Худовандо, ҳеҷ гоҳ чунин намунаи фурӯтанӣ мисли Ту набуд. Ман бо хурсандӣ ин хислати зебои хислат ва рӯҳи Туро ба худ интиқол медодам ва дар дил ва рафтор бо Худо фурӯтанона ва бо ҳамсолонам бо фурӯтанӣ ва худдорӣ роҳ мерафтам.
Муҳаббат
Мо бояд ба муҳаббати Масеҳ мувофиқат кунем.
«Аҳкоми наве ба шумо медиҳам, ки якдигарро дӯст доред, чунон ки Ман шуморо дӯст доштам».
Оҳ, Исо чӣ қадар меҳрубон буд! Ӯ ҳама муҳаббат буд - ҳеҷ чиз ҷуз муҳаббат набуд. Ӯ Худоро бениҳоят дӯст медошт; Ӯ инсонро бо худфидоӣ дӯст медошт. Муҳаббат Ӯро водор кард, ки ба Худо итоат кунад, муҳаббат Ӯро маҷбур кард, ки барои мо бимирад.
Худовандо, маро ба ин намунаи зебои муҳаббат шакл деҳ - то муҳаббат ба Ту, ва муҳаббат ба муқаддасон, ва муҳаббат ба гунаҳкорон принсипи ҳамафармондиҳанда ва ҳамамаҷбуркунандаи ҳаёти ман бошад.
Бахшидани ҷароҳатҳо
Мо бояд ба намунаи бахшидани ҷароҳатҳои Масеҳ пайравӣ кунем.
«Якдигарро бахшед, агар касе бар зидди касе шикоят дошта бошад - чунон ки Масеҳ шуморо бахшид, шумо низ ҳамин тавр кунед».
Чӣ қадар каманд, ҳатто дар байни пайравони Исо, ки ин хислати Ӯ, ин далели барҷастаи ҳаёти Ӯро ба таври одилона ва пурра инъикос мекунанд.
Худовандо, бигзор ман дар байни он камҳо бошам! Ба ман файз деҳ, ки ҷароҳатро фурӯтанона нодида гирам, ба зулм хомӯшона тоб орам, бемеҳрӣ, ғамгинӣ, қарзи ҳамхизматгорамро саховатмандона бахшам ва фаромӯш кунам, чунон ки Ту гуноҳҳои маро бахшидӣ ва фаромӯш кардӣ, ҳамаи гуноҳҳои маро бекор кардӣ ва ҳамаи қарзҳои маро бар зидди Ту бахшидӣ.
Оё шумо мехоҳед ба Исо монанд бошед? Пас, Ӯро бодиққат омӯзед, Ӯро доимо омӯзед. Нусхаҳои норавшан ва нокомилро омӯзед, балки Асли илоҳӣ-инсониро омӯзед - танҳо Исоро омӯзед. Нусхаи комилтарин метавонад шуморо гумроҳ кунад, Исо наметавонад. Кӯшиш кунед, ки на мисли муқаддас, балки мисли Масеҳ бошед; на мисли инсон, балки мисли Худо бошед. Камтар мисли худ, бештар мисли Исо.
Сэр Питер Лели, рассоми бузург, қоидае дошт, ки ҳеҷ гоҳ ба расми бад нигоҳ накунад, зеро аз таҷриба фаҳмида буд, ки ҳар гоҳ ин корро мекард, қалами ӯ аз он ишора мегирифт.
Худовандо! Ҷони маро чӣ тавре ки мехоҳӣ, бурида, тарошида, ранг кун; танҳо маро нусхаи комили ХУДАТ
