Барои Рӯзи Падар Накунед Ин падар Хато
«Ва дар замин қаҳтӣ шуд, ва марде аз Байт-Лаҳми Яҳудо бо зан ва ду писараш рафт, то муддате дар кишвари Мӯоб зиндагӣ кунад». Рут 1:1 NIV
Чӣ шуда метавонад ба фарзандони ӯ, вақте ки падар дар замонҳои душворӣ ба Худованд пайвастанро фаромӯш мекунад? Китоби Рут ба мо нишон медиҳад. Он бо достони ғамангези Элималик ва ду писараш, Маҳлун ва Килион оғоз меёбад. Ҳарчанд номи ӯ «Худои ман Подшоҳ аст» маъно дорад, муносибати Элималик бо Подшоҳи худ аз гуруснагии ӯ қавитар набуд.
Вақте ки қаҳтӣ ба Байт-Лаҳм, ки маънояш «хонаи нон» аст, омад, Элималик оилаи худро ба Мӯоб кӯчонд, зеро хӯрок дар он ҷо буд. Шояд шумо дар ёд доред, ки мӯобиён аз иттиҳоди зинокоронаи Лут ва духтаронаш (Ҳастӣ 19:30-38) ба вуҷуд омадаанд. Пас аз марги Элималик, писаронаш бо мӯобиён издивоҷ карданд ва эҳтимолан зиндагие доштанд, ки ба таври пешгӯӣ бо номҳои онҳо тасвир шудааст: Маҳлун маънояш «бемор» ва Килион маънояш «орзуманд». Сипас онҳо низ мурданд.
Дарс чист барои падарон? Агар мо Худованд ва халқи Ӯро дар замонҳои душворӣ тарк кунем, то чизҳои дунёро ҷӯем, фарзандони мо метавонанд ба дунё бештар аз мо пайваст шаванд, бадбахт шаванд ва дар он ҷо бимиранд. Элималик ба мо нишон медиҳад, ки чӣ тавр қарори падар метавонад ба муносибати фарзандонаш бо Худо зарар расонад.
Оё мо мехоҳем, ки фарзандони мо бо Худованд муносибати хуб ва қавӣ дошта бошанд – муносибате, ки сарфи назар аз шароит пойдор хоҳад буд? Пас мо бояд ба онҳо нишон диҳем, ки наздик мондан ба Ӯ ва халқи Ӯ аз муваффақият дар дунё муҳимтар аст. Мо набояд иҷозат диҳем, ки мушкилоти муваққатӣ моро барои тасаллӣ ба дунё рӯй оваранд. Агар онҳо ин корро кунанд, мо метавонем баракатеро, ки пас аз озмоиши Худованд меояд, аз даст диҳем – чунон ки Элималик ва писаронаш карданд.
