Ман нақшаҳои худро барои рӯз тартиб дода будам, ки маро аз шаҳре, ки дар он ҷо будам, берун мебурд. Аммо дар роҳ ба истгоҳи роҳи оҳан ман як хоҳиши ботиниро ҳис кардам, ки ба як ходими пиронсоли Худованд, ки ба синни 89-солагӣ қадам мегузошт ва дар шаҳр зиндагӣ мекард, ташриф орам. Ин таассурот чунон қавӣ буд, ки ман қарор додам, ки ин иродаи Худованд барои ман аст ва беҳтараш нақшаҳои худро тарк карда, аз паи Худованд равам. Вақте ки ба дари ӯ расидам, духтараш дарро кушод, ки маро дида, гиря кард ва гуфт: «Оҳ, шумо омадед. Падар тамоми субҳ шуморо мепурсид, ӯ хеле бемор аст».
Ман ба хонаи хобаш рафтам ва ӯ дастҳояшро барои истиқбол дароз кард ва гуфт: «Ман мехоҳам, ки шумо дар маросими дафни ман сухан гӯед ва ҳамаи ҳуҷҷатҳои маро дар он ҷевон ба ӯҳда гиред; васияти маро дар он ҷо хоҳед ёфт». Ман ба ӯ итминон додам, ки ҳар чизеро, ки ӯ мехоҳад, иҷро мекунам. Сипас ӯ дастҳояшро ба ҳам овард ва такрор кард:
Эй ҷони ман, Худовандро муборакбод гӯй, ва ҳар он чи дар даруни ман аст, исми муқаддаси Ӯро муборакбод гӯй. Эй ҷони ман, Худовандро муборакбод гӯй, ва ҳамаи неъматҳои Ӯро фаромӯш накун… Ӯст, ки туро бо меҳрубонӣ ва раҳматҳои бузург тоҷдор мекунад.
Ӯ ногаҳон бемор шуда буд ва духтураш он субҳ гуфта буд, ки ин танҳо масъалаи соатҳост. Шаби дигар дар паҳлӯи бистараш нишастан ва шунидани он ки ӯ бо Худои худ муошират мекунад, барои ман шараф буд, зоҳиран аз ҳузури ман бехабар буд, аммо чанд маротиба дар давоми он соатҳои муқаддас ӯ чашмонашро кушод ва ба ман рӯ овард ва ҳар дафъа гуфт: «Муқаддасонро нигоҳубин кунед». Ин ҳама чизе буд, ки ӯ ба ман гуфт, ва инҳо охирин суханоне буданд, ки ман аз лабони ӯ шунидам.
Муқаддасон фарзандони Худо ҳастанд; ин номест, ки ба онҳо борҳо дар Аҳди Ҷадид дода шудааст: кӯдаки хурдтарин дар оилаи Худо баробари пиронсолтарин ва мӯҳтарамтарин муқаддас аст. Инро дониста, ман медонистам, ки дӯсти пиронсоли ман дар бораи кӣ сухан меронад, ва суханони ӯ маро бештар ба ҳайрат овард, зеро медонистам, ки ӯ солҳои зиёд чӣ қадар ба муқаддасон ғамхорӣ кардааст; ин ҳаёти ӯ буд. На бештар аз ду ҳафта пеш ман ӯро дида будам, ки дар тӯфони шамол ва борон қадам мезад, то ба як масеҳии бемор ташриф орад, дар ҳоле ки ӯ бештар ба бистари худ, ё ҳадди аққал ба курсии бароҳат дар назди оташи гарм мувофиқтар менамуд.
Суханони охирини ӯ маро ба ёди супориши ниҳоии Худованд ба Шимъӯни Петрус овард. Ӯ ба ӯ гуфт: «Шимъӯн, писари Юнус, оё Маро дӯст медорӣ?» сипас «Барраҳои Маро бихӯрон», «Гӯсфандони Маро чӯпонӣ кун». Ман инчунин суханони Павлусро ба пирони Эфсӯс ба ёд овардам: «Ба худ ва ба тамоми рама эҳтиёт кунед… калисои Худоро, ки Ӯ бо хуни Худаш харидааст, ғизо диҳед». Дӯсти пиронсоли ман дар пайравии ҳақиқии ҳавворӣ буд; ӯ онҳоеро, ки барои Худованд азизанд, онҳоеро, ки Худованд худро барои онҳо дод, дӯст медошт ва нигоҳубин мекард. Бигзор саволи Худованд ба Шимъӯн ба ҳар яки мо бирасад. «Оё Маро дӯст медорӣ?» Оё мо метавонем мисли Шимъӯн ҷавоб диҳем: «Худовандо, Ту ҳама чизро медонӣ; Ту медонӣ, ки ман Туро дӯст медорам»? Пас чӣ гуна мо метавонем муҳаббати худро ба Ӯ нишон диҳем? На бо суханони худ ё дониши худ, балки бо дӯст доштан ва нигоҳубин кардани онҳое, ки ба Ӯ азизанд. Муҳаббати мо ба Ӯро метавон бо хоҳиш ва омодагии мо барои хидмат ба Худаш чен кард. «Муқаддасонро нигоҳубин кунед». Ин санҷиш аст.
Кироягир онҳоро беэътиноӣ мекунад, «ӯ ба гӯсфандон ғамхорӣ намекунад» суханони худи Худованд дар бораи ӯст. Гург онҳоро пароканда мекунад (Юҳанно 10), «гургҳои хатарнок, ки рамаро раҳм намекунанд», Павлус онҳоро меномад; ва мардоне, ки худро чӯпон меноманд, онҳоро тақсим мекунанд, суханони нодуруст мегӯянд, то шогирдонро аз паси худ кашанд (Аъмол 20), ва Петрус, ки супориши Худовандро содиқона иҷро кард, моро ҳушдор додааст, ки душмани рама, «иблис мисли шери ғуррон, дар атроф мегардад, то киро фурӯ барад» (1 Петрус 5). Душманони муқаддасон бисёранд, хатарҳое, ки онҳоро иҳота кардаанд, бисёранд, аммо Чӯпони нек ва бузург ба онҳо ғамхорӣ мекунад, ва ҳамаи онҳое, ки Ӯро дӯст медоранд, низ ба онҳо ғамхорӣ хоҳанд кард. Бале, ин санҷиш аст. Оё ман, оё шумо, ба муқаддасон ғамхорӣ мекунед?
