Дар Аҳди Қадим ду ишора ба қурбонии басташуда мавҷуд аст: дар Ҳастӣ 22:9 гуфта мешавад, ки Иброҳим
«Исҳоқ писари худро баст,» ва дар Забур 118:27 «қурбониро бо ресмонҳо банд кунед.» Ин суханон гӯё қудрати муҳаббати илоҳиро ба мо нишон медиҳанд, ки ҳеҷ гоҳ аз иҷрои он чизе, ки ҳамон муҳаббат муайян карда буд, рӯй намегардонад. Вақте ки Худованд Исо гуфт, «Падар, маро аз ин соат наҷот деҳ,» Ӯ ба сабаби илоҳӣ ишора кард, ки Ӯро ба ин соат оварда буд. Дар навиштаҳои дар боло зикршуда се чиз мавҷуд аст, ки аз нуқтаи назари инсонӣ, Худованд Исоро нигоҳ доштанд. Дар мавриди ҷалоли Худоии Ӯ, ҳеҷ чиз наметавонист Ӯро нигоҳ дорад, зеро Ӯ Қодири Мутлақ аст, аммо муҳаббати илоҳӣ роҳеро тарҳрезӣ карда буд, ки бояд тай карда мешуд ва бо марги салиб анҷом меёфт.
Қабули инсоният
Ӯ ҷалоли Худро канор гузошта, ё худро аз намоиши зоҳирии ҷалоли Худро холӣ карда, ва дар байни одамон ҷои худро гирифта,
Ӯ маҳдудиятҳои инсониятро қабул кард, то файзи Худоро, ки дар шахсияти Ӯ ба ин ҷаҳон омада буд, ба монанди шумо ва ман биёрад. Барои он ки саркоҳини мо шавад (мувофиқи Ибриён 2:14), Ӯ дар он ҳолате, ки насиби табиии мо буд, аммо бидуни гуноҳ, ширкат варзид, то ки Ӯ ҳамаи шартҳоеро, ки мардӣ дар бар мегирифт, таҷриба кунад. Ҳамин тавр, вақте ки Ӯ комилан табиӣ аз зан таваллуд шуд, Ӯ «дар гаҳвора печонида шуда, дар охур гузошта шуд.» Он бандҳои печонӣ нишон медоданд, ки Ӯ воқеан кӯдаки хурдсол буд ва ба гармӣ ва муҳофизат ниёз дошт, ҳамон тавре ки ҳар як кӯдаки навзод ниёз дорад, аммо ин хеле бештарро мегӯяд. Ӯ ҳатто он вақт «Худои бар ҳама» буд, аммо ба он ҷое омада буд, ки мо будем, то моро ба он ҷое, ки Ӯ абадӣ аст, баланд бардорад. Ҳаёти вобастагӣ
Ӯ ба ҷои вобастагӣ хам шуда буд ва дар тӯли сӣ сол аз он ҷо ҳеҷ гоҳ дур нашуд. Мо дар бораи ҷавонии Ӯ мехонем, ки Ӯ ба волидонаш итоат мекард (Луқо 2:51). Дар соҳили Урдун дар оғози хидмати оммавии худ Ӯ ба зери обҳои таъмид рафт, то ҷои худро бо боқимондаи тавбакардаи Исроил гирад, ва осмонҳо кушода шуданд ва овози Падар шодии Худро дар он роҳи комили сӣ сол эълон кард. Аз ҷониби Рӯҳ тавассути биёбон роҳнамоӣ шуда, ва чил рӯз аз ҷониби Шайтон васваса карда шуда, Ӯ ҳеҷ гоҳ аз вобастагӣ ба Худо дур нашуд. Ӯ метавонист сангро ба нон табдил диҳад, аммо шумо ва ман наметавонем. Ӯ метавонист худро аз маъбад бе ҳеҷ зараре ба худ партояд, аммо ин барои одамон табиӣ намебуд. Ӯ метавонист салтанатҳои ин ҷаҳонро аз дасти Шайтон гирад, чунон ки бисёре аз одамон аз он вақт инҷониб кӯшиш кардаанд, аммо ин амали вобастагӣ ба Худо набуд. Дар ҳар васваса Ӯ танҳо он чизеро истифода мебурд, ки барои мо дастрас аст, каломи Худо. Азоб ва қурбонӣ
Дар тӯли роҳи худ Ӯ дар баҳр роҳ мерафт; Ӯ ба бод фармон медод ва мавҷҳоро ором мекард; ва Ӯ беморон, лангон ва кӯронро шифо медод; аммо ҳар як амали мӯъҷизавӣ барои манфиати дигарон буд, на барои худаш. Ӯ гурусна буд, Ӯ хаста буд, Ӯ гиря мекард. Ӯ ҳамдардӣ ва ғамгинӣ ҳис мекард, ва дар охири ҳаёти бегуноҳи худ, дард ва таҳқирро таҳаммул кард. Вақте ки ба Ӯ чизе барои сабук кардани дарди ҷисмонии салиб пешниҳод карда шуд, Ӯ онро рад кард, зеро муҳаббати илоҳӣ роҳеро тарҳрезӣ карда буд, ки умқи онро, ки гуноҳ моро ба он оварда буд, месанҷид. Танҳо ҳамин тавр қудрати муҳаббати Худо метавонист аз ҳама чизе, ки гуноҳ ба ин ҷаҳон оварда буд, бузургтар бошад.
