Вақте ки Худованд Исо ҳамчун Инсон аз ин ҷаҳон гузашт, то иродаи Худо, Падари Худро ба ҷо оварад, Падари Ӯ ҳамеша объекти пеши Ӯ буд ва Ӯ доимо ба дастгирии Ӯ такя мекард, чунон ки Ӯ дар рӯҳ дар Забур 16 гуфт,
«Ман Худовандро ҳамеша пеши худ гузоштаам; зеро Ӯ дар дасти рости ман аст, ман нахоҳам ларзид» (Забур 16:8).
Чӣ қадар тасаллӣ ва дастгирӣ барои Худованд доштани ҳисси наздикии Падар дар роҳи итоат ва таслим шудан ба иродаи Ӯ. Ин дониши ҳузури Падар бо Ӯ буд, ки Ӯро дастгирӣ мекард, вақте ки Ӯ фикр мекард, ки ҳатто шогирдонаш Ӯро тарк мекунанд, чунон ки Ӯ гуфт,
«Инак, соат меояд, бале, ҳоло омадааст, ки шумо пароканда мешавед, ҳар кас ба худ, ва Маро танҳо мегузоред: вале ман танҳо нестам, зеро Падар бо ман аст» (Юҳанно 16:32).
Ин ваъдаи гаронбаҳо аз Худованд ба худи Ӯст: ҳатто агар ҷудо ё танҳо монда бошанд ҳам, онҳо метавонанд тасаллӣ ва шодии ҳамроҳии Ӯро дошта бошанд. Онҳое, ки аз иродаи Худованд лаззат мебаранд ва дар итоати оддӣ кӯшиш мекунанд, ки онро иҷро кунанд, ҳисси ҳузури Ӯро бо худ хоҳанд дошт, чунон ки мо мехонем,
«Касе ки аҳкоми Маро дорад ва онҳоро риоя мекунад, ӯст, ки Маро дӯст медорад: ва касе ки Маро дӯст медорад, аз Падари Ман дӯст дошта хоҳад шуд, ва Ман ӯро дӯст хоҳам дошт, ва Худро ба ӯ зоҳир хоҳам кард» (Юҳанно 14:21).
Пештар, Худованд ҳузури Худро ба худи Ӯ ба таври дастаҷамъӣ ваъда дода буд, гуфт,
«Ман шуморо бетасаллӣ намегузорам: Ман назди шумо меоям» (Юҳанно 14:18);
ҳоло ваъда ба муқаддаси инфиродӣ аст. Аз асрҳо, чунон ки дар ин рӯзҳои охир, муқаддасони Худо аз сабаби садоқати худ ба Масеҳ ҷудо ва танҳо мондаанд; агар дигарон онҳоро тарк карда бошанд, ё бо имондорон вохӯрда натавонанд, онҳо ба ҳар ҳол метавонанд ҳамроҳии Масеҳро дошта бошанд. Он чизе ки онҳо аз ҳамроҳии Масеҳ дар миёни худи Ӯ аз сабаби садоқат ба Ӯ, ё аз сабаби ҳолатҳое, ки Ӯ фармудааст, аз даст медиҳанд, метавонад бо ҳисси зоҳиршавии Худи Ӯ, чунон ки ваъда дода шудааст, ҷуброн карда шавад.
Пас аз он ки Худованд аз мурдагон эҳё шуд, Ӯ се маротиба Худро ба шогирдонаш ба таври дастаҷамъӣ зоҳир кард (Юҳанно 21:14); аммо пеш аз ин Ӯ Худро ба Марями Маҷдалия зоҳир кард. Вақте ки ваъда дод, ки Худро ба шахси инфиродӣ зоҳир мекунад, Худованд ба таври возеҳ изҳор дошт, ки ин ба шахси инфиродӣ, ки Ӯро дӯст медошт, хоҳад буд: чӣ қадар муборак ин дар зоҳиршавии Худи Ӯ ба Марям иҷро шуд. Ин муҳаббат ба Исо буд, ки ӯро ба қабр бурд; суханони ӯ ба Ӯ, дар ҳоле ки Ӯро боғбон мепиндошт, ошкор кард, ки ин Худи Ӯ буд, ки дил ва ақли ӯро фаро гирифта буд. Вақте ки ӯ гиря мекард, ӯ гуфт,
«Зеро ки Худованди маро бурдаанд, ва ман намедонам, ки Ӯро куҷо гузоштаанд»;
ва боз,
«Агар Ӯро аз ин ҷо бурда бошӣ, ба ман бигӯй, ки Ӯро куҷо гузоштаӣ, ва ман Ӯро мебарам.»
Чӣ қадар амиқ буд муҳаббати ӯ ба Масеҳ! Ин дар ҳақиқат муҳаббати ӯ ба Ӯ буд, ки ба ӯ ин зоҳиршавии гаронбаҳои Худи Ӯро дод.
Мавсимҳои махсуси озмоиш муҳаббати моро ба Масеҳ исбот хоҳанд кард ва итоати моро ба он чизе ки Ӯ аз мо хостааст, зоҳир хоҳанд кард. Ин озмоишҳо ҳисси махсуси ҳузури Ӯро хоҳанд овард, чунон ки роҳи доимии итоат ба аҳкоми Масеҳ ҳисси доимии ҳузури Ӯро бо мо хоҳад овард.
Ба Марям, зоҳиршавии Худованд ба Худи Ӯ махсус буд, чунон ки ба шогирде, ки Исо дӯст медошт, ки дар Патмос барои «Каломи Худо ва барои шаҳодати Исои Масеҳ» зиндонӣ буд. Ба Юҳанно, ин зоҳиршавии махсус кушодашавии ғании ҳақиқатро овард, на танҳо барои худи ӯ, балки барои тамоми калисои Худо.
Ин зоҳиршавии махсуси Худованд ба ӯ буд, ки Павлус дар Аъмол 22:17-21 дар бораи он сухан меронад; ки дар он ӯ аз ҷониби Худованд огоҳ карда шуд, ки яҳудиён шаҳодати ӯро қабул нахоҳанд кард. Баъдтар, вақте ки Павлус ба Ерусалим баргашт ва ҳақиқати огоҳии Худовандро исбот кард,
«Худованд дар паҳлӯи ӯ истод ва гуфт: «Эй Павлус, дилшод бош! Зеро ки чӣ тавре ки ту дар Ерусалим дар бораи Ман шаҳодат додӣ, ҳамон тавр ту бояд дар Рум низ шаҳодат диҳӣ» (Аъмол 23:11).
Аз ин ва дигар Навиштаҳо мо мефаҳмем, ки Худованд дар зоҳир кардани Худи Ӯ ба худи Ӯ на танҳо тасаллӣ ва шодӣ меорад, балки фикри Худро барои мо дар робита ба тафсилоти роҳи мо, огоҳӣ ва дастур додан, маълум мекунад, то ки мо аз роҳи итоат дур нашавем. Чӣ қадар шодиҳо низ дар чунин зоҳиршавии Худи Ӯ пайдо мешаванд! Шодӣ дар муошират дар бораи Худи Ӯ ва манфиатҳои Ӯ, ки барои ҳар гуна озмоишҳое, ки мо ба онҳо дучор мешавем, дастгирӣ мекунад.
Худованд наздик аст.
Павлуси ҳавворӣ, ки воқеияти ҳузури Масеҳро дар ҳаёти хидмати худ омӯхта буд, тавонист муқаддасони Филиппиро бо насиҳат рӯҳбаланд кунад,
«Мулоиматии шумо ба ҳамаи одамон маълум бошад. Худованд наздик аст» (Филиппиён 4:5).
Масеҳӣ аз ҷониби Худо даъват нашудааст, ки худро дар назди одамон тасдиқ кунад, на дар кӯшиши ислоҳ кардани ин ҷаҳон, на дар талаб кардани ҳуқуқ барои худ дар ҷаҳоне, ки Устоди ӯ рад карда мешавад. Мо бояд мисли Масеҳ бошем; мулоиматӣ, фурӯтанӣ ва хоксории Ӯро зоҳир кунем; зеро Ӯ ба мо намунае додааст, ки мо бояд ба қадамҳои Ӯ пайравӣ кунем. Дар қадамҳои Масеҳ роҳ рафта, мо набояд аз мухолифати одамон хавотир шавем, зеро «Худованд наздик аст.» Ӯ моро бо файзи осмонии худ дастгирӣ хоҳад кард ва ҳисси наздикии Худи Ӯро хоҳад дод.
То охири роҳи худ ҳавворӣ воқеияти ҳузури Масеҳро бо худ исбот кард. Садоқати ӯ ба Масеҳ ва садоқат ба манфиатҳои Ӯ боиси он шуд, ки «ҳамаи онҳое, ки дар Осиё ҳастанд» аз ӯ рӯй гардонанд; ва дар бораи зоҳиршавии худ дар назди Нерон ӯ ба Тимотиюс навишт: «Дар ҷавоби аввалини ман ҳеҷ кас бо ман набуд»; аммо ӯ метавонист илова кунад,
«Бо вуҷуди ин, Худованд бо ман буд» (2 Тимотиюс 1:15; 2 Тимотиюс 4:16-17).
Чӣ қадар Худованд ба хизматгори содиқи худ наздик буд; дар паҳлӯи ӯ истода, вақте ки ӯ бештар ба кӯмак ниёз дошт.
Инак, Ман ҳамеша бо шумо ҳастам.
Ин суханон, ки Исо ба шогирдонаш каме пеш аз сууд ба осмон гуфта буд, аз он вақт инҷониб барои хизматгорони Ӯ тасаллии бузургтарин буданд. Кӣ ғайр аз Писари Худо метавонист чунин суханонро гӯяд? Ваъдаи ҳузури Ӯ бо хизматгорони Ӯ ҳамчун манбаи қуввати онҳо дар ҳама давру замонҳо амалӣ шудааст. Чӣ корҳое дар муноқишаҳои Инҷил аз сабаби итминон ба он ки Масеҳ бо хизматгорони Ӯ буд, анҷом дода шудаанд!
Ҳамон имоне, ки ҳузури Масеҳро дар миёни ду ё се нафар, ки ба номи Ӯ ҷамъ омада буданд, дарк кард ва ҳузури Ӯро дар замонҳои ҷудоӣ ва танҳоӣ дарк кард, ҳузури Ӯро дар замонҳои хидмат ва муноқиша барои шаҳодати Ӯ донист. Имон ҳузури Масеҳро дарк мекунад, аммо он дар қудрати Рӯҳи Муқаддас ба таври бошуурона лаззат бурда мешавад.
Чунон ки дидем, зиндонии танҳои Патмос дар ҳисси он ки Масеҳ бо ӯ буд, дастгирӣ мешуд; чунон ки ҳаввории бузург ба халқҳо дар муноқишаи худ барои Инҷил низ буд. Шимъӯн Петрус як бор дар об роҳ рафта буд, вақте ки аз ҳузури Худованд огоҳ буд; ва аз сабаби ҳузури Худованд бо ӯ дар шаҳодати худ, ӯ метавонист дар назди мардуми Исроил истода мавъиза кунад ва бо ҷасорат дар назди ҳокимон ва пирони Исроил ба Исо шаҳодат диҳад. Ҳокимони Исроил «донистанд, ки онҳо бо Исо буданд»; аммо сирри минбаъдаи ҷасорати шогирдонро намедонистанд, ки Исо бо онҳо буд.
Рӯзҳои ҳавворӣ гузаштанд, аммо Худованд то ҳол ҳузури Худро ба хизматгорони худ ато мекунад, зеро суханони Ӯ инҳо буданд,
«Инак, Ман ҳамеша бо шумо ҳастам, то охири замон.»
Ваъда барои мо имрӯз боқӣ мемонад, ва он барои хизматгорони содиқи Худованд, ки пас аз рафтани калисо ба осмон бархоста хоҳанд шуд, боқӣ мемонад. Вақте ки калисо ба хонаи осмонӣ бурда мешавад, Инҷили салтанат аз ҷониби хизматгорони интихобшудаи Худованд паҳн хоҳад шуд, ва Ӯ бо онҳо хоҳад буд, то онҳоро дар озмоишҳои худ дастгирӣ кунад ва ниёзҳои онҳоро таъмин кунад (Матто 25:44-45).»
