Марг як масъалаи хеле ҷиддӣ аст; ҳуҷуми он умумӣ буда, ба инсоният новобаста аз синну сол, фарҳанг, миллат ё мавқеъ таъсир мерасонад. Гуфта мешавад, ки он «ба ҳамаи одамон гузаштааст», ки натиҷаи гуноҳ кардани ҳама аст (Румиён 5:12). Шайтон қудрати худро бар одамоне истифода бурдааст, ки «аз тарси марг тамоми умр ғулом буданд» (Ибриён 2:15). Аввалин зикри худи ин калима дар Навиштаҳо талхӣ ва ғаму андӯҳи марбут ба онро нишон медиҳад; Ҳоҷар хитоб мекунад: «Нагузоред, ки ман марги кӯдакро бубинам» (Ҳастӣ 21:16). Чанде пас Иброҳим хост, ки «мурдаи худро аз назарам дур кунам» (Ҳастӣ 23). Мо хуб мекунем, ки бо ҷиддияти он рӯ ба рӯ шавем; дар ҳақиқат, як ходими Худованд, ки ҳоло бо Масеҳ аст, боре гуфт, ки «дуруст аст, ки ҷисм аз марг канорагирӣ кунад». Шояд ҷиддитарин фикре, ки бо он алоқаманд аст, ин аст, ки он ҷудоӣ аз Худои Худро дар бар мегирад.
Агар ин ҳама чизе бошад, ки гуфтан мумкин аст, мавқеъ чӣ қадар ноумедкунанда хоҳад буд;
аммо, шукр Худо, марг калимаи охиринро надорад. Биёед бори дигар ба Навиштаҳо дар Ибриён 2 назар андозем, ки аллакай қисман иқтибос оварда шудааст: «Пас, азбаски фарзандон шарикони ҷисму хун ҳастанд [ҳолате, ки ба марг дучор мешавад], Ӯ низ худаш дар он шарик шуд; то ки ба воситаи марг Ӯ онро, ки қудрати марг дошт, яъне иблисро нест кунад; ва онҳоеро, ки аз тарси марг тамоми умр ғулом буданд, наҷот диҳад» (оятҳои 14-15).
Бояд равшан қайд кард, ки калимаи «шарикон» дар мавриди ҳар яки мо, дар назар дорад, ки мо дар он ҳолат ҳамчун насиби умумии худ будем; дар ҳоле ки калимаҳои «шарик шуд», ки ба Масеҳ ишора мекунанд, ин қувваро доранд, ки Ӯ ба ҳолати чизҳое омад, ки шахсан берун аз Ӯ буданд; Ӯ ҳамеша Қуддуси бегуноҳ буд. Боз, мо ин суханони гаронбаҳоро мехонем: «Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ, ки маргро барҳам дод [ё бекор кард] ва ҳаёт ва бефаноиро ба воситаи Инҷил ба рӯшноӣ овард» (2 Тимотиюс 1:10).
Ӯ қудрати Шайтонро паст кард; Гуноҳро гуноҳ кард, ҳукмронии гуноҳро сарнагун кард; Ба қабр сар хам кард, онро ҳамин тавр нест кард, Ва маргро бо мурдан кушт. Ба суханони пирӯзмандонаи Ӯ гӯш диҳед: «[Ман] Зинда ҳастам: ва мурда шудам, ва инак, ман то абад зинда ҳастам, ва калидҳои марг ва дӯзахро дорам» (Ваҳй 1:18).
Қудрати бар марг, ки дар Худованди мо Исои Масеҳ хос буд, дар давоми ҳаёти Ӯ дар ин ҷо зоҳир шуд; Ӯ «Писари Худо бо қудрат, мувофиқи Рӯҳи муқаддас, ба воситаи эҳёи мурдагон» нишон дода шуд (Румиён 1:4).
Вақте ки ин марди муборак хидмати худро дар байни одамон оғоз кард, Навиштаҳо иҷро шуд, ки мегӯяд: «Ба онҳое, ки дар минтақа ва сояи марг нишаста буданд, нур тулӯъ кард» (Матто 4:16), «Дар Ӯ ҳаёт буд, ва ҳаёт нури одамон буд» (Юҳанно 1:4).
Дар Марқӯс 5
Сояи марг ба хонадони Ёир афтода буд; духтараш мурда буд, ва дар пайи марг ошӯб ва нола буд. Аммо калимаи охирин бо Писари Худо, Шоҳи ҳаёт буд. Ҳар овози дигарро хомӯш карда, Ӯ эълон мекунад, ки дар ҳузури Ӯ, марг даҳшати худро гум кардааст ва танҳо хоб аст. Чӣ қадар зебоанд суханони Ӯ: «Талита Куми». «Талита» фикри «тару тозагии ҷавонӣ»-ро дорад; кӣ ғайр аз Писари Худо метавонист қудрати даҳшатноки маргро шикаста, тару тозагии ҷавониро ба вуҷуд орад? «Дарҳол духтар бархост ва роҳ рафт».
Мо дар айни замон ҳодисаҳои воқеиро дар ҳаракатҳои мубораки Худованд баррасӣ мекунем, аммо агар мо дар бораи аҳамияти доктринавии ин оят фикр кунем, чӣ қадар муборак аст, ки онҳоеро бубинем, ки дар натиҷаи ғалабаи Масеҳ «дар навгонии ҳаёт роҳ мераванд»!
Дар Луқо 7
Мо бори дигар харобии даҳшатнокеро мебинем, ки марг ба вуҷуд меорад; «марде мурдаро мебурданд, писари ягонаи модараш, ва ӯ бевазан буд». Ин дар дарвозаи Ноин рӯй дод, ки маънои «гуворо»-ро дорад. Шаҳрҳои одамон аз берун чӣ қадар зебоянд; аммо ин боб ба мо бо ҷиддият дар бораи принсипҳое нақл мекунад, ки бар он шаҳрҳо ҳукмронӣ мекунанд. «Зане дар шаҳр, ки гуноҳкор буд»; «марде мурдаро мебурданд». Ҳамин тавр, масъулияти шикастаи инсон ва натиҷаҳои даҳшатноки он зоҳир мешаванд, ва талафоти даҳшатноки гуноҳ ва марг аз идораи одамон боздошта намешавад. Чунин қудрат танҳо ба Писари Худо тааллуқ дорад, ва бо эҳсоси ҳамдардӣ нисбат ба модари дилшикаста, Ӯ сухани қудрати бузургро мегӯяд, ки маргро маҷбур мекунад, ки қурбонии худро таслим кунад.
Чӣ ҷавобе ба принсипҳои гуноҳ ва марг, ки дар ин боб дида мешаванд, ҳамин тавр зоҳир мешавад! «Ва он ки мурда буд, нишаст ва ба сухан гуфтан оғоз кард». Ӯ чӣ гуфт? – ба мо гуфта нашудааст. Дар Ишаъё 38, мо дар бораи Ҳизқиё мехонем, ки то марг бемор буд, ва гуфт: «Ман ба дарвозаҳои қабр хоҳам рафт; ман аз боқимондаи солҳои худ маҳрум шудаам». Вақте ки ӯ ба Худо фарёд зад, ҷавоб омад: «Ман дуои туро шунидам... ва ман туро наҷот хоҳам дод». Ва чун аз марг наҷот ёфт, Ҳизқиё ба ин ибораҳои зебо мешиканад: «Қабр Туро ситоиш карда наметавонад, марг Туро ҷашн гирифта наметавонад;... зинда, зинда, Ӯ Туро ситоиш хоҳад кард, чунон ки ман имрӯз мекунам».
Дар Эфсӯсиён 2, гуфта мешавад, ки мо «дар гуноҳҳо ва хатоҳо мурдаем», ояти 2; аммо боб дар бораи ҳаракатҳои Худо дар раҳмат ва муҳаббат, дар файз ва меҳрубонӣ, дар қудрати зиндакунанда сухан меронад. Дар натиҷаи ин мо «дастрасӣ ба Падарро ба воситаи як Рӯҳ» дорем, ва мо метавонем дар ҳақиқат бигӯем,
Мо аз Ту зиндаем, овози зиндакунандаи Туро шунидаем Дар бораи муҳаббате, ки аз ҳар фикри инсонӣ болотар аст, сухан мегӯяд, Муҳаббати Падари Ту, ки ҳоло мо аз он шодӣ мекунем, Чун онҳое, ки дар рӯҳ ба Падари Ту оварда шудаанд. Сардии яхбастаи марг дар гармии муҳаббати илоҳӣ об мешавад, ва даъвоҳои мағруронаи қабр бо овози зиндакунандаи Масеҳ хомӯш мешаванд, ва мо дар посухи ситоиши худ ба Ӯ ва ба Худои Ӯ овоздор шудаем.
Дар Юҳанно 11
Мо харобиро мебинем, ки марг ба доираи муҳаббатҳои инсонӣ овардааст, доирае, ки шириниҳо ва гаронбаҳои муҳаббати худи Масеҳро медонист (ояти 5).
Ин ба мо чӣ қадар наздик таъсир мерасонад! Оё Худованд наметавонист ба таври дигар фармон диҳад? Шояд мо аксар вақт чунин фикр кардаем. Ҳам Марям ва ҳам Марто медонистанд, ки Ӯ метавонист онҳоро аз ин ғам наҷот диҳад: «Худовандо, агар Ту дар ин ҷо мебудӣ, бародарам намемурд» забони ҳар як дили шикаста аст. Яҳудиён, ки аз зоҳир шудани муҳаббати Худованд, ки дар ашкҳои Ӯ зоҳир шуда буд, таъсир карда буданд, низ гуфтанд: «Оё ин Мард... наметавонист, ки ҳатто ин мард намирад?» Агар ин рӯй медод, он хоҳарон чӣ қадар чизҳоро аз даст медоданд; чӣ таассуроти ҷалоли Масеҳро онҳо аз даст медоданд. Онҳо гаронбаҳои ашкҳои ҳамдардии Ӯро намедонистанд (ояти 25); қудрат ва салоҳияти он «овози баланд»-ро (ояти 43); дониши худи Ӯро ҳамчун «эҳё ва ҳаёт»-ро (ояти 35); дидани ҷалоли Худоро (ояти 40); ва ширинии ҳамроҳӣ ва муошират бо Ӯро дар саҳнае берун аз марг, ки дилҳои шоди онҳо метавонистанд ба Ӯ, ва танҳо ба Ӯ, дар фазои ибодати муқаддас, хонаро «бо бӯи равған» пур кунанд (Юҳанно 12:3). Лаҳзаи аҷибе меояд, ки як гурӯҳи бузурги муқаддасон комилан бар марг пирӯз хоҳанд шуд, рӯзе «вақте ки марг дар ғалаба фурӯ бурда мешавад», ва садои даъват баланд хоҳад шуд: «Эй марг, неши ту куҷост? Эй қабр, ғалабаи ту куҷост? Неши марг гуноҳ аст; ва қуввати гуноҳ шариат аст. Аммо шукр Худо, ки ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ ба мо ғалаба медиҳад» (1 Қӯринтиён 15:55-57).
Боз, мо ин суханони зеборо мехонем: «Худо ҳамаи ашкҳоро аз чашмони онҳо пок хоҳад кард; ва дигар марг нахоҳад буд». Ҳама чизе, ки марг дар пайи худ овардааст, низ дур карда хоҳад шуд: «на ғам, на гиря, на дигар дард нахоҳад буд» (Ваҳй 21:4).
Вақте ки мо ин рӯзи муборакро интизорем, биёед бо шодӣ насиби ҳозираи наздикони худро ба ёд орем; онҳое, ки ба Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованд эътимод кардаанд ва ба марг рафтаанд; онҳо «онҳое ҳастанд, ки дар Исо хоб мекунанд»; онҳо «дар Масеҳ мурдаанд»; ва онҳо, ҳамроҳи мо «онҳое, ки зиндаанд ва боқӣ мемонанд, дар абрҳо ба осмон бурда хоҳанд шуд, то Худовандро дар ҳаво пешвоз гиранд; ва ҳамин тавр, мо ҳамеша бо Худованд хоҳем буд» (1 Таслӯникиён 4:14-17).
«Бинобар ин, якдигарро бо ин суханон тасаллӣ диҳед».
