Уилям Сароян як шахсияти адабии байналмилалӣ буд. Ӯ барои навиштаҳояш ҷоизаи Пулитсерро ба даст овард, аммо аз қабули он худдорӣ кард. Дар синни 15-солагӣ, ӯ мактабро тарк кард, то ин касбро пайгирӣ кунад ва дар синни 26-солагӣ ӯ ҳамчун як нобиға дар навиштани эҷодӣ хуб муаррифӣ шуда буд. Ӯ дар синни 72-солагӣ аз саратон даргузашт.
Панҷ рӯз пеш аз маргаш, ҷаноби Сароян изҳороте гузошт, ки пас аз маргаш дар рӯзнома чоп шавад. Ин аст он чизе ки дар он гуфта шуда буд: «Ҳар кас бояд бимирад, аммо ман ҳамеша бовар доштам, ки дар мавриди ман истисно карда мешавад. Ҳоло чӣ?»
Ҳар касе, ки бо паёми Китоби Муқаддас ошно аст, метавонист ба ин марди машҳур ба саволи ӯ, «Ҳоло чӣ?» ҷавоб диҳад.
Баъд чӣ мешавад
Китоби Муқаддас ба мо ба таври возеҳ мегӯяд, ки пас аз марг чӣ мешавад:
Барои одамон як бор мурдан муқаррар шудааст, аммо пас аз ин доварӣ (Ибриён 9:27).
Ҷаноби Сароян умед дошт, ки дар мавриди ӯ истисно карда мешавад, аммо вақте ки ӯ ба вақти рафтанаш наздик шуд, дарк кард, ки ӯ умеди ғайривоқеӣ доштааст. Шӯҳрат, истеъдод ва орзуҳои беҳуда ҳама дар ҳузури марг хеле холӣ ва бетасаллӣ мебошанд.
Биёед боз ба Китоби Муқаддас, Каломи Худои зинда гӯш диҳем: Ин ягона манбаи боэътимоди иттилоот дар ин мавзӯъ аст. Эҳё вуҷуд дорад. Ин ҳаёт барои ҳеҷ кадоми мо поёни ҳикоя нест:
Чаро барои шумо ин чизи ғайрибоварӣ ҳисобида шавад, ки Худо мурдагонро эҳё кунад? (Аъмол 26:8).
Исо худаш гуфт:
Аз ин тааҷҷуб накунед: зеро соате меояд, ки ҳамаи онҳое, ки дар қабрҳо ҳастанд, овози Ӯро хоҳанд шунид ва берун хоҳанд омад; онҳое, ки некӣ кардаанд, ба эҳёи ҳаёт; ва онҳое, ки бадӣ кардаанд, ба эҳёи маҳкумият (Юҳанно 5:28-29).
Исои Масеҳ худаш далели бузурги эҳё аст:
Масеҳ барои гуноҳҳои мо мувофиқи Навиштаҳо мурд… Ӯ дафн шуд… Ӯ дар рӯзи сеюм мувофиқи Навиштаҳо эҳё шуд (1 Қӯринтиён 15:3-4).
Онҳое, ки бе имон ба Худованд Исои Масеҳ мемиранд, бе умед мемиранд ва ба абадияти гумшуда мераванд:
Шарирон ба дӯзах хоҳанд рафт, ва ҳамаи миллатҳое, ки Худоро фаромӯш мекунанд (Забур 9:17).
Исо гуфт:
Агар имон наоваред, ки Ман Ӯ ҳастам, дар гуноҳҳои худ хоҳед мурд… Ба куҷое ки Ман меравам, шумо омада наметавонед (Юҳанно 8:21,24).
Шахсоне, ки дар беимонӣ мемиранд, боз эҳё хоҳанд шуд, то дар тахти бузурги сафед доварӣ шаванд, чунон ки дар Ваҳй 20:11-15 сабт шудааст.
Онҳое, ки Исоро ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳанда қабул кардаанд, вақте ки ҷисми онҳо мемирад, фавран ба ҳузури Ӯ мераванд:
Имрӯз бо Ман дар биҳишт хоҳӣ буд (Луқо 23:42-43).
Китоби Муқаддас инчунин ба таври возеҳ таълим медиҳад, ки Худованд Исои Масеҳ боз хоҳад омад. Ӯ инро гуфт:
Ман боз хоҳам омад (Юҳанно 14:3).
Мо намедонем, ки ин кай рӯй медиҳад, аммо вақте ки рӯй медиҳад, ҳамаи мӯъминон зинда ва инчунин онҳое, ки дар имон мурдаанд, ба таври ҷисмонӣ ба осмон бурда мешаванд. Ба ин суханони аҷиб гӯш диҳед:
Худованд худаш аз осмон бо фарёд, бо овози сарфаришта ва бо карнаи Худо фуруд хоҳад омад: ва мурдагон дар Масеҳ аввал эҳё хоҳанд шуд: он гоҳ мо, ки зиндаем ва боқӣ мондаем, бо онҳо дар абрҳо якҷоя бардошта хоҳем шуд, то Худовандро дар ҳаво пешвоз гирем: ва ҳамин тавр мо ҳамеша бо Худованд хоҳем буд (1 Таслӯникиён 4:16-17).
Пас аз ин ҳодиса, пеш аз он ки Исои Масеҳ бо муқаддасони худ баргардад, то ҳамчун Подшоҳи подшоҳон ва Худованди худовандҳо дар тӯли ҳазор соли сулҳ ҳукмронӣ кунад, давраи довариҳои шадиди Худо бар ҷаҳон хоҳад буд.
Ин паём бо хоҳиши ман ба шумо расидааст, ки шумо дар байни онҳое бошед, ки ба Инҷил имон доранд ва ба ин васила ба Масеҳ тааллуқ доранд. Бо шодӣ ва умед мо метавонем ба ҳама саволҳо дар бораи марг ва абадияти оянда рӯ ба рӯ шавем. Кори анҷомёфтаи Масеҳ дар салиб барои Худо кофӣ аст. Қурбонии Ӯ қабул шудааст!
Хуни Исои Масеҳ Писари Ӯ моро аз ҳар гуноҳ пок мекунад (1 Юҳанно 1:7).
Ҳар кӣ номи Худовандро бихонад, наҷот хоҳад ёфт (Румиён 10:13).
