Ғалабаи Масеҳ бар қабр: Ғалабаи ту куҷост?

«Эй қабр, ғалабаи ту куҷост?»1 Қӯринтиён 15:55 Қабр! Манзараи даҳшатнок аст,
Дилро бо торикии шаб хунук мекунад,
Гуноҳкоронро бо тарс меларзонад. Қабр, он ҳукмронии гуноҳро нишон медиҳад;
Зиндони марг, нафратовар ва нопок;
Ҳама пур аз устухонҳои мурдагон дар дохил. Қабр, анҷоми ғамангези дард ва ғам;
Ҳадафи мусобиқаи кӯтоҳи инсон дар поён,
Ки ҳар соат ба он наздиктар мешавем. Қабр, сернашаванда, он фурӯ мебарад
Дӯстони азизтарини беҳтарин соатҳои ҳаёт;
Ҳеҷ чиз қудратҳои харобиовари онро қонеъ намекунад. Қабр, оҳ, ҷои пасткунандаи ғурур!
Ҳам барои камбағал ва ҳам барои сарватманд, як хел аст,
Дар он ҷо ин гӯшти заиф бояд бадбӯй шавад. Қабр, кӣ метавонад ба қудрати он муқобилат кунад?
Кӣ метавонад аз дасти он наҷот диҳад?
Ё фармон диҳад, ки дарвозаҳои он кушода истанд? Қабр чунин буд, то Исо омад;
«Эҳё» номи Ӯст,
Ҳаёт аз марг лабони Ӯ эълон мекунанд. Қабр! Барои мағлуб кардани марг Ӯ мемирад,
Дар қабри торик Қурбонӣ хобидааст;
Тамоми дӯзах кӯшиш мекунад, ки Ӯро дар он ҷо нигоҳ дорад. Қабр: Худованд бо ғалаба эҳё шуд,
Бар ҳамаи душманони Худ ғолиб омад,
Занҷирҳои он рафтанд, бо ҳамаи ғаму андӯҳи мо. Қабр, дигар аз гунбазҳои он наметарсем,
Муҳаббати наҷотбахш ба ин ҷо ворид шудааст;
Дарвозаҳои он бо нур дурахшон ба назар мерасанд. Қабр: Худованди мо ба зудӣ фуруд хоҳад омад,
Овози пурқудрати Ӯ дарвозаҳои онро пора хоҳад кард;
Он гоҳ муқаддасони Ӯ ба осмон хоҳанд баромад. Оҳ, чӣ фарёде осмонро мешикофад,
Вақте ки аз қабрҳои худ ба боло парвоз мекунем!
«Эй қабр, ғалабаи ту куҷост?»Аз ҷониби Ҷ. Г. Дек (1807-1884)