«Аммо вақте ки ӯ бодро сахт дид, тарсид; ва ба ғарқ шудан сар карда, фарёд зад: Худовандо, маро наҷот деҳ» (Матто 14:30).
«Бинобар ин, Ӯ қодир аст, ки онҳоеро, ки ба воситаи Ӯ ба Худо наздик мешаванд, то ба охир наҷот диҳад, зеро Ӯ ҳамеша зинда аст, то барои онҳо шафоат кунад» (Ибриён 7:25).
«Ва дарҳол падари кӯдак фарёд зад ва бо ашк гуфт: Худовандо, ман имон дорам; ба беимонии ман ёрӣ деҳ» (Марқӯс 9:24).
«Зеро ки Ӯ худаш азоб кашида, васваса шудааст, қодир аст, ки ба онҳое, ки васваса мешаванд, ёрӣ расонад » (Ибриён 2:18).
«Вақте ки Исо ӯро гирён дид, ва яҳудиёнеро низ, ки бо ӯ омада буданд, гирён дид, Ӯ дар рӯҳ оҳ кашид, ва ба ташвиш афтод, ва гуфт: Ӯро куҷо гузоштед? Онҳо ба Ӯ гуфтанд: Худовандо, биё ва бубин. Исо гирист» (Юҳанно 11:33-35).
«Зеро ки мо саркоҳине надорем, ки ба эҳсоси (ҳамдардии ) заъфҳои мо
«Пас, биёед бо ҷасорат ба тахти файз наздик шавем, то раҳмат ба даст орем ва файзро барои ёрӣ дар вақти эҳтиёҷ пайдо кунем» (Ибриён 4:16).
