25 июли соли 2000, парвози Air France 4590 аз Париж ба Ню-Йорк камтар аз ду дақиқа пас аз парвоз суқут кард. Ҳангоми суръат гирифтан дар хатти парвоз, ҳавопаймои фавқулсадои Конкорд аз болои як пораи хурди металл гузашт, ки чархро бурида, партовҳоро ба боли чап фиристод, ки дар он зарфи сӯзишвориро канда кард. Пас аз он оташи харобиовар ба амал омад, ки ду муҳаррикро хомӯш кард ва ҳавопайморо ба замин афтонд, ки дар натиҷа ҳамаи 109 нафар дар дохили ҳавопаймо ва чаҳор нафари дигар дар замин кушта шуданд.
Сабткунандаи овози парвоз ду изҳороти хеле ҷолибро, ки дар давоми парвози кӯтоҳ гуфта шуда буданд, ошкор кард.
Аввал назоратчии парвоз дар бурҷ мегӯяд: «Конкорд сифр… 4590, шумо оташ доред… шумо дар паси худ оташ доред». Як дақиқа пас, каме пеш аз суқути ҳавопаймо, шунида мешавад, ки пилот мегӯяд: «Хеле дер шуд».
Оташҳои паси сар
«Шумо дар паси худ оташ доред…» Ҳар касе, ки шоҳиди суқут буд ё аксҳои ин ҳодисаро дидааст, медонад, ки ин чӣ манзараи ғайричашмдошт буд.
Оташҳои пеш
Оё медонед, ки шумо метавонед дар пеши худ оташ дошта бошед? Вақте ки шумо аз ин замин мегузаред, он чизе, ки шуморо интизор аст, ё сулҳу шодии абадият дар осмон бо онҳое, ки ба Исо барои наҷот имон овардаанд (1 Петрус 1:3-5), ё азобу ғамгинии абадият дур аз Худо дар «кӯли оташ» бо онҳое, ки Масеҳро рад кардаанд (Ваҳй 20:15). Ҳамон тавре ки онҳое, ки дар кабинаи парвози 4590 буданд, шиддати оташҳои паси худро дида наметавонистанд, ба воқеияти оташҳое, ки метавонанд дар пеши шумо бошанд, кӯр нашавед. Ин огоҳиро сабук нагиред.
«…хеле дер шуд…»
Нуқтаи бебозгашт
Ҳангоме ки ҳавопаймо поён мерафт, кӯшиш карда шуд, ки онро ба фурудгоҳи наздик интиқол диҳанд, аммо барои тағир додани натиҷа барои ҳавопаймои осебдида ва ҷонҳои дар дохили он буда аллакай хеле дер шуда буд. Ба ҳамин монанд, агар шумо бе Масеҳ бошед, ба зудӣ барои шумо хеле дер хоҳад шуд, ки аз оқибати даҳшатноке, ки шумо ба сӯи он мешитобед, дур шавед. Мо дар бораи он ки то кай зиндагӣ мекунем, пеш аз вохӯрӣ бо Офаридгори худ, кафолат надорем. Агар шумо ба Масеҳ имон наоварда бошед, Китоби Муқаддас мегӯяд, ки беимонии шумо аллакай роҳи шуморо муайян кардааст:
Ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, маҳкум намешавад; аммо ҳар кӣ имон наоварад, аллакай маҳкум шудааст (Юҳанно 3:18).
Аз оташҳо гурезед
Як пораи хурди металл дар хатти парвоз метавонад чизи ночиз ба назар расад - то даме ки мо оқибати фоҷиавии парвози 4590-ро набинем. Ба ҳамин монанд, то даме ки мо муқаддасии мутлақи Худо ва гуноҳкории инсонро нафаҳмем, метавонад ба назар расад, ки Худо беадолатӣ ё ноинсофӣ мекунад, ки дар бораи он чизе, ки мо онро «гуноҳи хурд» мешуморем, «кори калон» мекунад. Муқаддасии Худо ба Ӯ имкон намедиҳад, ки ҳатто як гуноҳ ба ҳузури Ӯ дохил шавад. Аз ин рӯ, Китоби Муқаддас мегӯяд:
Ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳрум шудаанд (Румиён 3:23).
Аммо, муҳаббати бузурги Ӯ ва хоҳиши Ӯ барои мо, ки бо Ӯ бошем, роҳеро фароҳам овардааст, ки тавассути он мо метавонем гуноҳҳои худро бартараф кунем, комилан пок шавем ва барои ҳузури Ӯ мувофиқ гардем. Китоби Муқаддас ба таври оддӣ мегӯяд:
Ба Худованд Исои Масеҳ имон овар, ва наҷот хоҳӣ ёфт (Аъмол 16:31).
Пеш аз он ки дер шавад, аз оташҳо гурезед!
