«Агар бо даҳони худ Худованд Исоро иқрор кунӣ ва дар дили худ имон оварӣ, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кардааст, наҷот хоҳӣ ёфт». (Румиён 10:9)Ин ояти дӯстдоштаи Инҷил ба ду ҳақиқати асосӣ тамаркуз мекунад, ки қабули онҳо барои инсони афтода хеле душвор аст — таҷассум ва эҳё. Бе қабули ин таълимот ва ҳамаи он чизе, ки онҳо ифода мекунанд, наҷот буда наметавонад.
Аввалан, мо бояд бо даҳони худ иқрор кунем, ки Исо Худованд аст, яъне Он ки дар оғили Байт-Лаҳм таваллуд шудааст, Худои дар ҷисм зоҳиршуда аст. Илоҳияти Худованд Исо барои тамоми нақшаи наҷот муҳим аст.
Сониян, мо бояд дар дили худ имон оварем, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кардааст. Аммо ин на танҳо далели оддии эҳёро дар назар дорад. Он далелро дар бар мегирад, ки Худованд Исо дар салиб ҳамчун Ҷонишини мо мурд.
Ӯ ҷазоеро, ки гуноҳҳои мо сазовор буданд, пардохт. Ӯ хашми Худоро, ки мо бояд абадӣ таҳаммул мекардем, таҳаммул кард.
Сипас, дар рӯзи сеюм Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кард, ҳамчун далели қаноатмандии комили Худо аз қурбонии Масеҳ барои гуноҳҳои мо.
Вақте ки мо Ӯро ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳанда қабул мекунем, Китоби Муқаддас мегӯяд, ки мо наҷот ёфтаем.
Аммо касе метавонад пурсад: «Чаро иқрор пеш аз имон овардан гузошта шудааст? Оё мо аввал имон намеоварем ва баъд иқрор намекунем?»
Дар ояти 9 Павлус ба таҷассум ва эҳё таъкид мекунад ва ӯ тартиби таърихии рӯй додани онҳоро медиҳад - аввал таҷассум ва сипас эҳё пас аз сию се сол.
Дар ояти навбатӣ ӯ имон оварданро пеш аз иқрор кардан мегузорад. «Зеро ки бо дил одам ба адолат имон меоварад; ва бо даҳон ба наҷот иқрор мешавад». Дар ин ҷо тартиб он аст, ки вақте мо аз нав таваллуд мешавем, рӯй медиҳад. Аввалан, мо ба Наҷотдиҳанда эътимод мекунем ва сафед карда мешавем. Сипас мо меравем, то наҷотеро, ки аллакай гирифтаем, иқрор кунем.
Ояти мо соддагии беғараз ва таровати доимӣ дорад.
Тааҷҷубовар нест, ки кӯдакон месароянд:
Румиён даҳ ва нӯҳ Ояти дӯстдоштаи ман аст; Иқрори Масеҳ ҳамчун Худованд, Ман бо файзи илоҳӣ наҷот ёфтаам; Зеро дар он ҷо суханони ваъда Бо ҳарфҳои тиллоӣ медурахшанд: Румиён даҳ ва нӯҳ.
