Шумо ба Худо чӣ ҷавоб медиҳед?
Баҳонаи №1: Шумо барои фикр кардан дар бораи масъалаҳои абадӣ хеле банд будед. Не; ин кор намекунад. Ӯ метавонист бигӯяд, ки барои наҷот ёфтан вақти зиёд лозим нест. Китоби Муқаддас мегӯяд: «Ба Ман нигоҳ кунед, ва наҷот ёбед» (Ишаъё 45:22). Оё ин вақти зиёд мегирад? Чӣ қадар аблаҳона аст, ки тамоми абадиятро аз даст диҳед, зеро шумо барои баррасии чунин масъалаи муҳим вақт наёфтед!
Баҳонаи №2: Вақти зиёд буд, ҷавон будед, ва шумо зарурати шитоб карданро надидед. Не; ин баҳона кор намекунад. Маълум аст, ки ҳаёт хеле номуайян аст. Худо инчунин дар Китоби худ ба мо гуфтааст: «Ҳоло рӯзи наҷот аст» (2 Қӯринтиён 6:2).
Баҳонаи №3: Дар калисо дурӯғгӯёни зиёд буданд ва шумо намехостед, ки яке аз онҳо бошед. Ин баҳона ҳам кор намекунад, зеро ҳатто агар баъзе масеҳиён самимона набошанд ҳам, ҳеҷ сабабе нест, ки шумо ҳақиқӣ набошед. Мавҷудияти пули қалбакӣ шуморо аз истифодаи пули хуб боз намедорад, ҳамин тавр не?
Баҳонаи №4: Китоби Муқаддас чунон мураккаб аст, ки шумо ҳеҷ гоҳ онро фаҳмида наметавонистед. Аммо наҷот масъалаи ақли бузург нест. Ғайр аз ин, Ӯ метавонист аз шумо пурсад, ки чаро шумо ин гуна мантиқро ба дигар соҳаҳои ҳаёти худ татбиқ накардед. Масалан: фаҳмиши маҳдуди шумо дар бораи химия шуморо аз истеъмоли дору ҳангоми зарурат боз намедорад; ё набудани фаҳмиши шумо дар бораи системаи ҳозима шуморо аз хӯрок хӯрдан боз намедорад.
Шояд ҳама гуна баҳонаҳое бошанд, ки мо ҳоло фикр карда метавонем, аммо он гоҳ мо ҳеҷ чиз нахоҳем дошт. Ҳеҷ яке Худоро қаноатманд намекунад.
Марде бо номи Аюб
Аюб (дар Китоби Муқаддас) ҳамон саволро дод: «Чӣ тавр ба Ӯ ҷавоб диҳам?» (Аюб 31:14). Ӯ дар бораи ҷавобҳои гуногун фикр кард, ва сипас дарк кард, ки ҳамаи онҳо чӣ қадар бефоидаанд. Аюб ниҳоят гуфт: «Ҳарчанд ман одил бошам ҳам, даҳони худам маро маҳкум мекунад… Агар худро бо оби барф бишӯям, ва дастҳоямро бо собун пок кунам, боз ҳам Ту маро ба чоҳ мепартоӣ» (Аюб 9:20,30-31). Ниҳоят дар ноумедӣ фарёд зад: «Ман паст ҳастам; ба Ту чӣ ҷавоб диҳам? Дастамро бар даҳонам мегузорам» (Аюб 40:4). Аюб ба хулосае омад, ки ӯ гуноҳкори нотавон аст, ки ҳеҷ баҳонае барои дифоъ аз худ надорад.
Навбати шумост
Оё шумо ба ин нуқта расидаед? Оё шумо иқрор шудаед, ки шумо гуноҳкори нотавонед ва ба поксозӣ ниёз доред? Китоби Муқаддас мегӯяд: «Ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд» (Румиён 3:23).
Танҳо вақте ки шумо ба ин нуқта мерасед, Худо метавонад шуморо бубахшад ва аз гуноҳҳои шумо пок кунад. Агар шумо Исои Масеҳро ҳамчун Он ки барои гуноҳҳои шумо азоб кашид ва мурд, қабул кунед, Ӯ барои шумо ҷавоб хоҳад дод. Худо ҳамаи он баҳонаҳои ночизро қабул намекунад ва нахоҳад кард, аммо Ӯ шуморо дар асоси он чизе, ки Исои Масеҳ барои шумо кардааст, қабул хоҳад кард.
«Барои ситоиши ҷалоли файзи Ӯ, ки бо он Ӯ (Худо) моро дар Маҳбуб (Исои Масеҳ) қабул кардааст. Дар Ӯ мо тавассути хуни Ӯ фидия дорем, бахшиши гуноҳҳо, мувофиқи сарватҳои файзи Ӯ» (Эфсӯсиён 1:6-7).
Ҳоло вақт ҷудо кунед, то гуноҳҳои худро ба Худо иқрор кунед ва Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул кунед.
