«Аз шоха даст кашед!»
Ҳангоми эҳёи Инҷил дар Шотландия, як хонум дар бораи наҷоти худ ғамгин шуд. Якчанд дӯстони ӯ наҷот ёфта буданд ва худаш каме изтироб ҳис карда, ба назди воиз рафт ва ба ӯ гуфт, ки ӯ хушбахт нест. Ӯ ҷавоб дод, ки аз шунидани ин хурсанд аст!
Ҳайрон ва то андозае хафа шуда, вай ба вазир гуфт, ки чӣ гуна кӯшишҳо кардааст, то наҷот ёбад; чӣ гуна ӯ хонда ва дуо кардааст, аммо то ҳол аз сулҳ бо Худо дур ба назар мерасад. Сипас ӯ ба вай гуфт, ки на бо коре, ки вай карда метавонист, балки бо коре, ки Масеҳ кайҳо карда буд ва дар салиб ба анҷом расонида буд, вай наҷот меёфт.
Ин ҳама ба вай пурасрор менамуд, аз ин рӯ, вай ба назди дӯсташ, ки ба наздикӣ табдил ёфта буд, рафт. Вай аз ӯ пурсид, ки барои ба даст овардани сулҳи аҷиб бо Худо, ки вай дар борааш сухан меронд, чӣ кор кардааст.
«Кардаам? Ман ҳеҷ коре накардаам! Ин бо коре, ки Масеҳ кардааст, ман бо Худо сулҳ пайдо кардам,» — ҷавоб дод дӯсташ.
«Ин ҳамон чизест, ки вазир ба ман гуфт, аммо ман онро фаҳмида наметавонам,» — ҷавоб дод хонум. Сипас вай хеле ғамгин ба хона рафт.
Худро дар ҳуҷрааш маҳкам карда, ба зону афтод ва қарор дод, ки то даме ки оромӣ ва сулҳро пайдо накунад, барнамехезад. Пас аз чанде дар азоб хоб рафт. Ҳангоми хоб, вай орзу кард, ки аз як ҷарӣ даҳшатнок меафтад, аммо ба як шохаи танҳое, ки аз болои вартаи поён овезон буд, часпид.
Вай ба ин шоха часпида, бо овози баланд барои кӯмак фарёд мезад. Сипас овозе аз поён, ки вай медонист овози Исо аст, ба ӯ гуфт, ки шохаро раҳо кунад ва Ӯ ӯро қабул ва наҷот медиҳад. «Худовандо, маро наҷот деҳ!» — фарёд зад вай; аммо овоз боз ҷавоб дод: «Шохаро раҳо кун.» Вай ҷуръат накард, ки шохаро раҳо кунад, аммо фарёд заданро давом дод: «Худовандо, маро наҷот деҳ!»
Ниҳоят, Он ки дар поён буд, овозашро мешунид, аммо ӯро намедид, бо оҳанги нармтарин ва ҷиддитарин гуфт: «Ман туро наҷот дода наметавонам, агар ту шохаро раҳо накунӣ!» Дар ноумедӣ вай раҳо кард ва ба оғӯши Исо афтод; ва шодии пайдо кардани худ дар он ҷо ӯро бедор кард.
Дарс ба ӯ роҳи наҷоти Худоро сахт таъсир кард. Вай дид, ки Исо сазовори тамоми эътимоди ӯст ва бо часпидан ба шоха вай худро аз Масеҳ дур нигоҳ медошт! Аз ин рӯ, вай аз тамоми кӯшишҳои худ даст кашид ва Исоро комилан кофӣ ёфт. Акнун вай аз он сулҳи аҷиб бо Худо, ки танҳо тавассути Худованд Исои Масеҳ аст, лаззат мебурд.
Шумо чӣ? Оё шумо бо Худо сулҳ доред? Оё медонед, ки гуноҳҳои шумо ҳама бахшида шудаанд? Оё шумо дар оғӯши Исо ва дар кори анҷомёфтаи Ӯ дар салиби Ҷолҷото истироҳат мекунед? Агар шумо барои наҷот ба Масеҳ комилан эътимод накунед ва истироҳат накунед ва аз часпидан ба ҳар гуна сазоворӣ ё кӯшишҳои худ даст накашед, шумо ҳеҷ гоҳ аз сулҳ бо Худо лаззат нахоҳед бурд ва ҳеҷ гоҳ ба осмон нахоҳед расид.
Ба овози осмонӣ гӯш диҳед, ки ба шумо мегӯяд: «Ғайр аз Ман Худои дигаре нест, Худои одилу Наҷотдиҳанда; ғайр аз Ман касе нест. Ба Ман нигоҳ кунед ва наҷот ёбед, эй тамоми ақсои замин! Зеро Ман Худо ҳастам, ва дигаре нест» (Ишаъё 45:21-22 NKJV).
Масеҳ Наҷотдиҳандаи комил ва ягона Наҷотдиҳанда аст. Агар шумо хоҳед, ки наҷот ёбед, шумо бояд аз ҳар умеди дигар даст кашед ва худро ба оғӯши пурқувват ва наҷотбахши Ӯ партоед. Агар шумо кӯшиш кунед, кӯшиш кунед ва часпида бошед, шумо ба қобилияти Ӯ барои наҷот додани шумо ва бехатар ба осмон бурдани шумо эътимод надоред.
Масеҳ на барои кӯмак ба наҷот додани гуноҳкорон омад. Не, «Исои Масеҳ ба ҷаҳон омад, то гуноҳкоронро наҷот диҳад» (1 Тимотиюс 1:15). «Зеро ки шумо ба василаи имон ба файз наҷот ёфтаед, ва ин аз шумо нест, балки ин атои Худост, на аз аъмол, то ки ҳеҷ кас фахр накунад» (Эфсӯсиён 2:8-9). Ӯ бояд ҳамаи корро анҷом диҳад. Аз ин рӯ, хонандаи азиз – ҳамчун гуноҳкори гунаҳкор, бечора ва ҳалокшаванда – шумо бояд худро ба Масеҳ таслим кунед ва бигзоред, ки Ӯ шуморо наҷот диҳад! Мо метавонем ба шумо бештар гӯем.
На аз рӯи аъмоли адолат, ки мо кардаем, балки аз рӯи раҳмати Худ моро наҷот дод (Тит 3:5).
Ва дар ҳеҷ каси дигар наҷот нест, зеро дар зери осмон номи дигаре дар миёни одамон дода нашудааст, ки ба воситаи он мо бояд наҷот ёбем (Аъмол 4:12).
