Петрус номаи дуюми худро чунин оғоз кард: «Шимъӯн Петрус, банда ва расули Исои Масеҳ, ба онҳое ки имони гаронбаҳоеро мисли мо ба воситаи адолати Худо ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ ба даст овардаанд: файз ва осоиштагӣ ба шумо ба воситаи дониши Худо ва Исои Худованди мо афзун гардад» (2 Петрус 1:1-2 KJV). Бо ин изҳорот ӯ имони гаронбаҳои моро ба воситаи «Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ» эътироф кард, аммо баъд идома дод: «файз ва осоиштагӣ афзун гардад ... ба воситаи ... Исои Худованди мо». Мо кадом муносибатро дар бораи Ӯ таъкид мекунем?
Калимаи «Наҷотдиҳанда» на камтар аз 24 маротиба дар Аҳди Ҷадид пайдо мешавад, дар ҳоле ки «Худованд» беш аз 700 маротиба зикр шудааст; рақамҳои оддӣ ба мо дар бораи таъкид ба «Худованд» нақл мекунанд. Ва ин бояд чунин бошад, агар «файз ва осоиштагӣ» ба воситаи ҳукмронии Ӯ «афзун» гардад. Наҷот ягона мавзӯи Навиштаҳо нест. Он муҳим аст ва 100% зарур аст – аммо пас аз наҷот ёфтан оё мо ба унсурҳои пурқувваттари муносибати худ бо Ӯ ҳамчун Худованд пеш меравем? Агар мо дар файз ва осоиштагӣ зиндагӣ кунем, мо бояд аз принсипҳои аввали наҷоти худ ба сӯи камолот дар итоат ба ҳукмронии Ӯ пеш равем. Дар акси ҳол, мо метавонем ба ҷои Ӯ ба худ машғул бошем.
Принсипҳои наҷот
«Бинобар ин, принсипҳои таълимоти Масеҳро тарк карда, биёед ба сӯи камолот пеш равем; на ин ки боз асоси тавба аз корҳои мурда ва имон ба Худо, таълимоти таъмидҳо ва дастгузорӣ, ва эҳёи мурдагон, ва доварии абадиро гузорем» (Ибриён 6:1-2). Пас аз гузоштани асос дар бораи наҷот, дигар лозим нест, ки он асосро дар ҳаёти худ такроран гузорем. Қадами навбатӣ сохтан дар болои он асос аст. Асос вуҷуд дорад; он худ аз худ мустаҳкам истода, боқимондаи сохторро нигоҳ медорад. Биёед ба сангҳои асос назар андозем: «тавба», «имон», «таъмидҳо», «дастгузорӣ», «эҳё» ва «доварӣ».
Тавба
Ин тағйири самт аз сабаби тағйири ақл аст. Тавбаи зарурӣ барои наҷот ин рӯй гардонидан аз беимонӣ – ё аз имон ба корҳои худамон барои наҷот – ба сӯи имон ба Худо ва қурбонии Масеҳ дар салиб аз номи мост. «Бе имон ба Ӯ писанд омадан ғайриимкон аст» (Ибриён 11:6).
Имон
Мо ба чӣ бояд бовар кунем? «Зеро ки ман пеш аз ҳама он чиро, ки худам қабул карда будам, ба шумо супурдам, ки Масеҳ барои гуноҳҳои мо мувофиқи Навиштаҳо мурд; ва ки Ӯ дафн карда шуд, ва ки Ӯ дар рӯзи сеюм мувофиқи Навиштаҳо эҳё шуд» (1 Қӯринтиён 15:3-4). Наҷот ҳамеша ба кори Масеҳ асос ёфтааст, на ба корҳои мурдаи мо.
Таъмидҳо
Пас аз имон эътирофи кори Ӯ дар мо, ё таъмидҳо меояд – на танҳо таъмид гирифтан, гарчанде ки ин як қисми он аст. Идеяи он аст, ки бо Ӯ, ки пеш аз салиб кашида шуданаш гуфт: «Ман таъмиде дорам, ки бо он таъмид гирам; ва то он даме ки он иҷро шавад, чӣ қадар маҳдудам!» (Луқо 12:50). Ӯ инчунин пурсид: «Оё шумо метавонед аз ҷоме, ки ман менӯшам, бинӯшед ва бо таъмиде, ки ман таъмид мегирам, таъмид гиред?» (Матто 20:22). Оё мо омодаем, ки берун аз дарвозаҳои эҳтироми динӣ ба назди Исо танҳо биёем? Ин яке аз блокҳои сохтмонии асоси наҷот аст. Ҳамон тавре ки Исо берун аз дарвозаи Ерусалим азоб кашид, мо низ бояд ба назди Ӯ берун аз ҳар гуна даъвои динӣ биравем.
Ҳамчун як қисми ин, мо бояд ба Ӯ бо итоат ба таъмиди об итоат кунем, ки ин тасвири дафн шудан ва боз бо Масеҳ эҳё шудан аст. Дар баробари ин, мо бояд иқрор шавем, ки Ӯ ҳоло Устоди ҳаёти мост, ҳамон тавре ки Румиён 10:9 мегӯяд: «Агар бо даҳони худ Худованд Исоро иқрор кунӣ ва дар дили худ имон оварӣ, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кардааст, наҷот хоҳӣ ёфт». Дар баъзе кишварҳо арзиши ин иқрор шояд бузург набошад, аммо дар дигар кишварҳо он метавонад маънои таъқиб, зиндон ё ҳатто маргро дошта бошад. Мо дуо мекунем, ки ҳар як хонанда ин арзишро арзанда донад, зеро Исо гуфт: «Ба одам чӣ фоида дорад, агар тамоми ҷаҳонро ба даст орад ва ҷони худро аз даст диҳад?» (Марқӯс 8:36).
Дастгузорӣ
Дастгузорӣ дар бораи қурбонӣ ва шараф сухан меронад, ки дар ду порчаи Аҳди Қадим тасвир шудааст, ки ҳар яке бо ояти Аҳди Ҷадид пурра карда шудааст. Аввал, Ададҳо 8:10 мегӯяд: «Ту левизодагонро дар пеши Худованд ҳозир хоҳӣ кард: ва банӣ-Исроил дастҳои худро бар левизодагон хоҳанд гузошт: ва Ҳорун левизодагонро дар пеши Худованд ҳамчун қурбонии банӣ-Исроил пешкаш хоҳад кард, то ки онҳо хидмати Худовандро иҷро кунанд». Ва Румиён 12:1 илова мекунад: «Бинобар ин, эй бародарон, аз шумо илтимос мекунам ... ки ҷисмҳои худро қурбонии зинда пешкаш кунед». Дуюм, Ададҳо 27:18-20 мегӯяд: «Ва Худованд ба Мусо гуфт: “Юшаъро бигир ... марде, ки Рӯҳ дар ӯст, ва дасти худро бар ӯ гузор ... ва ту баъзе аз шарафи худро бар ӯ хоҳӣ гузошт”». Дар хотир доред, ки дар Аъмол 4:13 Санҳедрин ба «мардони бесавод ва нодон ... ки бо Исо буданд» таваҷҷӯҳ кард. Ҷаҳон ба масеҳиёне, ки барои Наҷотдиҳандаи худ қурбонӣ мекунанд, таваҷҷӯҳ мекунад.
Эҳё ва доварӣ
Дар бораи эҳё ва доварӣ, Исо Наҷотдиҳандаи мо шудааст, то моро аз доварии абадӣ бар зидди гуноҳи мо наҷот диҳад ва ба мо ваъдаи эҳё шудан аз мурдагон, бефасод ва беайбро диҳад.
Принсипҳои ҳукмронӣ
Калимаи «ҳукмронӣ», ки ду маротиба дар Аҳди Ҷадид истифода шудааст, аз ду калимаи юнонӣ тарҷума шудааст. Яке дар Луқо 22:25 аст ва он унвони эҳтиромонаест, ки маънои «ҳукмронӣ кардан, соҳиби ҳокимият будан» барои манфиати ҳукмроншавандагонро дорад. Дигаре дар Марқӯс 10:42 аст ва он маънои «бар зидди ҳукмронӣ кардан, зӯран назорат кардан»-ро дорад. Худованд Исо дар ниҳоят ҳарду ҷанбаро иҷро мекунад, вобаста ба омодагии мо барои итоат ба Ӯ. Ӯ манфиатбахши ниҳоӣ аст, ки барои манфиати мо бар мо ҳукмронӣ хоҳад кард. Масъулияти мо итоат ба каломи Ӯст.
Оё мумкин аст, ки Исо Наҷотдиҳандаи мо бошад, аммо Худованди мо набошад? Худи Ӯ гуфт: «Чаро Маро Худованд, Худованд мехонед, вале он чиро, ки мегӯям, иҷро намекунед?» (Луқо 6:46). Ӯ инчунин гуфт: «Шумо Маро Устод ва Худованд мехонед, ва дуруст мегӯед, зеро ки ман ҳамин тавр ҳастам» (Юҳанно 13:13).
Боз ва боз мо мешунавем, ки Исоро «Худованд» меноманд. Ҳеҷ гоҳ Ӯро Наҷотдиҳанда нагуфтаанд. Махавиён, ки покшавӣ меҷустанд, кӯрон, ки биноӣ меҷустанд, садбон, ки барои хизматгораш шифо меҷуст, волидоне, ки фарзандонашон гирифтори девҳо буданд, зане, ки дар зино дастгир шуда буд, марди нобино таваллудшуда, инчунин шогирдони Исо – ҳама Ӯро «Худованд» номиданд, ва Ӯ ҳукмронии худро бар мушкилоти онҳо нишон дод.
Вақте ки Шоул ба шаҳодати шоҳидоне, ки ӯ зиндонӣ карда ё кушта буд, муқобилат мекард, Исо зӯран назорат кард ва ӯро дар роҳи Димишқ вохӯрд. Ӯ ҷавоб дод: «Худовандо, чӣ мехоҳӣ, ки ман кунам?» (Аъмол 9:6). Дар аввали Аъмол мо натиҷаҳои дурӯғ гуфтани Ҳананиё ва занаш Сафираро ба Рӯҳи Муқаддас мебинем: Худованд зӯран назорат кард ва онҳоро аз ин саҳна дур кард (Аъмол 5:1-11). Ин натиҷаи ниҳоии нофармонӣ аст! Чӣ қадар осонтар аст, ки ба амри Ӯ итоат кунем ва ба хоҳишҳои Ӯ мувофиқат кунем, на ин ки фиреб диҳем ё муқобилат кунем. Ӯ ҳамеша манфиати беҳтарини моро дар назар дорад. Ӯ хеле омода аст, ки аз ҳама чизе ки мо мепурсем ё фикр мекунем, фаровонтар кунад. Оё мо барои Ӯ беҳтарин кори худро намекунем?
Онҳое, ки аз итоат ба Ӯ барои наҷот саркашӣ мекунанд, бо вуҷуди ин, дар ниҳоят дар номи Ӯ «зону хоҳанд зад» ва сипас аз ҳузури Ӯ ронда хоҳанд шуд. «Ман, ҳамон ман, Худованд ҳастам; ва ғайр аз Ман наҷотдиҳандае нест» (Ишаъё 43:11). «Ба Ман нигоҳ кунед, ва наҷот ёбед, эй тамоми ақсои замин: зеро ки Ман Худо ҳастам, ва дигаре нест. Ман ба худам қасам хӯрдаам, калом аз даҳони Ман бо адолат баромадааст, ва боз нахоҳад гашт, ки дар пеши Ман ҳар зону хам хоҳад шуд, ҳар забон қасам хоҳад хӯрд» (Ишаъё 45:22-23).
Дуруст аст, ки мо интихоб дорем, ки ба Ӯ нигоҳ кунем ва наҷот ёбем ё не; аммо мо ҳама зону хоҳем зад ва иқрор хоҳем кард, ки Ӯ Худованд аст. Ин дар Филиппиён 2:10-11 такрор шудааст: «То ки дар номи Исо ҳар зону хам шавад, аз онҳое ки дар осмон, ва онҳое ки дар замин, ва онҳое ки дар зери замин ҳастанд; ва ки ҳар забон иқрор кунад, ки Исои Масеҳ Худованд аст, ба ҷалоли Худои Падар». Иқрор ин аст, ки Ӯ Худованд аст.
Вақте ки мо ҳоло ба ҳукмронии Ӯ итоат мекунем ва аз Ӯ меомӯзем, ширинии наҷоти мо ба ширинии Ӯ, ва зебоии Ӯ, ва камолоти Ӯ, ва файзи Ӯ, ва осоиштагии Ӯ, ва раҳмати Ӯ, ва ... ва ...
Аз ҷониби Том Стир
