НАҶОТ – Тӯҳфаи ройгон
Чӣ пешниҳоди аҷибе аз Худо: «Тавассути хуни Писари Ман бахшиш ҳаст.»
Ҳар кӣ ба ин пешниҳоди аҷиб бовар кунад, метавонад онро қабул кунад. Ин мукофот барои хидматҳои мо нест; ин тӯҳфаи Худо тавассути Исои Масеҳ аст. Он ба мо дода намешавад, зеро мо сазовори гирифтани он ҳастем, балки аз он сабаб, ки ин тӯҳфаест, ки Худо сазовори додан аст.
Инҷили наҷот маҳз ҳамин аст: пешниҳоди оддӣ аз ҷониби Худо ва қабули оддӣ аз ҷониби мо! Чунин пешниҳоди бесазовор аксар вақт нодида гирифта мешавад, зеро одамон фикр мекунанд, ки онро бояд ба даст овард. Аммо ин ба ду хатои ҷиддӣ оварда мерасонад.
Аввалан, он ғояи баъзеҳоро тақвият медиҳад, ки чизе дар онҳо онҳоро ба наҷот ҳуқуқ медиҳад. Дуюм, он ғамгинии дигаронро тасдиқ мекунад, ки ба дилҳо ва ҳаёти худ менигаранд ва дар он ҷо чизе намеёбанд, ки сазовори илтифоти илоҳӣ бошад. Хато дар он аст, ки ба худ нигоҳ кардан ба ҷои ба Наҷотдиҳанда нигоҳ кардан: «Ба Ман нигоҳ кунед ва наҷот ёбед, эй ҳамаи ақсои замин» (Ишаъё 45:22).
Худованд Исои Масеҳ маслуб шуд, то «ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, ҳалок нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳанно 3:16). Шумо даъват карда мешавед, ки ин пешниҳоди аҷибро қабул кунед. Дудила нашавед; танҳо имон оваред!
Худо ваъда додааст, ки бо Писари Худ, Ӯ ба шумо ҳама чизро ройгон медиҳад (Румиён 8:32); ки Ӯ бо шумо роҳ меравад ва дар шумо сокин мешавад (2 Қӯринтиён 6:16), ки Ӯ дили шуморо бо имон пок мекунад (Аъмол 15:9), ва ки Ӯ қонуни Худро дар дили шумо мегузорад ва онро дар ақли шумо менависад (Ибриён 10:16).
Инҳо натиҷаҳои наҷот дар Масеҳ мебошанд, на ҳуқуқи шумо ба он. Қадами аввалини шумо қабули боэътимоди пешниҳодест, ки ройгон, саховатманд ва бечунучаро аст.
Даъват барои шумост
Агар ман метавонистам ҳамчун агенти аккредитатсияшуда аз осмон бо даъватнома барои шумо, бо ном ва суроғаи шумо дар он, биёям, шумо бешубҳа онро қабул мекардед. Ҳатто ҳамин тавр, Китоби Муқаддас, Каломи Худо, даъватро барои омадан ба Масеҳ дароз мекунад. Он ном ва суроғаи шуморо надорад, аммо мегӯяд, «ҳар кӣ», ва ин шуморо дар бар мегирад. Он мегӯяд, «ҳама», ва ин ба шумо ишора мекунад. Он мегӯяд, «ҳар гуна», ва ин маънои шуморо дорад. Чӣ метавонад аз ин боэътимодтар ё озодтар бошад?
Наҷот бе пул,
Наҷот бе нарх,
Наҷот бе меҳнат –
Имон овардан кифоя аст;
Наҷот барои гунаҳкорон,
Наҷот барои гумшудагон;
Наҷот барои бадбахтон,
Ғамгин ва тӯфонзада.
Гуноҳҳои моро Исо бардошт,
Ҷойгузин аз Худо;
Ӯ ҳамаи онҳоро гирифт ва моро озод кард
Аз бори лаънатии гуноҳ.
Гуноҳи моро Исо бардошт,
Ки доғҳои арғувониро шуст
Сафед дар хуни гаронбаҳотарини Ӯ,
То даме ки ҳеҷ доғе намонад.
