«Ба Худованд Исои Масеҳ имон овар, ва наҷот хоҳӣ ёфт…» (Аъмол 16:31) Чанд сол пеш, вақте ки тӯфони Катрина сарбандро шикаст ва Ню Орлеанро зери об кард, шаҳрро хароб кард, кӣ гунаҳкор буд? Муҳандисоне, ки сарбандро тарҳрезӣ карданд? Шахсоне, ки хонаҳо, тиҷорат ва орзуҳои худро дар замине сохтанд, ки ба обхезии азим дучор буд? Ҳукумати федералӣ барои бехатар накардани шаҳр аз тӯфони сатҳи 5? Ҳукумати маҳаллӣ барои саривақт фармон надодани эвакуатсияи умумӣ?
Гуноҳ бори гарон аст, ва зоҳиран барои харобиҳое, ки дар Ню Орлеан рух дод, ба қадри кофӣ гуноҳ буд. Ин як хислати аз ҳад зиёди инсонӣ аст, ки дар мушкилоти амиқ мехоҳад гуноҳро то ҳадди имкон паҳн кунад, аммо саволи кӣ барои харобӣ гунаҳкор аст, шояд ҳалли оддӣ надошта бошад.
Саволи ниҳоии гуноҳ
Инҷо саволи дигаре ҳаст, ки аз ҳар саволе дар бораи Катрина хеле муҳимтар аст: Вақте ки ҷон бидуни тавба ба Худо мурд, кӣ барои азобе, ки он то абад хоҳад дошт, гунаҳкор аст? Оё маъно дорад, ки гуноҳро ба яке аз инҳо гузорем? Системаҳои маориф, ки мафҳуми Худои Офаридгорро истисно мекунанд? Оилаҳое, ки дар зеҳни ҷавонон таассурот намегузоранд, ки ҳар як инсон дар ниҳоят барои амалҳои худ дар назди Худо масъул аст? Саноати бузурги фароғатӣ, ки мекӯшад зеҳнҳоро ин қадар банд нигоҳ дорад, ки онҳо барои фикрҳои ҷиддӣ дар бораи абадият вақт надоранд? Фарҳанге, ки бо ҷаҳонбинии атеистӣ фаро гирифта шудааст?
Шаҳодати равшани Худо
Ин ҳама чизҳо ғамангезанд, аммо масъулияти қабул кардани Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳанда то абад бар дӯши ҳар як шахс аст. Ҳарчанд ҳамаи ин чизҳо ба муқобили он ҷамъ шудаанд, Худо шаҳодати равшан ва фаровон додааст, ки Исои Масеҳ Наҷотдиҳандаест, ки мардум ба он ниёз доранд. Аз ҷалол Ӯ омад, то ҳамчун инсон дар замин таваллуд шавад. Дар ҳаёти худ Ӯ ба таври равшан пешгӯиҳои аҳди қадимиро, ки фарқкунанда, намоён ва бешумор буданд, иҷро кард. Таълимоти Ӯ бо суханони муҳаббат, файз ва қудрати беҳамто буданд. Худо паёми Худованд Исоро тавассути мӯъҷизаҳое, ки Ӯ анҷом дод, тасдиқ кард. Аз ҳамаи одамоне, ки то ҳол зиндагӣ кардаанд, танҳо суханони Ӯ ба амалҳо ва ҳаёти Ӯ комилан мувофиқат мекарданд.
Пас аз сеюним соли хидмат ба ниёзҳои атрофиёнаш, Ӯ худро ба даст гирифтан ва ба салиб мехкӯб кардан иҷозат дод. Қурбонии Ӯ бузургтарин амали муҳаббат аст, ки ҷаҳон ҳеҷ гоҳ нахоҳад донист. Ӯ акнун дар дасти рости Худо дар осмон нишастааст. Ӯ барои доварӣ ба замин бармегардад, аммо пеш аз он, дар давраи набудани Ӯ, Ӯ ҷонҳоро аз ин ҷаҳони гунаҳкор даъват мекунад, ки ба Ӯ имон оваранд ва атои ҳаёти абадиро қабул кунанд.
Ягона роҳи наҷот
Мардум Худованд Исои Масеҳро ба салиби шарм мехкӯб карданд, то аз Ӯ халос шаванд. Аммо Худо Ӯро ба баландтарин мақом дар осмон бардошт. Номи Ӯ акнун аз ҳар номи дигар баландтар аст. Ӯст, ки гунаҳкорон бояд ба Ӯ нигоҳ кунанд, агар умед доранд, ки наҷот ёбанд ва ба осмон раванд.
«Ба Ман нигоҳ кунед, ва наҷот ёбед, эй тамоми ақсои замин; зеро Ман Худоям, ва дигаре нест» (Ишаъё 45:22).
Ӯст — ягонаест — ки ба ҷаҳон ҳаёт меорад.
«Дар Ӯ ҳаёт буд; ва ҳаёт нури одамон буд… Ман ба онҳо ҳаёти абадӣ медиҳам; ва онҳо ҳеҷ гоҳ нобуд нахоҳанд шуд, ва ҳеҷ кас онҳоро аз дасти Ман нахоҳад рабуд» (Юҳанно 1:4; 10:28).
Масъулияти шахсии шумо
Калимаи «масъул» маънои «қодир ба ҷавоб додан»-ро дорад. Ҳар як узви насли инсонӣ қодир аст ба муҳаббати Ӯ ҷавоб диҳад. Агар онҳо ҳеҷ гоҳ ин корро накунанд, танҳо онҳо гуноҳ ва оқибатҳои қарори худро то абад ба дӯш хоҳанд гирифт. Агар онҳо ҳеҷ гоҳ ба Ӯ наоянд, онҳо комилан бе узр хоҳанд буд.
«Ба Худованд Исои Масеҳ имон овар, ва наҷот хоҳӣ ёфт……» (Аъмол 16:31) ҶАВОБИ шумо чист?
