«Натарсед. Ман ба шумо хушхабари шодии бузургро меорам, ки барои ҳамаи одамон хоҳад буд. Имрӯз дар шаҳри Довуд Наҷотдиҳандае барои шумо таваллуд шудааст; Ӯ Масеҳ Худованд аст.» Луқо 2:10–11
Вақте ки Худованд Исо дар шаҳри Байт-Лаҳм таваллуд мешуд, берун аз шаҳр чӯпонон он шаб гӯсфандони худро нигоҳубин мекарданд. «Ва инак, фариштаи Худованд дар пеши онҳо истод, ва ҷалоли Худованд дар атрофи онҳо дурахшид, ва онҳо хеле тарсиданд.» Ҷолиб аст, ки ҳар дафъае, ки фариштае дар ҳикояҳои атрофи таваллуди Худованди мо пайдо мешавад, одамоне, ки ба онҳо пайдо мешаванд, метарсанд — Марям дар Луқо 1:30, Юсуф дар Матто 1:20, ҳатто чанд моҳ пеш Закарё тарсида буд (Луқо 1:12–13), ва ҳоло чӯпонон хеле метарсанд, вақте ки ҷалоли фаришта дар атрофи онҳо медурахшад. Кадоме аз мо наметарсид, агар фариштае дар байни мо пайдо мешуд, ки медурахшид?
Ин калима дурахшид танҳо як маротибаи дигар дар Аҳди Ҷадид истифода мешавад — вақте ки Худованд ба Шоул аз Тарсус пайдо шуд: «Дар нисфирӯзӣ, эй подшоҳ, дар роҳ ман нуреро аз осмон дидам, ки аз офтоб равшантар буд, дар атрофи ман ва онҳое, ки бо ман сафар мекарданд, медурахшид» (Аъмол 26:13).
Вақте ки ман тарсеро, ки ҳар яке аз онҳое, ки дар таваллуди Худованд Исо ҳузур доштанд, фаро гирифта буд, мулоҳиза мекардам, фикри ман ба Боғи Адан — ба Одаму Ҳавво баргашт. Онҳо то даме ки гуноҳ ба ҷаҳон ворид нашуда буд, ҳеҷ гоҳ тарсро намедонистанд. Вақте ки Худованд Одамро даъват кард, мо мехонем, ки Одам ҷавоб дод, «Ман овози Туро дар боғ шунидам, ва тарсидам, зеро ки урён будам; ва худро пинҳон кардам» (Ҳастӣ 3:10). Ба се чизе, ки гуноҳ бо худ овард, диққат диҳед: гуноҳ ва тарс —«Ман тарсидам,»— ва шарм —«зеро ки урён будам.» Гуноҳ гуноҳ, тарс ва шармро овард, ва ҷаҳон аз он вақт инҷониб аз ин се чиз азоб мекашад.
Мо дар назди Худои муқаддас гунаҳкорем, зеро «ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд.» Мо метарсем, зеро «Ба дасти Худои зинда афтодан кори даҳшатнок аст» (Ибриён 10:31). Ва мо аз гуноҳи худ шарм мекашем.
Аммо калимае, ки таваллуди Худованди моро иҳота кардааст, ин аст «Натарсед!» Фаришта ба чӯпонон эълон кард, «Ман ба шумо хушхабари шодии бузургро меорам, ки барои ҳамаи одамон хоҳад буд.» Худованд Исои Масеҳ омад, то муҳаббати Худоро нишон диҳад, ва «Дар муҳаббат тарс нест; балки муҳаббати комил тарсро берун мекунад, зеро тарс азобро дар бар мегирад. Аммо касе, ки метарсад, дар муҳаббат комил нашудааст» (1 Юҳанно 4:18).
Дар салиб, Худованд Исо —«Ӯ, ки гуноҳро намедонист»— буд «барои мо гуноҳ карда шуд, то ки мо дар Ӯ адолати Худо шавем» (2 Қӯринтиён 5:21). Ӯ гуноҳ ва шарми моро гирифт, «одил барои беадолат, то ки моро ба Худо биёрад.» Марги Ӯ таваллуди Ӯро шарҳ медиҳад.
Лаҳзаи имрӯза
Чӣ қадар номи Исо ширин садо медиҳад Дар гӯши имондор! Он ғаму андӯҳи ӯро таскин медиҳад, захмҳои ӯро шифо мебахшад, Ва тарси ӯро дур мекунад.
— Ҷон Нютон
