«Ман имсол ба гурӯҳи ҷавонон кӯмак карда наметавонам. Кори ман хеле серталаб аст». «Ман фикр намекунам, ки имшаб ба вохӯрӣ омада метавонам. Ман рӯзи хеле серкор доштам». «Ҳафтаи оянда имтиҳони муҳим дорам, аз ин рӯ, ман бояд ин якшанберо омӯзам».
Афзалиятҳо! Афзалиятҳо! Афзалиятҳо! Мо ҳар рӯзи ҳар ҳафта бо онҳо рӯ ба рӯ мешавем. Мо онҳоро ба ҳам мезанем ва баъзан онҳоро нодуруст ҷойгир мекунем. Ба ҳар яки мо паёми пайғамбар Ҳаггай баланд ва равшан сухан мегӯяд. «Роҳҳои худро ба назар гиред!» Ба ибораи дигар, афзалиятҳои худро арзёбӣ кунед (Ҳаггай 1:5,7 NKJV).
Ҳаггай яке аз пайғамбарони аввали пас аз асирӣ буд ва панҷ пешгӯии дақиқ таърихӣ, ки дар китоби Аҳди Қадим бо номи ӯ сабт шудаанд, нишон медиҳанд, ки ӯ шояд рӯзнома ё маҷалла нигоҳ дошта бошад. Шояд мо низ бояд.
Яҳудиён 70 сол дар асирӣ буданд, ки ин ҷазо барои риоя накардани фармонҳои дар Такрори Шариат 28-30 овардашуда буд. Дастурҳои Худо дар он ҷо, бо пешгӯиҳои равшани он чизе, ки агар онҳо риоя накунанд, рӯй медиҳад, баъдтар бо пешгӯиҳои сахти Ишаъё ва Ирмиё дар бораи бадарғаи наздик пайравӣ карданд. Аммо пас аз тағйири сиёсати хориҷӣ, ки аз ҷониби шоҳи Форс Доро ҷорӣ карда шуд, фармон дода шуд, ки яҳудиён метавонанд ба ватани худ баргарданд ва маъбадро аз нав созанд. Баъзеҳо ин корро карданд ва бозгашти онҳо дар Эзро 1-3 сабт шудааст.
Аммо, пас аз оғози хуб, вақте ки таҳкурсии маъбад гузошта шуд, мухолифати беруна ва ихтилофи дохилӣ корро тақрибан 14 сол боздошт. Бо аз даст додани суръати анҷом додани маъбад, мардум ба паи манфиатҳои худ рафтанд. Оё шинос садо медиҳад? Вақте ки мо шавқу рағбати худро ба кори Худованд аз даст медиҳем, барои овардани дигарон ба ҷои ибодати ҳақиқӣ, мо зуд ба худ, худхоҳ, ба ихтилоф гирифтор мешавем ва барои таҷрибаи интизоми Худо дар ҳаёти худ пухта мешавем.
Сарзаниш
Вақте ки хидмати душворе барои Худованд пешниҳод мешавад, гуфтан «вақт мувофиқ нест» васвасаангез аст. «Ман хеле банд ҳастам». «Ман энергияи кофӣ надорам». «Ман тӯҳфаҳо ё қобилиятҳои заруриро надорам». «Ман хеле ҷавон (ё пир) ҳастам». Ин маҳз ҳамон чизест, ки дар ин ҷо рӯй дод (Ҳаггай 1:2). Мардум ба додани сабабҳое шурӯъ карданд, ки чаро онҳо барои анҷом додани маъбад фишор наовардаанд. Аммо онҳо дар асл баҳона буданд, на сабабҳои асоснок. Далел ин буд, ки онҳо вақт ва пули фаровон доштанд, ки дар хонаҳои худ кор кунанд – бешубҳа бо чӯби гаронбаҳо аз Лубнон воридшуда – аммо вақт ё пул барои кор дар хонаи Худовандро пайдо карда натавонистанд.
Даъвати Худованд тавассути пайғамбар ин буд, ки афзалиятҳои худро аз нав арзёбӣ кунанд. Онҳо Худоро дар ҷои аввал намегузоштанд. Онҳо Ӯро дар ҷои дуюм, пас аз тасаллии заминии худ мегузоштанд. Ин ба баъзе таҷрибаҳои хеле норозӣ оварда расонд (Ҳаггай 1:6).
Ҳаёти худхоҳона то ҳол ба чунин таҷрибаҳои норозӣ оварда мерасонад. Мо метавонем ба осонӣ бо яҳудиёни нохоҳам дар ин ҷо шинос шавем. Хӯрок ва нӯшокии фаровон, либоси гаронбаҳо ва фаровонии умумӣ худ аз худ хушбахтӣ намеоранд, вақте ки онҳо ба машғулиятҳои асосии ҳаёти мо табдил меёбанд.
Худованд худаш инро мегӯяд:
Пас, ғамхорӣ накунед ва нагӯед: «Чӣ бихӯрем?» ё «Чӣ бинӯшем?» ё «Чӣ бипӯшем?» Зеро ки ҳамаи ин чизҳоро халқҳо меҷӯянд. Зеро Падари осмониатон медонад, ки ба ҳамаи ин чизҳо эҳтиёҷ доред. Балки аввал Малакути Худо ва адолати Ӯро биҷӯед, ва ҳамаи ин чизҳо ба шумо илова хоҳад шуд (Матто 6:31-33). Ба ибораи дигар, чизҳои Худо бояд дар афзалиятҳои мо муҳим бошанд, ва он гоҳ ин чизҳои дигар ба таври табиӣ ба ҷои худ хоҳанд афтод.
Ёдрасӣ
Ҳаггай ба мардум ёдрасиеро дар шакли даъват ба амал меорад: «Роҳҳои худро ба назар гиред!» Корро давом диҳед. Шарафи Яҳува дар хатар аст: «То ки Ман ... ҷалол ёбам», мегӯяд Худованд» (Ҳаггай 1:7-8). Худоро хушнуд кардан ва танҳо Ӯро ибодат кардан бояд афзалияти онҳо бошад ва инчунин афзалияти мо бошад. Маъбад ҷое буд, ки Худо аз зиндагӣ дар миёни халқи заминии худ хушнуд буд, ва агар маъбад хароб мебуд, шаҳодати онҳо низ хароб мебуд.
Ҳавворӣ Павлус лозим буд, ки ба масеҳиёни Қӯринт ёдрасии шабеҳ диҳад:
Оё намедонед, ки ҷисми шумо маъбади Рӯҳи Муқаддас аст, ки дар шумост, ки онро аз Худо доред, ва шумо аз они худ нестед? Зеро шумо бо нарх харида шудаед; аз ин рӯ, Худоро дар ҷисми худ ва дар рӯҳи худ, ки аз они Худост, ҷалол диҳед (1 Қӯринтиён 6:19-20). Ин даъват ба масъулияти инфиродӣ аст. Пештар ӯ ба онҳо масъулияти дастаҷамъии онҳоро ёдрас кард: Оё намедонед, ки шумо маъбади Худо ҳастед ва Рӯҳи Худо дар шумо сокин аст? (1 Қӯринтиён 3:16).
Ҳам ба таври инфиродӣ ва ҳам ба таври дастаҷамъӣ, масеҳиён масъулият доранд, ки ҳаётеро зиндагӣ кунанд, ки муқаддасӣ ва ҷалоли Худоро нишон медиҳад. Мо бояд Ӯро ҷалол диҳем. Нокомӣ дар ин кор интизоми Худоро ба халқи заминии Ӯ, миллати яҳудӣ овард. Офатҳои миллӣ натиҷа буданд (Ҳаггай 1:10-11). Дар ин ҷо танҳо гуфта намешавад, ки Худо ба ин чизҳо иҷозат додааст – Ӯ дар асл онҳоро даъват кардааст. Ин дар иҷрои мустақими дастурҳои дар Такрори Шариат 28-30 додашуда буд, ки дар он баракатҳо ва лаънатҳо вобаста ба риояи аҳди заминии Ӯ ба таври муфассал шарҳ дода шуда буданд.
Ин албатта саволеро ба миён меорад, ки оё офатҳои миллии имрӯзаро ба таври шабеҳ, ҳамчун ҷазо, тафсир кардан мумкин аст. Мо бояд равшан бошем, ки баъзан онҳо метавонанд бошанд, аммо мо набояд тахмин кунем, ки ин ҳамеша чунин аст. Бешубҳа, мо набояд иҷозат диҳем, ки он ба баҳонае барои кӯмак накардан ба ниёзмандон табдил ёбад. «Цунамии бузурги бахшиш» ба онҳое, ки ҳаёташон аз ҷониби цунамии азими уқёнус, ки Индонезия, Шри-Ланка ва Ҳиндустонро пас аз рӯзи Мавлуди Исо дар соли 2004 фаро гирифт, як мисол аст. На ҳама беморӣ ва офат натиҷаи гуноҳи инфиродӣ ё миллӣ аст. Ин метавонад танҳо ин бошад, ки ҳамаи мо – ҳам масеҳиён ва ҳам ғайримасеҳиён – дар ҷаҳони афтода зиндагӣ мекунем. Аммо ин бояд моро водор созад, ки таваққуф кунем, фикр кунем ва афзалиятҳои худро арзёбӣ кунем, то боварӣ ҳосил кунем, ки онҳо нодуруст ҷойгир нашудаанд.
Ҷавоб
Паёми Ҳаггай ба асаби хом даст расонд, ки Каломи Худо аксар вақт ин корро мекунад, агар мо ба он воқеан гӯш диҳем. Яҳудиён дарк карданд, ки он дар ҳақиқат аз худи Худост ва онҳо фавран ба он итоат карданд (Ҳаггай 1:12). Онҳо ҳам пайдоиш ва ҳам қудрати онро эътироф карданд. Пас, бо мо низ бояд чунин бошад. Дарк кардани он ки Худо сухан мегӯяд, ҳатто тавассути агенти инсонӣ, қадами аввал дар тартиб додани афзалиятҳои мост.
Пас аз он ки инҳо ҳал карда мешаванд, ибодат ба таври табиӣ пайравӣ мекунад: «Мардум аз ҳузури Худованд тарсиданд» (Ҳаггай 1:12). Барои мо, ибодат на он қадар дар табиати тарс, балки дар ҳисси эҳтиром ва эҳтиром аст. Мо бо Худои азамат ва қудрат дар тамос ҳастем, ки сазовори таваҷҷӯҳ ва огоҳии олии мост. Барои мо Ӯ Худои дур нест – дар ҷое дар фазои беруна – балки Худоест, ки бо мост ва мехоҳад шинохта шавад, дӯст дошта шавад ва итоат карда шавад. Ӯ Касест, ки ҷавоби моро меҷӯяд ва мехоҳад бо мо муошират кунад. Дуруст аст, ки Худованди мо ҳамеша бо худ хоҳад буд. Ӯ гуфтааст,
Ман ҳеҷ гоҳ шуморо тарк намекунам ва шуморо партофта намегузорам (Ибриён 13:5), аммо муоширати ҳақиқии доимӣ аз итоат ба иродаи Ӯ вобаста аст. Муоширати камбизоат метавонад яке аз натиҷаҳои муқаррар кардани афзалиятҳои нодуруст бошад.
Боқимондаи яҳудиён дар замони Ҳаггай баъд ба кор шурӯъ карданд, то сохтмони маъбадро идома диҳанд, бо рӯҳҳои худ аз донистани он ки Худованд дар ҳақиқат дар ин кор бо онҳо буд (Ҳаггай 1:14). Яке аз вазифаҳои хидмати пайғамбарӣ дар калисои маҳаллии Аҳди Ҷадид ин аст, ки имондоронро, ки дар он ҷо ибодат мекунанд, насиҳат кунад ё «барангезад» (1 Қӯринтиён 14:3), ва ин маҳз ҳамон чизест, ки Ҳаггай беш аз 500 сол пеш аз таваллуди Масеҳ анҷом додааст.
Ба мо имрӯз чунин «барангезандагон», мардон ва занони Худо – мисли Зеруббобил ҳоким ва Еҳушаъ саркоҳин – лозиманд, ки иродаи Худоро равшан дарк мекунанд ва дигаронро ба пайравӣ аз он ташвиқ мекунанд. «Пас, Худованд рӯҳи Зеруббобилро ... ва рӯҳи Еҳушаъро ... ва рӯҳи тамоми боқимондаи халқро барангехт; ва онҳо омада, дар хонаи Худованд, Худои худ, кор карданд» (Ҳаггай 1:14).
Ба калимаҳои «ҳама» ва «онҳо» диққат диҳед. Худованд мехоҳад, ки ҳамаи халқи наҷотёфтаи Ӯ дар кори сохтмон барои Ӯ иштирок кунанд, на танҳо чанд нафари содиқ. Ҳаёти масеҳӣ ҳаёти танҳоӣ нест; он дар муошират бо Худо ва бо ҳамдигар амалӣ мешавад. Ин сабаби ташвиқ дар Ибриён 10:24-25 аст: «Биёед якдигарро ба назар гирем, то муҳаббат ва корҳои некро барангезем, ҷамъ омадани худро тарк накунем, чунон ки одати баъзеҳост, балки якдигарро насиҳат кунем, ва ҳар қадар бештар, ки рӯзи (бозгашти Худованд) наздик мешавад, ҳамон қадар бештар.»
Биёед афзалиятҳои худро аз нав тартиб диҳем ва дар арзёбии худ боварӣ ҳосил кунем, ки манфиатҳои Худованд дар сархати рӯйхат қарор доранд!
