Ду дӯст дар бораи мавзӯъҳои динӣ сӯҳбат мекарданд. Онҳо масъалаи ҷазо барои гуноҳро дар ҳаёти оянда муҳокима карданд. Онҳо ба қаноатмандии худ қарор доданд, ки ҳеҷ гуна ҷазо вуҷуд надорад. Онҳо қарор доданд, ки дӯзах афсона аст. Онҳо баҳс карданд, ки ба Худо ё Мавҷудияти Олӣ ниёз нест, зеро олимон мегӯянд, ки коинот ва ҳаёт ва инсон метавонистанд тавассути сабабҳои «табиӣ» ба вуҷуд оянд. Ва онҳо розӣ шуданд, ки ҳатто агар Худое ҳам бошад, Ӯ Худои муҳаббат хоҳад буд ва аз ин рӯ наметавонад махлуқоти Худро ба азоби абадӣ супорад.
Он гоҳ як масеҳӣ, ки хомӯшона ба муҳокима гӯш медод, пурсид:
«Фарз кунед, ки ин ҳама дуруст аст?» Ин савол ба гӯшҳо ва дилҳои ду нафари дигар бо қувваи харобиовар афтод.
Фарз кунед, ки ин ҳама дуруст аст, ки Худои Китоби Муқаддас воқеӣ ва зинда аст?
Оё шумо, як мавҷуди миранда, омодаед, ки сарнавишти абадии худро бо баҳс кардан бар зидди «Худое, ки дурӯғ гуфта наметавонад» (Титус 1:2) хатарнок кунед?
Касе, ки ба Худо имон надорад, Ӯро дурӯғгӯй кардааст (1 Юҳанно 5:10).
Фарз кунед, ки ин ҳама дуруст аст, ки «Дар ибтидо Худо осмон ва заминро офарид»?
Вақте ки шумо дар рӯзи доварӣ дар назди Худои Офаридгор меистед, чӣ сабаберо барои он пешниҳод хоҳед кард, ки тамоми ҷалол ва эътиборро барои зебоиҳо ва ҷалоли замин ва коинот ба «худои» бешахсияти тасодуф ва табиат додаед, на ба Худои Офаридгори шахсӣ?
Олимон, дар асл, барои пайдоиши коинот тавзеҳи оқилона надоранд. Агар коинот тавассути «Таркиши Бузург» ба вуҷуд омада бошад, онҳо наметавонанд шарҳ диҳанд, ки материя ва энергияи аслӣ аз куҷо пайдо шудаанд. Ин танҳо як кӯшиши нотавон барои иваз кардани Худои Офаридгори абадӣ ва шахсӣ бо як худои материя-энергияи абадӣ, вале бешахсият аст.
Бисёре аз олимон ва дигарон низ бартарӣ медиҳанд, ки ба мавҷудияти Худои шахсӣ бовар накунанд; бо ин роҳ онҳо озоданд, ки «худоёни» худ бошанд, ҳаёти худро ҳар тавре ки мехоҳанд, зиндагӣ кунанд, бе он ки дар бораи фикри Худо хавотир шаванд.
Фарз кунед, ки ин ҳама дуруст аст, ки дӯзах воқеият аст?
Як шубҳанок бо тамасхур пурсид: «Дӯзах дар куҷост?» Ҷавоби фаврӣ ва дуруст омад: «Дар охири ҳаёти Масеҳро радкунанда». Бигзор ман аз шумо пурсам: Дар охири роҳе, ки шумо ҳоло қадам мезанед, чӣ интизор аст?
Барои одамон муқаррар шудааст, ки як бор бимиранд, аммо баъд аз ин доварӣ (Ибриён 9:27).
Фарз кунед, ки ин ҳама дуруст аст, ки Худованд Исо ягона Наҷотдиҳанда аст, ва марг ва эҳёи Ӯ ягона воситаест, ки тавассути он шумо метавонед барои ҳузури Худо мувофиқ бошед?
Исо гуфт:
Ман роҳ, ҳақиқат ва ҳаёт ҳастам. Ҳеҷ кас назди Падар намеояд, магар ба воситаи Ман (Юҳанно 14:6).
Чӣ мешавад, агар шумо Ӯро нодида гиред ва Ӯро аз ҳаёти худ берун кунед?
Чӣ тавр мо наҷот ёбем, агар чунин наҷоти бузургро нодида гирем? (Ибриён 2:3).
Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад… Касе ки ба Ӯ имон оварад, маҳкум намешавад; аммо касе ки имон наоварад, аллакай маҳкум шудааст, зеро ба номи Писари ягонаи Худо имон наовардааст (Юҳанно 3:16, 18).
Фарз кунед, ки ин ҳама дуруст аст?
Чӣ қадар даҳшатнок хоҳад буд сарнавишти шумо, агар шумо
дар гуноҳҳои худ бимиред (Юҳанно 8:24).
Дӯсти азиз, ба Масеҳ бигрез ва наҷот ёб.
Ҳар кӣ дар Китоби Ҳаёт навишта нашуда буд, ба кӯли оташ партофта шуд (Ваҳй 20:15).
Мутмаин бошед, ки ИН ДУРУСТ АСТ, барои ҳамаи онҳое, ки ба Масеҳ барои наҷот эътимод мекунанд. «Ба Худованд Исои Масеҳ имон овар, ва наҷот хоҳӣ ёфт» (Аъмол 16:31). Имрӯз амал кунед!
