Мубориза барои имон
«Эй маҳбубон, дар ҳоле ки ман хеле саъй мекардам, ки ба шумо дар бораи наҷоти умумии мо нависам, зарур донистам, ки ба шумо нависам ва шуморо ташвиқ кунам, ки барои имоне, ки як бор ба муқаддасон дода шудааст, бо ҷидду ҷаҳд мубориза баред.» —Яҳудо 3 НКҶВ
Имоне, ки Яҳудо дар бораи он сухан меронад, имони шахсӣ нест, ки мо ба он бовар мекунем, балки он чизест, ки бояд ба он бовар кард – ҳақиқат. Вақте ки хатогӣ ғолиб меояд ва мухолифат сар мебардорад, танҳо шарҳ додани ҳақиқат кофӣ нест, мо бояд барои он мубориза барем. Ин низоъро дар назар дорад, аммо вақте ки Масеҳ мавриди ҳамла қарор мегирад ва ҳақиқат дар хатар аст, мо набояд аз муборизаи неки имон бо ҳеҷ баҳонаи хайрияи масеҳӣ ё муҳаббат худдорӣ кунем.
Ғайр аз ин, ин имонест, ки мо бояд барои он мубориза барем; яъне, тамоми доираи ҳақиқат. Мо набояд танҳо барои як ҳақиқати мушаххас мубориза барем. Ин дар ҳақиқат анҷом дода шудааст, ки дар натиҷа ҳақиқат дар маҷмӯъ гум шудааст ва мазҳабҳо барои нигоҳ доштани як ҳақиқати мушаххас, ба монанди муқаддасӣ, ҳузури Рӯҳ, ягонагии калисо ё омадани Худованд, ташкил шудаанд.
Ғайр аз ин, биёед қайд кунем, ки имоне, ки мо бояд барои он мубориза барем, имонест, ки «як бор ба муқаддасон дода шудааст.» Он ҳеҷ гуна илова, тағйирот ва рушдро қабул намекунад. Ҳеҷ гуна иртиботи нави ҳақиқат ба муқаддасон вуҷуд надорад. Он як бор ба онҳо дода шудааст. Мо шояд дар бораи ҳақиқат бисёр чизҳоро омӯзем. Худо метавонад нури навро дар бораи ҳақиқати аллакай ошкоршуда ато кунад. Мо бояд дар дарки он рушд кунем, донистани он ки ҳақиқат як бор дода шудааст.
Мо даъват нашудаем, ки бо хатогӣ мубориза барем. Бисёре аз ҷонҳои самимӣ ин корро кардаанд ва бар зидди бадиҳои гуногуни намоён салибҳо ташкил кардаанд. Дар ҳақиқат, ҳолатҳое ҳастанд, ки мубориза барои ҳақиқат фош кардани бадиро талаб мекунад. Аммо кори бузурги халқи Худо бо ҳақиқат аст, на бо хатогӣ. Яҳудо намегӯяд: «хатогиро бо ҷидду ҷаҳд фош кунед», балки «барои имон бо ҷидду ҷаҳд мубориза баред.»
