Ман аз Навиштаҳо меомӯзам, ки як Худои зинда ҳаст, (1 Тимотиюс 2:5; 4:10) ба мо дар Масеҳ пурра ошкор шудааст, (Юҳанно 1:18) ва тавассути Ӯ ҳамчун Падар, Писар ва Рӯҳулқудс маълум аст, (Матто 3:16+17, 28:19; Эфсӯсиён 2:18) дар ягонагии Худоӣ, (Юҳанно 5:19; 1 Қӯринтиён 12:6) аммо ҳамчун иродаи фарқкунанда ошкор шудааст (Юҳанно 6:38-40; 5:21; 1 Қӯринтиён 12:11) амал мекунад, (Юҳанно 5:17; 1 Қӯринтиён 12:11) мефиристад, фиристода шудааст, (Юҳанно 14:26, 15:26, 5:24+37; 1 Петрус 1:12; 1 Юҳанно 4:14) меояд, (Юҳанно 15:26; 16:7, 8, 13) тақсим мекунад, (1 Қӯринтиён 12:11) ва дигар амалҳо; ё, чунон ки одатан дар байни масеҳиён ифода меёбад, се шахс дар як Худо, ё Сегона дар Ягонагӣ. Худо Офаридгори ҳама чиз аст; аммо амали офариниш шахсан ба Калом ва Писар, ва амали Рӯҳи Худо нисбат дода мешавад. (Ҳастӣ 1:1+2; Айюб 26:13; Юҳанно 1:1+3; Қӯлассиён 1:16; Ибриён 1:2)
Шахсияти Исои Масеҳ
Ман меомӯзам, ки Калом, ки бо Худо буд ва Худо буд, ҷисм шуд ва дар миёни мо сокин шуд, (Юҳанно 1:1, 2, 14) Падар Писарро фиристод, то Наҷотдиҳандаи ҷаҳон бошад. (1 Юҳанно 4:14) Ки Ӯ, ҳамчун Масеҳ, аз зан таваллуд шудааст, (Ғалотиён 4:4) бо қудрати Рӯҳулқудс, ки бар бокира Марям омад, (Луқо 1:35) инсони ҳақиқӣ, (Филиппиён 2:7; Ибриён 2:14+17; 1 Юҳанно 4:2; 2 Юҳанно 7) бе гуноҳ, (Луқо 1:35; 1 Юҳанно 3:5) ки дар Ӯ тамоми пуррагии Худоӣ ҷисман сокин аст, (Қӯлассиён 2:9) насли ваъдашудаи Довуд аз рӯи ҷисм, (Румиён 1:3; Аъмол 2:30; 13:23; 2 Тимотиюс 2:8) Писари Одам, (Матто 16:13) ва Писари Худо, (Юҳанно 1:18+34) бо қудрат аз рӯи Рӯҳи муқаддас бо эҳё аз мурдагон Писари Худо муайян шудааст, (Румиён 1:4) як Шахси муборак, Худо ва инсон, (Филиппиён 2:6-10; 2 Қӯринтиён 5:19-21; Ибриён 1 ва 2; 1 Юҳанно 2:23 то 3:3, 5:20; Ваҳй 22:12+13; Юҳанно 1:1+14, 8:58, ва бисёр дигарон) марди Масеҳ Исо, (1 Тимотиюс 2:5) марди тадҳиншуда, (Аъмол 10:38) Яҳува Наҷотдиҳанда. (Матто 1:21 Калимаи Масеҳ ё Масиҳ маънои тадҳиншударо дорад, ва Исо ё Еҳушаъ, Яҳува ё Яҳ Наҷотдиҳанда)
Кори кафорати Масеҳ
Ман мефаҳмам, ки Ӯ мувофиқи Навиштаҳо барои гуноҳҳои мо мурд, (1 Қӯринтиён 15:3) як бор дар анҷоми замонҳо зоҳир шуда, гуноҳро бо қурбонии Худаш аз байн бурд; (Ибриён 9:26) ки Ӯ гуноҳҳои моро дар бадани Худаш бар дарахт бардошт, барои гуноҳҳо азоб кашид, одилон барои ноодилон, то моро ба Худо наздик кунад; (1 Петрус 2:24; 3:18) ва ки Ӯ адолати мо дар назди Худост. (1 Қӯринтиён 1:30; Ибриён 9:24)
Эҳё ва Сууд кардани Масеҳ
Ман мефаҳмам, ки Ӯ аз мурдагон эҳё шуд, (1 Қӯринтиён 15:20; Матто 28:6, ва бисёр дигарон) аз ҷониби Худо, аз ҷониби Худаш, аз ҷониби ҷалоли Падар эҳё шуд, (Аъмол 3:15; Юҳанно 2:19; Румиён 6:4; Эфсӯсиён 1:20) ва ба осмон сууд кард, (Марқӯс 16:19; Луқо 24:51; Эфсӯсиён 4:8-10, ва дигарон) гуноҳҳои моро бо Худаш пок кард ва дар дасти рости Худо нишастааст. (Ибриён 1:3; 10:12; Эфсӯсиён 1:20+21, ва дигарон)
Рӯҳи Муқаддаси сокин
Ман мефаҳмам, ки пас аз сууд кардани Масеҳ, Рӯҳи Муқаддас фиристода шуд, то дар халқи Ӯ ба таври инфиродӣ ва дастаҷамъӣ сокин шавад, то ки онҳо ба ҳар ду роҳ маъбади Худо бошанд. (Юҳанно 16:7; 7:39; Румиён 8:9; Падар мефиристад (Юҳанно 14:26) Масеҳ аз Падар мефиристад (Юҳанно 14:16, 17, 26; Румиён 8:11; 1 Қӯринтиён 6:19; 3:16; Эфсӯсиён 2:22; 1 Қӯринтиён 12:13; Эфсӯсиён 5:30; 1:23 ва ғайра) Мо мӯҳр карда шудаем (Эфсӯсиён 1:13; 2 Қӯринтиён 1:22) ва бо ин Рӯҳ тадҳин шудаем, (2 Қӯринтиён 1:21; 1 Юҳанно 2:20, 27) муҳаббати Худо дар дилҳои мо рехта шудааст; (Румиён 5:5) мо аз ҷониби Ӯ роҳнамоӣ мешавем, (Румиён 8:14) ва Ӯ гарави мероси мост; (Эфсӯсиён 1:14; 2 Қӯринтиён 1:22; 5:5) мо Абба Падарро фарёд мезанем, дониста, ки мо писарон ҳастем. (Румиён 8:15; Ғалотиён 4:6)
Бозгашти Масеҳ
Ман мефаҳмам, ки Масеҳ боз меояд, то моро ба назди Худаш қабул кунад, (Юҳанно 14:3) онҳоеро, ки аз они Ӯ ҳастанд, эҳё мекунад, ё агар зинда бошанд, онҳоро тағйир медиҳад, то ҷисмҳои онҳоро ба ҷисми пурҷалоли Ӯ монанд созад, мувофиқи қудрате, ки Ӯ метавонад ҳама чизро ба худ тобеъ кунад, (1 Таслӯникиён 4:16+17; 1 Қӯринтиён 15:23, 51, 52; Филиппиён 3:20+21) ва ин ки онҳое, ки дар ин миён мемиранд, мераванд ва бо Ӯ хоҳанд буд. (2 Қӯринтиён 5:8; Луқо 23:43; Аъмол 7:59)
Доварии оянда ва сарнавиштҳои абадӣ
Ман мефаҳмам, ки Худо рӯзеро таъин кардааст, ки дар он Ӯ ин ҷаҳони маскунро бо адолат ба воситаи он Марде, ки Ӯ таъин кардааст, доварӣ хоҳад кард, ки дар бораи он Ӯ ба ҳама одамон итминон додааст, зеро Ӯ Ӯро аз мурдагон эҳё кардааст, (Аъмол 17:31) ва ин ки дар охир Ӯ бар тахти бузурги сафед менишинад ва мурдагонро, хурду бузургро, доварӣ мекунад. (Ваҳй 20:11+12)
Ман мефаҳмам, ки ҳар яки мо дар бораи худ ба Худо ҳисобот хоҳем дод, (Румиён 14:12) ва чизҳоеро, ки дар ҷисм карда шудаанд, хоҳ нек бошанд, хоҳ бад, қабул хоҳем кард; (2 Қӯринтиён 5:10) ва чунон ки одилон ҳаёти ҷовидониро мерос мегиранд, (Румиён 6:22+23; Матто 25:46) ҳамин тавр шарирон бо ҳалокати абадӣ аз ҳузури Худованд ҷазо хоҳанд гирифт, ба азоби абадӣ хоҳанд рафт, ба кӯли оташ, ки барои иблис ва фариштагони ӯ омода шудааст, партофта хоҳанд шуд; ва ҳар кӣ дар китоби ҳаёт ёфт нашавад, ба кӯли оташ партофта хоҳад шуд. (2 Таслӯникиён 1:7-9; Матто 25:46; Ваҳй 20:15)
Доираи ва самаранокии кафорат
Ман мефаҳмам, ки ин муборак, Худованд Исои Масеҳ, барои ҳама мурд, худро фидия барои ҳама дод, дар вақташ шаҳодат дод, (2 Қӯринтиён 5:14; 1 Тимотиюс 2:6; 1 Юҳанно 2:2) ки Ӯ барои гуноҳҳои мо, ва на танҳо барои гуноҳҳои мо, балки барои тамоми ҷаҳон кафорат кардааст.
Ман мефаҳмам, ки Ӯ ба ин васила наҷоти абадӣ ба даст овардааст,(Ибриён 9:12) ва ки бо як қурбонии Худаш як бор барои ҳама гуноҳҳои ҳамаи онҳое, ки ба Ӯ имон доранд, пок карда мешаванд, (Ибриён 1:3, 9:22, 10:2) ва ин ки бо имон ба Ӯ виҷдони онҳо низ пок карда мешавад, (Ибриён 9:14; 10:2) ва Худо гуноҳҳо ва бадкориҳои онҳоро дигар ба ёд намеорад; (Ибриён 10:17) ки аз ҷониби Худо даъват шуда, онҳо ваъдаи мероси абадиро мегиранд, (Ибриён 9:15) барои ҳамеша комил карда шудаанд, то ки мо ҷуръат дошта бошем, ки бо хуни Ӯ, бо роҳи нав ва зиндае, ки Ӯ барои мо муқаддас кардааст, ба муқаддастарин дохил шавем. (Ибриён 10:14, 19, 20)
Зарурати таваллуди нав
Ман мефаҳмам, ки барои дохил шудан ба Малакути Худо мо бояд аз об ва Рӯҳ таваллуд шавем, аз нав таваллуд шавем, (Юҳанно 3:3+5) табиатан дар гуноҳҳо мурда, ва аз рӯи табиат фарзандони хашм ҳастем. (Эфсӯсиён 2:1+3; 2 Қӯринтиён 5:14) Он чизе, ки Худо барои аз нав таваллуд шудани мо истифода мебарад, каломи Ӯст. (Яъқуб 1:18; 1 Петрус 1:23) Аз ин рӯ, бо имон мо фарзандони Ӯ мешавем. (Ғалотиён 3:26)
