Оё сабабе нест?
Дар 1 Подшоҳон 15, Худо аз шоҳ Шоул чунон норозӣ шуд, ки Ӯ ӯро аз подшоҳӣ рад кард (ояти 23). Сипас Худованд ба пайғамбари Худ Самуил гуфт, ки марди дигареро ба ҷои Шоул бар халқи Худ Исроил подшоҳ тадҳин кунад (16:1-3). Худованд Самуилро ба назди Есой дар Байт-Лаҳм фиристод, ва Есой, ба ақидаи худ, писарони беҳтарини худро аввал ба Самуил овард. Яке паси дигар, Худо писаронеро, ки Есой овард, рад кард; Есой ҳатто дар бораи пешниҳоди писари хурдиаш Довуд фикр ҳам накард. Самуил аз Есой пурсид: «Оё ҳамаи ҷавонон дар ин ҷо ҳастанд?» (ояти 11 NKJV). Есой ҷавоб дод: «Ҳанӯз хурдӣ мондааст, ва ӯ дар он ҷост, гӯсфандонро нигоҳубин мекунад» (ояти 11). Довудро дида ва иродаи Худовандро дониста, Самуил ӯро дар ҳузури оилааш подшоҳ тадҳин кард. Бар асоси ривояти библиявӣ, чунин ба назар мерасад, ки Довуд баъд ба чӯпонӣ баргашт, зеро муддати тӯлонӣ мегузашт, то Довуд воқеан ба тахт нишинад.
Рӯҳи Худованд аз Шоул дур шуд, ва рӯҳи ташвишовар аз Худованд ӯро азоб дод (1 Подшоҳон 16:14).
Яке аз хизматгорони Шоул ба ӯ маслиҳат дод, ки касеро пайдо кунад, ки метавонад арфаро моҳирона навозад ва ӯро ором кунад. Дигар хизматгорони ӯ аз қобилияти Довуд огоҳ буданд ва пешниҳод карданд, ки ӯро пайдо кунанд, зеро медонистанд, ки ӯ «марди қавӣ, марди ҷангӣ, дар сухан эҳтиёткор ва шахси зебост; ва Худованд бо ӯст» (ояти 18). Шоул Довудро даъват кард. Чӣ қадар ҷолиб аст, ки ҳарчанд тадҳини Довуд зоҳиран берун аз оила маълум набуд, Худованд ӯро ба қаср овард, ки дар он ҷо ӯ метавонист дар бораи фаъолиятҳои ҳукуматдорӣ маълумот гирад. Он вақт Шоул Довудро дӯст медошт ва ба ӯ вазифаи боэътимоди силоҳбардорро дод (ояти 21).
Ба қарибӣ, шоҳ Шоул ва лашкарҳои ӯ бо фалиштиён ба ҷанг рафтанд. Се бародари Довуд низ дар он ҷо буданд, аммо Довудро дар куҷо меёбем? Боз ӯ гӯсфандонро нигоҳубин мекард (17:15). Есой Довудро бо хӯрок барои бародаронаш ва сардори онҳо фиристод. Пас аз расонидани мол, Довуд монд ва саволҳо медод. Сипас ӯ гуфт: «Ин фалиштии номахтун кист, ки лашкарҳои Худои зиндаро даъват кунад?» (ояти 26). Оё сарбозони исроилӣ фикр карда буданд, ки онҳо дар асл лашкари Худои зинда ҳастанд?
Бародари калонии Довуд, Элиоб, аз ӯ хашмгин шуда, гуфт: «Чаро ба ин ҷо омадӣ? Ва он чанд гӯсфандро дар биёбон бо кӣ гузоштӣ? Ман ғурури ту ва бешармии дили туро медонам, зеро ту барои дидани ҷанг омадӣ» (ояти 28). Довуд ҷавоб дод: «Ман ҳоло чӣ кор кардам? Оё сабабе нест?» (ояти 29). Чӣ саволе! Албатта сабабе буд. Ҷолӯтро бояд шикаст дод ва пирӯзӣ ба даст овард.
Мо эҳтимол ин ҳикояро хуб медонем. Пас аз баъзе муҳокимаҳо, аз ҷумла ҳикояҳои куштани шер ва хирс аз ҷониби Довуд, ки ба гӯсфандон ҳамла карда буданд, Довуд баромада, бо Ҷолӯт рӯ ба рӯ шуд. Бо тир ва санг Худованд Ҷолӯтро ба Довуд дод, ки «фалиштиро зад ва ӯро кушт» (ояти 50). Ба қарибӣ сурудҳои ситоиш барои Довуд ва дастовардҳои ӯ суруда шуданд, ки ӯро бо пирӯзиҳои бузургтар аз Шоул эътироф мекарданд. Муҳаббати Шоул ба нафрат табдил ёфт, ва ӯ кӯшиш кард, ки Довудро бикушад; аммо Довуд Шоулро ҳамчун тадҳиншудаи Худованд эътироф кард ва сарфи назар аз имкониятҳо аз зарар расонидан ба ӯ худдорӣ кард.
Чанд дарс барои мо
Оё мо баъзан мисли лашкари Исроил дар назди душмани пурқувват метарсем, фаромӯш карда, ки мо халқи Худо ҳастем? Мо набояд дар ин ҳолат бимонем! Он чиро, ки дар Довуд меёбем, ба назар гиред.
Довуд касе буд, ки барои даъватшудаи Худованд будан хеле ҷавон ҳисобида мешуд, аммо ӯ касе буд, ки Худо интихоб карда буд. Ҷавон вақти зиёдеро дар саҳроҳо гузаронд, фурӯтанона кореро иҷро мекард, ки аз ҷониби бисёриҳо қадр карда намешуд: чӯпонии гӯсфандон. Маҳорати ӯ дар навохтани арфа бешубҳа Худоро ситоиш мекард ва барои ором кардани инсон истифода мешуд. Ҳамчун ҷавон ӯ ба нақше, ки баъдтар ҳамчун подшоҳ дошт, дучор шуд. Довуд итоат ба онҳоеро, ки қудрат доштанд, омӯхт ва ба ҳукмронии олии Худованд эҳтиром гузошт, ки ӯро аз амали бемулоҳиза боздошт. Ҳатто вақте ки аз ҷониби баъзе аъзоёни оилааш дағалона айбдор карда шуд, Довуд ба он чизе, ки Худованд ӯро ба он даъват карда буд, содиқ монд. Чизҳое, ки Довуд дар тӯли ҳаёташ омӯхт, ӯро барои масъулиятҳои оянда омода карданд. Барои ҳар қадам мо метавонем пурсем: «Оё сабабе нест?» Ин саволест, ки бояд дар дили мо ҳангоми роҳ рафтан дар ин ҷаҳон бошад, ҳарчанд аз он ҷудо бошад.
Оё мо дарк мекунем имрӯз сабаби фаврӣ вуҷуд дорад? Ҷаҳон бар зидди Худо ва халқи Ӯст, ва ҳазорон нафар ҳар рӯз бидуни шинохтани Наҷотдиҳанда мемиранд. Ӯ моро омода кардааст, ки Инҷилро бо атрофиён ҳангоми хидмат ба Ӯ мубодила кунем. Вақт кам аст, ва сабабе ҳаст!
