Аз Миср то дарёи Урдун, наҷоти мардум бо ду воқеаи бузург, Иди Фисҳ ва Баҳри Сурх, тавсиф мешавад ва барои фаҳмидани воқеаи бузурги сеюм, яъне убури Урдун, фаҳмидани маънои дуи аввал муҳим аст. Ҳар сеи онҳо намунаҳои марги Масеҳ мебошанд, аммо ҷанбаҳои он чунон бой, гуногун ва беохиранд, ки мо ба ҳамаи инҳо ва бисёр дигарҳо ниёз дорем, то баъзе аз умқ ва доираи онро дарк кунем.
Иди Фисҳ
Иди Фисҳ ба мо марги Масеҳро ҳамчун паноҳгоҳ аз доварии Худо нишон медиҳад.
Ман имшаб аз замини Миср мегузарам ва ҳамаи нахустзодагонро дар замини Миср, ҳам одам ва ҳам ҳайвонро мезанам; ва бар зидди ҳамаи худоёни Миср доварӣ хоҳам кард (Хуруҷ 12:12).
Ҳоло худи Исроил танҳо бо хуни барраи Фисҳ, ки дар байни мардум ҳамчун гуноҳкорон ва Худо ҳамчун доваре, ки бар зидди онҳо буд, гузошта шуда буд, паноҳ бурда метавонист. Хун Худоро, ба истилоҳ, бозмедорад, Ӯро дар берун нигоҳ медорад ва моро дар дохил дар амният мегузорад. «Вақте ки ман хунро мебинам, аз шумо мегузарам». Танҳо фаромӯш накунем, ки ин муҳаббати Худост, ки қурбониеро таъмин мекунад, ки қодир аст доварии Худро қонеъ гардонад. Ҳамин тариқ, муҳаббат мардумро, ки худашон наметавонистанд аз доварӣ фирор кунанд, наҷот медиҳад, ҳамон тавре ки мисриён наметавонистанд.
Наҷот
Дар Баҳри Сурх мо ҷанбаи дуюми марги Масеҳро меёбем, ки наҷот аст:
Ту бо раҳмати Худ мардумеро, ки наҷот додӣ, роҳнамоӣ кардӣ (Хуруҷ 15:13).
Ҳоло агар Худо моро наҷот диҳад ва халос кунад, Ӯ ба ҷои он ки бар зидди мо бошад, барои мост; дар ҳақиқат, гуфта мешавад: «Худованд барои шумо ҷанг хоҳад кард, ва шумо хомӯш хоҳед монд» (Хуруҷ 14:14). Иди Фисҳ худи Худоро ҳамчун довар боздошт ва Исроилро дар амният гузошт; дар Баҳри Сурх, Худо ҳамчун Наҷотдиҳанда (Хуруҷ 15:2) ба фоидаи халқи Худ дахолат мекунад, ки онҳо ҳеҷ коре надоранд, ҷуз тамошои наҷоти худ: «Истода, наҷоти Худовандро бубинед» (Хуруҷ 14:13). Дар наҷот, Худо тавре амал мекунад, ки гӯё душманоне, ки бар зидди мо буданд, бар зидди Ӯ буданд.
Шартҳои зарурӣ
Аммо ба Урдун баргардем.
Дар Иди Фисҳ, кафорат дода шуд; дар Баҳри Сурх наҷот ба амал омад ва халосӣ ба даст омад; аммо ин ҷо саволи дигар аст. Барои соҳиб шудан ба замини Канъон, мардум бояд дар ҳолати муайян бошанд. Дар байни Баҳри Сурх ва Урдун, Исроил биёбонро убур карда буд, ва ин сафар ба ду қисми алоҳида тақсим мешавад. Дар қисми аввал, то Сино, ин файз аст, ки мардумро роҳнамоӣ мекунад — ҳамон файзе, ки онҳоро аз Миср наҷот дода буд ва бо он онҳо захираҳои Масеҳро дар миёни ҳамаи заъфҳои худ таҷриба мекунанд. Дар қисми дуюм, пас аз Сино, Исроил зери ҳукмронии қонун аст, ва он гоҳ онҳо озмуда мешаванд, то бидонанд, ки дар дилҳои онҳо чӣ ҳаст. Озмоиш танҳо нишон дод, ки онҳо «ҷисмӣ, зери гуноҳ фурӯхта шудаанд» ва иродаи онҳо душманӣ бар зидди Худо буд, ки дар ниҳоят дар шӯриши ошкоро зоҳир шуд, вақте ки сухан дар бораи соҳиб шудан ба ваъдаҳо мерафт.
Ҳолати Исроил монеаи мутлақ барои дохил шудани онҳо ба Канъон буд. Вақте ки онҳо ба охири таҷрибаҳои худ дар ҷисм мерасанд, онҳо Урдунро, як сели пур аз обро, ҳамчун монеа барои пешрафти худ меёбанд.
Баҳри Сурх аз фирори онҳо аз Миср монеъ шуд, Урдун аз дохил шудани онҳо ба Канъон монеъ мешавад, ва кӯшиши убур аз он нобудии онҳо хоҳад буд. Ин ҷо мо як намуди нави маргро дорем. Ин охири инсон дар ҷисм аст, ва дар айни замон, охири қудрати Шайтон. Чӣ гуна мо, ки беқувват ҳастем, метавонем ба он муқобилат кунем? Он моро абадӣ аз лаззати ваъдаҳо ҷудо мекунад.
Эй инсони бадбахт, ки ман ҳастам! Кӣ маро аз ҷисми ин марг наҷот медиҳад? (Румиён 7:24).
Сандуқи Аҳд
Аммо файзи Худо барои он таъмин кардааст.
Сандуқ пеш аз мардум меравад; он на танҳо ба онҳо роҳеро, ки бояд бираванд, мефаҳмонад, балки онҳоро дар гузаргоҳ бо худ ҳамроҳ мекунад. Коҳинон, намояндагони мардум, бояд сандуқи аҳдро бардошта, пеш аз Исроил мерафтанд. Ин дар ҳақиқат сандуқи аҳди Худованди тамоми замин буд (ояти 13), ки бояд пеш аз онҳо аз Урдун мегузашт, аммо на бе онҳо. Сандуқ афзалияти худро нигоҳ дошт: «Дар байни шумо ва он тақрибан ду ҳазор зироъ фосила хоҳад буд» (ояти 4). Аммо вақте ки чашмони мардум ба он нигаронида шуда буданд (ояти 3), онҳо дар айни замон коҳинони қабилаи Левӣро, ки онро мебардоштанд, медиданд. Ҳамин ки пойҳои коҳинон ба обҳои Урдун расид, обҳо қатъ шуданд ва ҷараён накарданд. Қудрате дар он ҷо буд, ки бар қудрати марг ғолиб омад ва Исроилро бо ғалаба ҳамроҳ кард.
Агар барои Исроил чунин буд, барои мо чӣ қадар бештар! Ҳама чизе, ки мо дар ҷисм будем, дар салиби Масеҳ ба охир расид. Мо метавонем бигӯем, ки ман барои гуноҳ мурдаам, барои қонун мурдаам; ман бо Масеҳ маслуб шудаам. Чашмони ман, ки ба сандуқ — ба Масеҳ — нигаронида шудаанд, дар Ӯ охири шахсияти маро ҳамчун фарзанди Одам мебинанд. Аммо дар Ӯ низ қудрати ғолиб аст, ки ҳоло аз они ман шудааст; ман дар ҳаёти эҳё дар Ӯ, берун аз марг, ба лаззати пурраи чизҳое, ки ин ҳаёт дорад, дохил шудаам: «Ман зиндаам: аммо на ман, балки Масеҳ дар ман зиндагӣ мекунад» (Ғалотиён 2:20).
Худи марг, албатта, ҳанӯз фурӯ бурда нашудааст: «Вақте ки коҳиноне, ки сандуқи аҳди Худовандро мебардоштанд, аз миёни Урдун баромаданд… обҳои Урдун ба ҷои худ баргаштанд ва бар ҳамаи соҳилҳои худ, чунон ки пеш аз он буд, ҷорӣ шуданд» (Еҳушаъ 4:18). Аммо вақте ки «ин фанопазир бефаноӣ хоҳад пӯшид, он гоҳ сухане, ки навишта шудааст, ба амал хоҳад омад: Марг дар ғалаба фурӯ бурда шудааст» (1 Қӯринтиён 15:54). Он гоҳ ҷои Масеҳ, берун аз ҳама чизе, ки метавонист моро боздорад, аз они мо хоҳад буд, ҳатто дар мавриди ҷисмҳои мо. Аммо пеш аз иҷрои ин чизҳо, мо аллакай метавонем бигӯем: «Шукр Худоро, ки ба мо ғалабаро тавассути Худованди мо Исои Масеҳ медиҳад» (1 Қӯринтиён 15:57).
Мақоми нав
Пас, мо дар Урдун, ба таври махсус, маргро ба он чизе, ки мо дар мақоми қаблии худ будем, ва оғози мақоми навро дар қудрати ҳаёт бо Масеҳ, ки бо Ӯ эҳё шудаем, меёбем. Марг ва эҳёи Ӯ моро ҳоло ба ҳамаи баракатҳои осмонӣ дохил мекунад, ва он чизе, ки мо ҳоло гуфтем, сабаби наёфтани душманонро дар ин ҷо, чунон ки дар Баҳри Сурх, шарҳ медиҳад. Дар Урдун, исроилиён аз ҷониби Фиръавн ва лашкари ӯ таъқиб намешаванд, балки душман дар пеши онҳост ва то он даме, ки онҳо аз дарё нагузаранд, ба амал оғоз намекунад.
Ҳоло онҳо ба як қатор таҷрибаҳои нав дохил мешаванд. Дар биёбони Сино, одами кӯҳна гуноҳкор буданаш исбот шудааст; пас аз он, дар намуна, дар Урдун, донише, ки тавассути имон ба даст оварда шудааст, ки мо аз иттиҳоди худ бо Одам гирифта шудаем ва дар иттиҳоди нав бо Масеҳи мурда ва эҳёшуда гузошта шудаем. Ниҳоят, дар Канъон, мо таҷрибаҳои одами навро дорем, гарчанде ки бе заъф ва нокомӣ нест, агар беэҳтиётӣ бошад, аммо бо қудрате, ки дар ихтиёри мост, ки мо метавонем онро доимо истифода барем, то қавӣ бошем ва далерона мубориза барем ва ба найрангҳои нозуки душман муқобилат кунем.
