САВОЛ: Баъзе муаллимони маъруф ва мӯҳтарами Китоби Муқаддас мегӯянд, ки Писарро Падар тарк кардааст. Оё ин дуруст аст?
ҶАВОБ: Мо дар замини муқаддас қадам мезанем вақте ки мо чунин саволҳоро баррасӣ мекунем. Ба таври тасодуфӣ ё бепарвоёна сухан гуфтан осон аст ва ба ин васила дар бораи чизҳои муқаддас бидуни нияти ин кор таассуроти нодуруст ё маълумоти нодуруст додан осон аст. Барои пешгирӣ аз хато, ба калимаҳои Навиштаҳои Муқаддас ҳарчи наздиктар риоя кардан хуб аст.
Шахсони Худо
Китоби Муқаддас ба мо таълим медиҳад, ки Худои мо, ягона Худои ҳақиқӣ, Худои Ягона аст ва бо вуҷуди ин се Шахс — Падар, Писар ва Рӯҳулқудс — дар Худо ҳастанд, ки ҳар яке бо унвонҳо ва муносибатҳои мушаххас ва нақшҳои фарқкунандаи худ. Ҳар як Шахси Худо дар кори бузурги наҷот қисми махсуси худро дорад. Мо мехоҳем, ки ин қисмҳоро омехта ё ошуфта накунем. Аммо мо бояд барои пуррагии кори наҷот шукргузор бошем.
Нақшҳои онҳо дар кори наҷоти Масеҳ
Дар байни изҳороте, ки Навиштаҳо дар бораи нақшҳои фарқкунандаи ҳар як Шахси Худо мекунанд, инҳоянд:
«Ва мо дидем ва шаҳодат медиҳем, ки Падар фиристодааст Писарро ҳамчун Наҷотдиҳандаи ҷаҳон» (1 Юҳанно 4:14 NKJV).
«Чӣ қадар бештар хуни Масеҳ, ки ба воситаи Рӯҳи абадӣ Худро беайб ба Худо қурбон кард, виҷдони шуморо аз корҳои мурда тоза мекунад, то ба Худои зинда хидмат кунед?» (Ибриён 9:14).
«Бинобар ин Падари Ман Маро дӯст медорад, зеро Ман ҷони Худро мегузорам, то онро боз гирам. Ҳеҷ кас онро аз Ман намегирад, балки Ман онро аз Худам мегузорам. Ман қудрат дорам, ки онро гузорам, ва қудрат дорам, ки онро боз гирам. Ин фармонро Ман аз Падари Худ гирифтаам» (Юҳанно 10:17-18).
«Он гоҳ Исо ба онҳо гуфт: «Вақте ки шумо Писари Одамро баланд мекунед, он гоҳ хоҳед донист, ки Ман Ӯ ҳастам, ва Ман аз Худам ҳеҷ коре намекунам, балки чунон ки Падари Ман ба Ман таълим дод, Ман ин чизҳоро мегӯям. Ва Ӯ, ки Маро фиристод, бо Ман аст. Падар Маро танҳо нагузоштааст, зеро Ман ҳамеша он чизҳоеро мекунам, ки ба Ӯ писанд аст» (Юҳанно 8:28-29).
«Ӯ каме дуртар рафт ва ба рӯи худ афтод ва дуо кард, гуфт: «Эй Падари Ман, агар имконпазир бошад, ин коса аз Ман дур шавад; аммо, на чунон ки Ман мехоҳам, балки чунон ки Ту мехоҳӣ» (Матто 26:39).
«Ва тақрибан соати нӯҳум Исо бо овози баланд фарёд зад, гуфт: «Элӣ, Элӣ, лама сабахтанӣ?» яъне, «Худои Ман, Худои Ман, чаро Маро тарк кардӣ?» (Матто 27:46).
Парадокси зоҳирӣ
Худованд Исо ҳамчун Инсони вобаста ва Писари итоаткор ҳамеша Падарро дар ҳама чиз шод мекард ва аз муоширати комил бо Ӯ, ки Ӯро ба ин ҷаҳони гунаҳкор фиристода буд, то Наҷотдиҳандаи он гардад, баҳра мебурд. Ба салиб рафтан як қисми роҳе буд, ки Падар ба Ӯ дода буд, ва он як қисми роҳе буд, ки Ӯ, ҳамчун Писари итоаткор, тай кард.
Ҳамчун Худои Писар ва ҳамчун Қуддуси Худо Ӯ наметавонист ба осонӣ бо дурнамои гунаҳкор шудан (2 Қӯринтиён 5:21) ва бо нафрати мутлақи Худо нисбат ба гуноҳ рӯ ба рӯ шудан рӯ ба рӯ шавад. Ӯ ба Худо ҳамчун Худо дуо накард, балки аз Падар хоҳиш кард, ки агар имконпазир бошад, косаи хашми Худо аз Ӯ дур шавад. Таваҷҷӯҳ кунед, ки Ӯ дар муоширати комил бо Падари Худ дар тӯли ин озмоиш дар боғи Ҷатсамонӣ буд. Ҳатто иродаи худи Ӯ ҳамчун Писари муқаддас ва вобастаи Инсон ба иродаи Падар итоат мекард.
Ӯ ба ҳама чизҳое, ки ҳангоми асир гирифта шуданаш дар боғи Ҷатсамонӣ ба Ӯ карда шуд, ва инчунин дар ҳар як мурофиаи тақлидӣ, ки Ӯ дар тӯли он шаби даҳшатнок ва субҳи барвақти рӯзи дигар аз сар гузаронд, итоат кард. Ӯ ба ҳама бераҳмии сарбозон ва ба салиб кашидан итоат кард, на худро муҳофизат кард ва на ба ҳеҷ ваҷҳ муқобилат кард. Ӯ ба таҳқирҳои онҳое, ки Ӯро ҳангоми дар салиб овезон буданаш таҳқир мекарданд, ҷавоб надод. Ӯ хашми Худоро дар тӯли он соатҳои даҳшатноки торикӣ аз нисфирӯзӣ то соати сеи баъд аз зӯҳр, вақте ки Худо, ҳамчун Худо, Ӯро тарк кард, бо Ӯ чунон муносибат кард, ки гӯё Ӯ худи гуноҳ бошад, таҳаммул кард. Дар охири он соатҳои даҳшатнок мо фарёди Ӯро мешунавем, «Худои Ман, Худои Ман, чаро Маро тарк кардӣ?»
Таваҷҷӯҳ кунед, Ӯ фарёд накард, «Падари Ман, Падари Ман, чаро Маро тарк кардӣ?» Ӯ муқаддасии Худоро эътироф кард, зеро дар оятҳои баъдии Забур 22, ки дар он суханони Ӯ сабт шудаанд, гуфта мешавад: «Аммо Ту муқаддас ҳастӣ, ки дар ситоишҳои Исроил тахт нишастаӣ» (ояти 3). Худо ҳамчун Худо бояд бо масъалаи гуноҳ сару кор медошт. Худованд Исо ҳамчун узви Худо бо ин комилан розӣ буд, дар ҳоле ки ҳамчун Инсони муқаддас, комил ва бегуноҳ Ӯ дарди амиқтарини онро ҳис мекард, ки чӣ маъно дорад, ки бо Ӯ ҳамчун худи гуноҳ муносибат карда шавад, аз ҷониби Худои се маротиба муқаддас тарк карда шавад.
Навиштаҳо ҳеҷ гоҳ намегӯянд, ки Падар Писарро тарк кардааст. Он нишон медиҳад, ки Худованд Исои Масеҳ, Наҷотдиҳандаи мо, даҳшати тарк карда шудани Худоро ҳангоми бардоштани гуноҳҳои мо чӣ қадар пурра ҳис кардааст.
Оқибатҳо барои мо
Дар натиҷа, мо, ки ба Ӯ ва ба кори Ӯ, ки дар Ҷолҷота анҷом дода шудааст, имон овардаем, ҳеҷ гоҳ аз ҷониби Худо тарк карда намешавем, балки дар тӯли абадият аз муоширати аҷиб бо Ӯ баҳра хоҳем бурд. Аммо вой бар ҳар касе, ки Худованд Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи шахсӣ қабул намекунад, зеро чунин шахс дар кӯли оташ аз Худо абадӣ ҷудо хоҳад шуд ва хашми Худо бар ӯ то абад боқӣ хоҳад монд.
