Шарми мӯи дароз
Дар 1 Қӯринтиён 11:14 гуфта шудааст: «Оё худи табиат ба шумо намеомӯзад, ки агар мард мӯи дароз дошта бошад, ин барои ӯ шармандагист?» Калимаи «шармандагӣ» дар ин ҷо ҳамон калимаест, ки дар тарҷумаи «Кинг Ҷеймс» «шарм» тарҷума шудааст. Матни ин порча пӯшидани сар дар ибодат аст. Принсипи умумии таълим ин аст, ки мардон ва занон дар назди Худо нақшҳои мушаххас доранд ва ин нақшҳо бояд дар намуди зоҳирии онҳо инъикос ёбанд. Доштани мӯи дароз барои мард фарқи байни мард ва занро хира мекунад ва ин шармандагӣ ё шарм ҳисобида мешавад.
Дарозии мӯи Масеҳ
Бо назардошти ин оят, хеле ғайриимкон аст, ки Худованд Исои Масеҳ мӯи дароз дошта бошад. Ҳамчун Инсони комил, Ӯ тарҳ ва принсипҳои Худоро дар ҳар як ҷанбаи ҳаёти худ, аз ҷумла намуди зоҳирии худ, эҳтиром мекард. Ӯ ҳеҷ коре намекард, ки Худо онро шармандагӣ медонад.
Тасвирҳои Масеҳ бо мӯи дароз асосан маҳсули анъанаи бадеӣ ва меъёрҳои фарҳангӣ мебошанд, на дақиқии библиявӣ. Рассомон, ки аксар вақт аз услубҳои замони худ таъсир доранд, Масеҳро ба таври инъикоскунандаи фаҳмиши фарҳангии худ дар бораи мардонагӣ ва илоҳият тасвир кардаанд.
Хатари бутпарастӣ
Худо ба мо тавсифи ҷисмонии Писари Худро надодааст. Ин набудани тафсилоти ҷисмонӣ муҳим аст. Дар Аҳди Қадим, Худо ба Исроил амр дод, ки ҳеҷ гуна тасвири чизеро дар осмон ё замин насозанд (Хуруҷ 20:4). Гарчанде ки масеҳиён ба таври якхела зери Қонун нестанд, принсипи пешгирии бутпарастӣ муҳим боқӣ мемонад. Эҷоди тасвирҳои Масеҳ, ҳатто бо ниятҳои нек, метавонад ба тамаркуз ба ҷисмонӣ, на ба рӯҳонӣ оварда расонад.
Китоби Муқаддас ба хислати ахлоқии Масеҳ ва кори наҷотбахши Ӯ таъкид мекунад, на ба намуди зоҳирии Ӯ. Ишаъё 53:2 мегӯяд: «Ӯ на шакл дорад ва на зебоӣ; ва вақте ки мо Ӯро мебинем, зебогие нест, ки мо Ӯро орзу кунем.» Ин нишон медиҳад, ки намуди зоҳирии Ӯ махсусан ҷолиб ё дилрабо набуд.
Тамаркуз ба Каломи Худо
Ба ҷои такя ба тафсирҳои бадеӣ, мо бояд ба тавсифҳои Худо дар бораи Писари Худро дар Китоби Муқаддас тамаркуз кунем. Инҷилҳо ҳаёт ва таълимоти Ӯро пешниҳод мекунанд, Номаҳо баландии ҳозираи Ӯро тасвир мекунанд ва Ваҳй Ӯро дар ҷалоли доварии Ӯ тасвир мекунад. Ин тасвирҳои калимавӣ нисбат ба ҳама гуна тасвири инсонӣ хеле дақиқтар ва аз ҷиҳати рӯҳонӣ ғанӣ мебошанд.
Гарчанде ки рассомон шояд кӯшиш карда бошанд, ки Наҷотдиҳандаро тавассути тасвирҳои худ эҳтиром кунанд, беҳтар аст, ки мо ба пешниҳодҳои Худо дар бораи Писари маҳбуби худ дар Навиштаҳо тамаркуз кунем. Ин ба мо кӯмак мекунад, ки аз домҳои бутпарастӣ канорагирӣ кунем ва кафолат медиҳад, ки фаҳмиши мо дар бораи Масеҳ ба ҳақиқати илоҳӣ, на ба тасаввуроти инсонӣ асос ёфтааст.
