ҲАҚИҚӢ Ё ҚАЛБАКӢ?
Қалбакисозон вақтро барои нусхабардории чизҳои беарзиш сарф намекунанд. Масалан, онҳое, ки пулро қалбакӣ мекунанд, барои вайрон кардани қонун як ҳадафи хеле фоидаовар доранд: он чизе, ки онҳо нусхабардорӣ мекунанд, арзиши воқеӣ дорад.
Онҳо ба қалбакисози моҳир монанданд, ки диққати худро ба арзишмандтарин чиз равона мекунад. Муқовимати кам ба фаъолияти ӯ вуҷуд дорад, зеро ӯ ба онҳое, ки нақшаи фиребандаи ӯро пайравӣ мекунанд, қудрат, хушбахтӣ, сулҳ, муҳаббат, сарват, саломатӣ ва бисёр чизҳои дигарро ваъда медиҳад.
Китоби Муқаддас ӯро «аждаҳои бузург … он мор … Иблис ва Шайтон, ки тамоми ҷаҳонро фиреб медиҳад» меномад (Ваҳй 12:9). Он ӯро ҳамчун дурӯғгӯ, фиребанда ва ба қадри кофӣ зирак тасвир мекунад, ки худро ба фариштаи нур табдил диҳад ва ба қадри кофӣ бераҳм аст, ки онҳоеро, ки ба ниқоби ӯ меафтанд, нобуд созад. (2 Қӯринтиён 11:13-15; 1 Петрус 5:8). Аммо ӯ парвое надорад. Ӯ як ҳадаф дорад – Худоро ҳамчун объекти тамоми ибодат иваз кардан. Ва ҳар рӯз бештар ва бештар одамон ба тақлиди ӯ меафтанд.
ӮРО ИБОДАТ КУНЕД?
Оё медонед, ки ибодати Шайтон нисбат ба ҳар дини дигар дар ҷаҳон босуръаттар меафзояд? «Маро ибодат кунед,» мегӯяд Шайтон, «ва ман ба шумо қудрат медиҳам.» Чӣ қадар ғамгин аст, ки бисёриҳо шодии абадиро бо Наҷотдиҳандаи меҳрубон аз даст медиҳанд, ба хотири қудрати қалбакии Шайтон, ки ба зудӣ қурбониёни худро ба дӯзах мекашад (Ваҳй 20:7-15).
Вақте ки Шайтон қудрати худро ба Исо пешниҳод кард, агар Ӯ танҳо ӯро ибодат кунад, Исо ҷавоб дод:
«Аз паси Ман рав, Шайтон! Зеро навишта шудааст: «Ту Худованд Худои худро ибодат хоҳӣ кард ва танҳо Ӯро хизмат хоҳӣ кард»» (Луқо 4:8). Пас аз се кӯшиш, Шайтон васваса кардани Худовандро бо қудрати қалбакии худ бас кард, зеро медонист, ки мағлуб шудааст.
ЧӢ ДИГАР?
Ба ибодати Шайтон амалҳои зерини қалбакисози моҳир зич алоқаманданд:
- Фолбинӣ, ки гороскопҳо, кортҳои тарот, хондани каф, тӯбҳои булӯр ва ғайраро дар бар мегирад.
- Ҷодугарӣ ва сеҳр, ки назорати берун аз ҳиссиёт аст – тавассути тӯморҳо, формулаҳои махфӣ, расму оинҳо, сурудхонӣ ва афкандани ҷодуҳо – барои ноил шудан ба ҳадафҳои зоҳиран муфид (ҷодуи сафед) ва инчунин зараровар (ҷодуи сиёҳ).
- Рӯҳпарастӣ, ё муошират бо рӯҳҳои мурдагон (дар асл девҳо) тавассути миёнаравҳо. Ин дар бар мегирад равшанбинӣ, истифодаи тахтаҳои уиҷа, моддигардонӣ, суханронии транссӣ, левитатсия ва дигар падидаҳои рӯҳӣ.
МАНБАЪ КИСТ?
Бисёриҳое, ки ба амалҳои ғайриоддӣ машғуланд, иддао доранд, ки қудрати онҳо аз Худост; аммо онҳое, ки бо Каломи Худо ошно ҳастанд, беҳтар медонанд. Санҷиши воқеии манбаи қудрати шахс Каломи Худост (Юҳанно 8:47, 14:23-24). Худо қудрати Худро ба онҳое, ки Каломи Ӯро риоя намекунанд, намедиҳад:
«Агар онҳо мувофиқи ин сухан сухан нагӯянд, ин аз он сабаб аст, ки дар онҳо нур нест» (Ишаъё 8:20).
Худо инчунин ба мо мегӯяд,
«Ба ҳар рӯҳ бовар накунед, балки рӯҳҳоро санҷед, ки оё онҳо аз Худо ҳастанд; зеро бисёре аз пайғамбарони дурӯғин ба ҷаҳон баромадаанд … ҳар рӯҳе, ки эътироф намекунад, ки Исои Масеҳ дар ҷисм омадааст, аз Худо нест. Ва ин рӯҳи зиддимасеҳ аст» (1 Юҳанно 4:1,3).
Китоби Муқаддас дар бораи ин фаъолиятҳои ғайритабиии қалбакӣ таъкид мекунад:
«Дар миёни шумо касе ёфт нашавад, ки … ҷодугарӣ кунад, ё фолбинӣ кунад, ё касе, ки аломатҳоро тафсир кунад, ё ҷодугар, ё касе, ки ҷодуҳоро мехонад, ё миёнарав, ё рӯҳпараст, ё касе, ки мурдагонро даъват мекунад. Зеро ҳамаи онҳое, ки ин корҳоро мекунанд, барои Худованд нафратоваранд» (Такрори Шариат 18:10-12).
ҲАҚИҚӢ Ё ҚАЛБАКӢ?
Ҷанги марговар байни некӣ ва бадӣ идома дорад. Баъзеҳо мегӯянд, ки ҳар як тараф ваъдаи ҷолиб медиҳад. Аммо, ваъдаи Шайтон қалбакӣ аст, дар ҳоле ки ваъдаи Худо аслӣ аст. Ваъдаи Шайтон ба талафоти абадӣ мебарад, дар ҳоле ки ваъдаи Худо ба ҳаёти абадӣ мебарад. Ваъдаи Шайтон ба табиати гунаҳкори инсон муроҷиат мекунад, дар ҳоле ки ваъдаи Худо ба инсон табиати нав тавассути тавба медиҳад. Ин ё ин аст ё он. Хатари воқеӣ дар гирифтор шудан ба олами қалбакии Шайтон вуҷуд дорад. Дар қабули ҳақиқати Худо баракати абадӣ вуҷуд дорад.
Шумо кадомро интихоб мекунед?
Худо гуфт, ки Исои Масеҳ чизи аслӣ аст:
«Ин Писари маҳбуби Ман аст. Ӯро гӯш кунед!» (Луқо 9:35). Ва Исо гуфт: «Ман роҳ, ростӣ ва ҳаёт ҳастам. Ҳеҷ кас назди Падар намеояд, магар ба воситаи Ман» (Юҳанно 14:6). Худо муҳаббати Худро бо фиристодани Писари Худро ба ин ҷаҳон барои мурдан барои гунаҳкорон исбот кард. Масеҳ муҳаббати Худро бо овардани наҷот ва баракат ба инсонияти аз гуноҳ бемор исбот кард. Ӯ дар салиби Ҷолҷода ҳамчун қурбонии олӣ барои гуноҳҳои мо хун рехт ва мурд.
Худо инчунин мегӯяд, ки Шайтон қалбакисози моҳир аст – коршиноси фиреб; аммо ин аст, ки ӯ чӣ гуна хотима хоҳад ёфт:
«Иблис … ба кӯли оташ ва кибрит партофта шуд … рӯзу шаб то абад азоб хоҳад кашид» (Ваҳй 20:10).
Мувофиқи Худованд, агар шумо ба ваъдаҳои дурӯғини Шайтон афтед, шумо ҳамон хотимаро хоҳед дошт:
«Аз Ман дур шавед, эй лаънатиён, ба оташи абадӣ, ки барои иблис омода шудааст» (Матто 25:41).
ХУДРО МУҲОФИЗАТ КУНЕД!
Ба дурӯғҳои Шайтон наафтед. Ба Худованд Исои Масеҳ бовар кунед.
«Писари Худо зоҳир шуд, то ки аъмоли иблисро нест кунад» (1 Юҳанно 3:8). Агар шумо гуноҳҳои худро ба Ӯ эътироф кунед, Ӯ шуморо мебахшад, бо хуни гаронбаҳои худ пок мекунад ва фарзанди худ мегардонад. Ин ягона роҳи муҳофизати худ аз қалбакисози моҳир аст!
— С. Ҳадли
