Инак! Ӯ бо абрҳо фуруд меояд,
Инак! Ӯ бо абрҳо фуруд меояд,
Ҳазорҳо ҳазор муқаддасон ҳамроҳӣ мекунанд,
Ғалабаи қатори Ӯро афзун кунед.
Ҳолилуё! Ҳолилуё!
Худо дар рӯи замин ҳукмронӣ мекунад.
Ҳар чашм акнун Ӯро хоҳад дид,
Дар ҷалоли даҳшатнок;
Онҳое, ки Ӯро беэътиноӣ карданд ва фурӯхтанд,
Ӯро ба дарахти нангин мехкӯб карданд,
Амиқ нола карда, амиқ нола карда,
Масеҳи ҳақиқиро хоҳанд дид.
Омин! Биёед Туро ибодат кунем,
Дар тахти абадии Ту баландӣ;
Наҷотдиҳанда, қудрат ва ҷалолро бигир,
Салтанат барои Худат.
Ҳолилуё! Ҳолилуё!
Ту ҳукмронӣ хоҳӣ кард, ва танҳо Ту.
Подшоҳ меояд, Подшоҳ меояд, ва Ту хоҳӣ кард ва Ту.
Омин.
Оё мо ба Худованд дар дуо назар кунем? Худои мо ва Падари мо, имшаб имтиёз аст, ки Каломи Туро кушоем. Мо дуо мекунем, ки Ту ба мо имкон диҳӣ, ки чизҳоеро, ки Ту мехоҳӣ, ки мо фаҳмем, дарк кунем ва ба воситаи Рӯҳи Ту ба мо ҷасорат ва хоҳиши амалӣ кардани ин чизҳоро диҳӣ, ҳар он чизе ки Ту ба мо нишон медиҳӣ, ҳар он чизе ки Ту ба мо таълим медиҳӣ, ба номи Исо. Омин.
Замонҳоро дарк кардан
Пас, мо дар Луқо 12 ҳастем ва мо аз ояти 54 хонданро оғоз мекунем. Луқо 12:54.
Ва Ӯ ба мардум низ гуфт: «Вақте ки абреро мебинед, ки аз ғарб мебарояд, дарҳол мегӯед: «Борон меояд»; ва ҳамин тавр аст. Вақте ки боди ҷанубиро мебинед, мегӯед: «Гармӣ хоҳад буд»; ва он ба амал меояд. Эй риёкорон, шумо метавонед чеҳраи осмон ва заминро дарк кунед; аммо чӣ тавр аст, ки шумо ин замонро дарк намекунед? Бале, ва чаро ҳатто худатон чӣ дуруст аст, доварӣ намекунед? Вақте ки бо душмани худ ба назди довар меравед, дар роҳ саъй кунед, ки аз ӯ халос шавед; мабодо ӯ шуморо ба назди довар кашад, ва довар шуморо ба афсар супорад, ва афсар шуморо ба зиндон андозад. Ман ба шумо мегӯям, ки аз он ҷо нахоҳед рафт, то даме ки охирин тангаро напардозед». (Луқо 12:54-59)
Биёед ҳамин ҷо бас кунем. Пас, мо ба оятҳои қаблии ин боб назар мекунем ва Худованд дар бораи бозгашти дуюми худ ба шогирдонаш сухан мегуфт ва Ӯ ба онҳо дар ояти 36 гуфт, ки интизор бошанд ва дар ояти 37, ки назорат кунанд ва сипас дар ояти 40 мегӯяд: «Пас, шумо низ омода бошед, зеро Писари Одам дар соате меояд, ки шумо гумон намекунед». Пас, онҳо бояд интизор бошанд, онҳо бояд назорат кунанд ва дар ин интизорӣ ва назорат онҳо бояд омода бошанд. Ҳолилуё. Худованд Исо боз меояд, Худоро шукр.
Аммо ҳамон тавре ки мо хондем, мардум наметавонистанд, дарк намекарданд, ки Ӯ меояд, ки Ӯ омадааст, ки пешгӯиҳои Аҳди Қадим дар бораи омадани Худованд Исо иҷро мешуданд. Ҳатто Юҳаннои Таъмиддиҳанда дар як лаҳза вақте ки дар зиндон буд, савол дод, ки оё Худованд воқеан Масеҳ аст ва ин аст он чизе ки дар Луқо 7:22 Худованд гуфт,
Биравед ва ба Юҳанно бигӯед, ки чӣ чизҳоро дидаед ва шунидаед; ки чӣ тавр кӯрон мебинанд, лангон роҳ мераванд, махавиён пок мешаванд, карҳо мешунаванд, мурдагон эҳё мешаванд, ба камбағалон Инҷил мавъиза мешавад. Ва хушбахт аст он кас, ки аз Ман хафа нашавад. (Луқо 7:22-23)
Пас, дар ин ҷо Худованд ин шоҳидонро дод, ки дар Аҳди Қадим ёфт шуда буданд, ки омадани Масеҳро ҳамроҳӣ мекарданд. Пас, акнун Ӯ омадааст ва мегӯяд: «Ба худ нигоҳ кунед, шумо метавонед обу ҳаворо дарк кунед». Чӣ тавр шумо обу ҳаворо дарк мекунед? Тавассути таҷриба. Шумо абрҳоро мебинед ва медонед, ки ин чӣ маъно дорад, ки борон меояд. Ва ин аст он чизе ки Худованд мегӯяд. Ӯ мегӯяд: «Аммо шумо ҳама риёкоред». Ӯ мегӯяд: «Шумо риёкоред, зеро шумо чеҳраи осмонро дарк мекунед», Луқо 12:56, «аммо чӣ тавр аст, ки шумо ин замонро дарк намекунед?» Худованд омада буд, Масеҳ омада буд.
Вақте ки Ӯро ба маъбад оварданд ва муаррифӣ карданд, онҳое буданд, ки Масеҳро интизор буданд. Шимъӯн ва Анна ва дигарон бо онҳо буданд, ки Масеҳро интизор буданд ва назорат мекарданд. Ва аммо ин мардум дар маҷмӯъ, аҳолии умумии яҳудӣ, гарчанде ки онҳо бояд Масеҳро интизор мебуданд, гарчанде ки онҳо аз рӯи касб интизори омадани Масеҳ буданд, дар он ҳеҷ воқеияте набуд. Ва имрӯз бисёр одамон ҳастанд, ки мегӯянд, ки Худованд, масеҳиёни эътирофкунанда мегӯянд, ки «Хуб, Библия мегӯяд, ки Худованд Исо меояд», аммо онҳо зиндагии худро тавре мегузаронанд, ки гӯё Ӯ намеояд. Ва дар асл дар Луқо 12:45,
Ва агар он ғулом дар дили худ гӯяд: «Худованди ман омадани худро ба таъхир меандозад»; (Луқо 12:45)
Ин аст он чизе ки бисёре аз масеҳиёни эътирофкунанда мекунанд. Онҳо мегӯянд, ки Худованд омадани худро ба таъхир меандозад, пас ман танҳо ҳар тавре ки мехоҳам, зиндагӣ мекунам. Ва дар бораи ҷаҳон дар маҷмӯъ чӣ? Хуб, агар масеҳиёни эътирофкунанда ба тавре зиндагӣ кунанд, ки бо ҳақиқати омадани Худованд мувофиқат намекунад, ҷаҳон чӣ имконият дорад, ки ба омадани Ӯ бовар кунад? Манзурам, ҷаҳон бовар намекунад, ки Ӯ бори аввал омадааст, пас чӣ тавр онҳо бовар мекунанд, ки Ӯ боз меояд? Ва аз ин рӯ Худованд мегӯяд: «Эй риёкорон, шумо замони худро намефаҳмед?»
Ва сипас, вақте ки мо дар бораи дарки замонҳо сухан меронем, ман мардони Исокорро дар замони Довуд ба ёд меорам ва ман танҳо дар 1 Вақоеънома 12:32 мехонам,
Ва фарзандони Исокор, ки мардоне буданд, ки замонҳоро мефаҳмиданд, то бидонанд, ки Исроил чӣ бояд кунад; (1 Вақоеънома 12:32)
Акнун онҳо чӣ тавр замонҳоро мефаҳмиданд? Онҳо мисли Павлус тавассути таҷриба омӯхта буданд. Онҳо тавассути роҳ рафтан бо Худо дониш ба даст оварда буданд ва сипас он ҳикмат ба онҳо нишон дод, ки чӣ тавр онҳо бояд дар шароити худ ба таври инфиродӣ рафтор кунанд, чӣ тавр оилаҳои худро роҳнамоӣ кунанд ва ҳатто чӣ тавр миллатро роҳнамоӣ кунанд. Пас, онҳо мардони фаҳмиш буданд. Онҳо медонистанд, ки чӣ тавр замонҳоро дарк кунанд ва ин имрӯз чӣ қадар зарур аст. Мо дар замонҳои душвор зиндагӣ мекунем, аммо мо бояд ин замонҳоро дарк кунем ва бидонем, ки чӣ тавр бояд рафтор кунем, чӣ тавр бояд зиндагӣ кунем.
Тавассути таҷриба омӯхтан
Медонед, ва ҳамон тавре ки мо гуфтем, таҷриба муаллими афсонавӣ аст. Умедворам, ки ҳар яки мо ҳатто имшаб дар ҳаёти худ чизе меомӯзем. Худо, ман медонам, ки Худо ба ман чизҳоро тавассути таҷрибаҳои ҳаётам таълим медиҳад. Аммо ман дар бораи Филиппиён 4 фикр мекунам ва Павлус сухан мегӯяд ва ӯ дар зиндон аст, вақте ки ӯ инро дар ояти 11 мегӯяд,
На ин ки ман дар бораи камбудӣ сухан меронам: зеро ман омӯхтаам, ки дар ҳар ҳолате, ки бошам, бо он қаноатманд бошам. Ман ҳам медонам, ки чӣ тавр паст шавам, ва ҳам медонам, ки чӣ тавр фаровонӣ кунам: дар ҳама ҷо ва дар ҳама чиз ба ман таълим дода шудааст, ки ҳам сер бошам ва ҳам гурусна, ҳам фаровонӣ кунам ва ҳам эҳтиёҷ дошта бошам. Ман ҳама чизро ба воситаи Масеҳ, ки маро қавӣ мегардонад, карда метавонам. (Филиппиён 4:11-13)
Оё ин аҷиб нест? Шояд шумо ҳоло аз як давраи душвор мегузаред ва аммо шумо метавонед бидонед, ки тавассути таҷрибаи вафодории Худо Ӯ бо шумост. Шояд шумо вақти муборак дошта бошед ва шумо метавонед бидонед, ки тавассути таҷрибаи Худо бо Худованд Исо Худо бо шумост. Акнун гӯш кунед, ки ӯ дар ояти 13 чӣ мегӯяд,
Ман ҳама чизро ба воситаи Масеҳ, ки маро қавӣ мегардонад, карда метавонам. (Филиппиён 4:13)
Чӣ тавр ӯ, чӣ тавр ӯ инро гуфта метавонист? Ин танҳо як ояте набуд, ки ӯ иқтибос овард. Ӯ инро тавассути таҷрибае, ки аз сар гузаронида буд, гуфта метавонист. Ҳолилуё. Ин хеле хуб аст. Таҷриба муаллими бузург аст. Омин.
Ва дар бораи замон низ фикр карда, ман мехоҳам Румиён 13:11-ро дар бораи замон, замоне, ки мо ҳоло дар он ҳастем, замоне, ки Худованд сухан мегуфт, бихонам. Ӯ мегӯяд, ин ҳавворӣ Павлус дар Румиён 13:11 аст,
Ва инро дониста, ки замон фаро расидааст, ки акнун вақти он расидааст, ки аз хоб бедор шавем: зеро акнун наҷоти мо наздиктар аст аз он вақте ки мо имон овардем. (Румиён 13:11)
Ӯ мегӯяд: «Замонро дониста, ки акнун вақти он расидааст, ки аз хоб бедор шавем». Вақти бархостан аст. Вақти бедор шудан аст. «Зеро акнун наҷоти мо наздиктар аст аз он вақте ки мо имон овардем». Бубинед, Павлус, каломи Худо бозгашти Худованд Исоро мавъиза мекунад. Наҷоти мо бармегардад. Ба ибораи дигар, Наҷотдиҳанда бармегардад ва танҳо он вақт наҷот комил мешавад, вақте ки Ӯ меояд. Мо ҳоло наҷот ёфтаем, агар шумо ба Масеҳ, ҷон ва рӯҳ бовар карда бошед, аммо вақте ки Худованд Исо меояд, наҷот комил хоҳад шуд, ҷисм, ҷон ва рӯҳ. Ҳолилуё. Ӯ дар Румиён 13:12 мегӯяд,
Шаб хеле гузаштааст, рӯз наздик аст: (Румиён 13:12)
«Шаб хеле гузаштааст, рӯз наздик аст». Ин аст он чизе ки Исроил нафаҳмид. Онҳо вақти боздиди худро намедонистанд.
Пас, ман дар Луқо 19:41, як порчаи хеле маъруф, мехонам. Он мегӯяд,
Ва чун наздик омад, ба шаҳр нигарист ва бар он гирист ва гуфт: «Кош ту медонистӣ, ҳатто ту, ҳадди аққал дар ин рӯзи худ, чизҳоеро, ки ба сулҳи ту тааллуқ доранд! аммо акнун онҳо аз чашмони ту пинҳон шудаанд. Зеро рӯзҳое бар ту хоҳанд омад, ки душманони ту дар атрофи ту хандақ мекананд, ва туро иҳота мекунанд, ва туро аз ҳар тараф дар дохил нигоҳ медоранд, Ва туро бо замин яксон мекунанд, ва фарзандони туро дар дохили ту; ва дар ту санге бар санге нахоҳанд гузошт; зеро ту вақти боздиди худро намедонистӣ. (Луқо 19:41-44)
Пас, Ӯ дар болои кӯҳи Зайтун аст ва ба шаҳр менигарад ва мегиряд. Худованд Исо мегиряд. Ашкҳои Ӯ муҳаббатеро, ки Ӯ ба онҳо дошт, ғамгиниеро, ки дар дилаш дошт, ифода мекунанд. Аммо чаро ғамгинӣ буд? Ӯ мегӯяд: «Кош ту медонистӣ, ҳатто ту, ҳадди аққал дар ин рӯзи худ». Ин рӯзи онҳо буд. Онҳо бояд онро медонистанд. Рӯзе, ки Масеҳ меомад. Худо ба онҳо меомад. «Чизҳое, ки ба сулҳи шумо тааллуқ доранд». Ӯ барои овардани сулҳ омад. Ӯ Шоҳзодаи Сулҳ аст. «Аммо акнун аз чашмони ту пинҳон шудаанд». Ҳоло мо ҳафтаи гузашта дар ҳамин боб дидем, ки Ӯ на барои овардани сулҳ, балки барои тафриқа омад, аммо ин танҳо аз он сабаб аст, ки агар одамон Ӯро қабул накунанд, тафриқа хоҳад буд, зеро нур ва торикӣ ба ҳам мувофиқат намекунанд. Аммо дар ин ҷо Ӯ дар бораи он сухан меронад, ки Ӯ ба тамоми Исроил ҳамчун Масеҳи онҳо омад. Оҳ, Ӯ онҳоро хеле дӯст медошт. Дар Луқо 19:44 Ӯ дар бораи ҳукме сухан меронад, ки бар онҳо хоҳад омад. Ва Ӯ инро мегӯяд, зеро чаро ҳукм дар охири ояти 44 меояд? «Зеро ту вақти боздиди худро намедонистӣ». Онҳо бояд медонистанд, ки вақти омадани Масеҳ буд, ки Худо дар шахси Худованд Исои муборак ба онҳо омада буд, аммо онҳо намедонистанд, зеро дилҳои онҳо омода набуданд. Чаро дилҳои онҳо омода набуданд? Зеро онҳо паёми Юҳаннои Таъмиддиҳанда, паёми тавбаро қабул накарданд. Онҳое, ки паёми Юҳаннои Таъмиддиҳандаро қабул карданд ва аз гуноҳҳои худ тавба карданд, пас онҳо буданд, ки ба Худованд Исо имон оварданд ва Ӯро қабул карданд. Ҳамин чиз имрӯз, агар дар дил тавба набошад, қабули ҳокимияти Исои Масеҳ ҳамчун Худованд нахоҳад буд. Ҳеҷ чиз тағйир наёфтааст.
Тавба ва ҳукм
Ва аз ин рӯ, мо ба Луқо 12:57 меравем. «Бале, ва чаро ҳатто худатон чӣ дуруст аст, доварӣ намекунед? Вақте ки бо душмани худ ба назди довар меравед», ба суд меравед, Ӯ мегӯяд: «вақте ки дар роҳ ҳастед, саъй кунед, ки аз ӯ халос шавед; мабодо ӯ шуморо ба назди довар кашад, ва довар шуморо ба афсар супорад, ва афсар шуморо ба зиндон андозад. Ман ба шумо мегӯям, ки аз он ҷо нахоҳед рафт, то даме ки охирин тангаро напардозед». Пас, Ӯ ба онҳо мегӯяд: «Гӯш кунед, шумо дар назди ҳукми Худо истодаед ва шумо дар роҳи ҳукм ҳастед ва шумо бояд бо Худо сулҳ кунед, пеш аз он ки ба он курсии ҳукм бирасед». Оҳ, дӯсти ман, имшаб, оё шумо намебинед, ки шумо дар роҳи ҳукм ҳастед ва шумо бояд бо Худо сулҳ кунед? Шумо мегӯед: «Чӣ тавр ман метавонам сулҳ кунам?» Ҳамон тавре ки мо гуфтем, шумо аз гуноҳҳои худ тавба мекунед, чунон ки Юҳаннои Таъмиддиҳанда дар ин рӯз мавъиза кард ва шумо Исоро ҳамчун Худованди худ қабул мекунед. Ӯст, ки барои гуноҳи шумо мурд. Ӯст, ки қарзи шуморо пардохт кард. Ва агар шумо накунед, бубинед, ки чӣ мегӯяд,
Ман ба ту мегӯям, ки аз он ҷо нахоҳӣ рафт, то даме ки охирин тангаро напардозӣ. (Луқо 12:59)
Оё шумо воқеан мехоҳед, ки Худоро барои ҳамаи гуноҳҳои худ пардохт кунед? Оё шумо мехоҳед, ки ҷаҳаннами абадиро барои он чизе ки шумо дар таҳқири Худои Қодир ва беэҳтиромӣ ба Ӯ бо тарзи зиндагии худ кардаед, пардохт кунед? Оё шумо воқеан инро мехоҳед? Оҳ, дӯсти ман, роҳи сулҳ вуҷуд дорад. «Пас, бо имон сафед шуда, мо ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ бо Худо сулҳ дорем». Шумо метавонед бо Худо дуруст шавед, танҳо бо имон ба Масеҳ. Чӣ Инҷил, чӣ хушхабар, чӣ паём. Имшаб ба Ӯ бовар кунед, ҳамин тавр не?
Ва аз ин рӯ, мо ба Луқо 13 меравем. «Дар он мавсим баъзеҳо ҳузур доштанд, ки ба Ӯ дар бораи ғалилиён нақл карданд, ки хуни онҳоро Пилат бо қурбониҳои онҳо омехта буд». Ва аз ин рӯ, касе, ҳар чӣ ангезаи онҳо буд, меоянд ва мегӯянд, ки Пилат, ки ҳокими Яҳудо буд, ин ғалилиёнро кушта буд. Ғалилиён аз шимол ба Ерусалим омада буданд ва барои ҳар коре, ки карда буданд, ҳукми онҳо ин буд, ки ӯ онҳоро бикушад ва сипас барои беэҳтиромӣ ба онҳо то ҳадди аксар, хуни онҳоро бо хуни қурбониҳои яҳудӣ омехта кард. Акнун, ҳар чӣ дар он ҷо рӯй дод, хуб набуд. Ва аз ин рӯ, онҳо инро ба Худованд Исо меоранд, шояд барои дидани ҳукми Ӯ дар бораи ин масъала ва бубинед, ки Ӯ чӣ мегӯяд. «Ва Исо гуфт», ояти ду, «Ӯ ҷавоб дод ва ба онҳо гуфт»,
Оё шумо гумон мекунед, ки ин ғалилиён аз ҳама ғалилиён гуноҳкортар буданд, зеро онҳо чунин чизҳоро аз сар гузарониданд? Ман ба шумо мегӯям, не: аммо, агар тавба накунед, ҳамаи шумо низ ҳамин тавр нобуд хоҳед шуд. (Луқо 13:2-3)
Гӯш кунед, барои одамон хеле осон аст, ки фикр кунанд, ки вақте ба касе чизҳои бад рӯй медиҳад, ин ҳукми Худо бар зидди онҳост. Онҳо кори даҳшатноке кардаанд ва аз ин рӯ ин оқибатҳо бар онҳо омадаанд. Ва ин аст он чизе ки ин одамон дар ин рӯз фикр мекарданд ва Худованд Исо мегӯяд: «Не, оё шумо фикр мекунед, ки онҳо аз худи шумо ё дигар ғалилиён гуноҳкортар буданд?» Ӯ мегӯяд: «Не». Ӯ мегӯяд: «Он чизе ки ман мехоҳам шумо фаҳмед, агар тавба накунед, ҳукм бар шумо хоҳад омад». Шояд ҳукми Худо тавассути Пилат, тавассути ҳоким бошад, шояд ҳукми Худо тавассути одамон бошад ё шояд таъини мустақими Худо барои шумо ба марг бошад, зеро «ба одамон як бор мурдан ва баъд аз ин ҳукм таъин шудааст». Аммо шумо метавонед мутмаин бошед, ки ҳукм меояд. Бубинед, Худованд ҳамон фикрро идома медиҳад, ки Луқо 12-ро бо он ба итмом расонд, вақте ки Ӯ ба онҳо мегӯяд: «Шумо бояд бо довар дуруст шавед, пеш аз он ки ба он курсии ҳукм бирасед». Дӯсти ман, вақте ки шумо ба курсии ҳукм мерасед, хеле дер хоҳад буд. Шумо бояд имрӯз ба воситаи Масеҳ бо Худо сулҳ кунед. Ҳолилуё.
Ва Луқо 13:4 Ӯ мегӯяд, ё Ӯ мисоли дигаре меорад,
Ё он ҳаждаҳ нафар, ки бурҷи Силоам бар онҳо афтод ва онҳоро кушт, оё шумо гумон мекунед, ки онҳо аз ҳама мардоне, ки дар Ерусалим зиндагӣ мекарданд, гуноҳкортар буданд? Ман ба шумо мегӯям, не: аммо, агар тавба накунед, ҳамаи шумо низ ҳамин тавр нобуд хоҳед шуд. (Луқо 13:4-5)
Пас, аввал Худованд дар бораи онҳое сухан меронад, ки ба дасти одамон афтодаанд ва ҳукм бар онҳо омадааст. Акнун Ӯ дар бораи як офати табиӣ, бурҷе, ки бар ин 18 мард афтод ва онҳо ҳалок шуданд, сухан меронад. Акнун инҳо рӯйдодҳои ҷорӣ ҳастанд, пас ин одамон аз ин чизҳое, ки рӯй додаанд, огоҳ буданд. Худованд ба онҳо мегӯяд, ки ин чизҳое, ки дар ин рӯзи шумо рӯй медиҳанд, пешгузаштаи он чизест, ки ба шумо рӯй хоҳад дод. Ин тавр нест, ки онҳо аз дигар гуноҳкорон гуноҳкортар буданд, ин муҳим нест. Дӯсти ман, худро бо дигар одамон муқоиса накунед ва фикр накунед, ки шумо аз дигарон беҳтар ҳастед. Гуноҳкорон маҳкум хоҳанд шуд, зеро онҳо гуноҳкоранд. Таҳқири Худои Қодир, шумо наметавонед гуноҳи бузургтаре дошта бошед. Дар асл, гуноҳ ҳамин аст, ки Ӯро таҳқир кунед. Ин муқобили иродаи Ӯст. Ин беэҳтиромӣ ва таҳқири Қодир аст. Не, барои ин гуноҳ танҳо як пардохт вуҷуд дорад ва он хуни Исои Масеҳ, Писари Худост. Ҳолилуё. Пардохт вуҷуд дорад, бале, Худоро шукр.
Сабри Худо
Ва Ӯ идома медиҳад ва мегӯяд, аммо ҳукми Худо ба шумо вақт медиҳад, ки тавба кунед, ҳамон тавре ки вақте ки шумо дар роҳи ҳукм бо довар ҳастед. Ӯ мегӯяд: «Вақте ки дар роҳи ҳукм ҳастед, дуруст шавед». Ва ҳар яки мо бе Масеҳ ҳоло дар роҳи ҳукм ҳастем. Ӯ мегӯяд: «Ҳоло дуруст шавед». Луқо 13:6 Ӯ сабри Худоро нишон медиҳад, зеро агар сабри Худо намебуд, ҳамаи мо маҳкум мешудем, ҳамаи мо ҳукм мешудем. Гӯш кунед, ки дар Луқо 13:6 чӣ мегӯяд. Ӯ инро дар масал мегӯяд. Ӯ аввал дар бораи миллати Исроил сухан меронад, аммо ҳамчун татбиқ ба ҳамаи мо.
Марде дарахти анҷир дар токзори худ шинонда буд; ва ӯ омад ва дар он мева ҷуст, ва наёфт. Он гоҳ ба токпарвари худ гуфт: «Инак, ин се сол аст, ки ман меоям ва дар ин дарахти анҷир мева меҷӯям, ва намеёбам: онро буред; чаро он заминро беҳуда ишғол мекунад?» Ва ӯ ҷавоб дод ва ба ӯ гуфт: «Худовандо, ин сол ҳам онро танҳо гузор, то даме ки ман дар атрофи он кофта, пору андозам: Ва агар мева диҳад, хуб: ва агар не, пас аз он ту онро хоҳӣ бурид». (Луқо 13:6-9)
Пас, барои сабри Худо мӯҳлати муайян вуҷуд дорад. Ин сабри Худоро бо миллати Исроил тасвир мекунад, онҳо дарахти анҷир ҳастанд, аммо ин татбиқ ба ҳамаи мост. Мӯҳлати муайян вуҷуд дорад. Худо мегӯяд: «Ман се сол бо ин дарахти анҷир сару кор доштам, то он анҷир биёрад». Ва ин шояд хидмати Худованд Исоро, он се солро тасвир мекунад. Ва аммо барои Худо мевае нест. Ӯ ҳар сол барои мева меомад, ҳеҷ чиз набуд, то ниҳоят Ӯ мегӯяд: «Бас аст». Ва Ӯ дарахти анҷирро мебурад, зеро гӯш кунед, Ӯ мегӯяд: «Ман метавонам чизи дигаре шинонам, ки меваи бештар медиҳад», зеро Худо мева меҷӯяд. Румиён 3 ба мо мегӯяд, ки ҳамаи гуноҳкорон барои Ӯ бефоида шудаанд. Худо фоида мехоҳад. Ӯ барои ҷалоли худ аз офаринише, ки Ӯ сохтааст, чизе мехоҳад ва дар он ҷалоле нест. Ва аз ин рӯ, Ӯ интизор шуд, Ӯ сабр кард, аммо ниҳоят вақт тамом шуд. Ва гӯш кунед, дӯсти ман, дар ниҳоят вақт барои шумо тамом хоҳад шуд. Шумо тасаввур ҳам намекунед, ки чӣ қадар вақт кӯтоҳ хоҳад буд, танҳо Худо медонад, аммо таъхир накунед. Шумо хатар мекунед, шумо ҷони худро хатар мекунед, сарнавишти абадии шумо дар хатар аст, оё шумо инро намебинед?
Ва аз ин рӯ, токпарвар миёнаравӣ мекунад: «Танҳо як соли дигар ба он диҳед, ба ман як сол диҳед, то бо он кор кунам. Бигзор ман дар атрофи он кофта, пору андозам, бигзор ман онро бордор кунам, бигзор ман бубинам, ки оё ман метавонам аз ин дарахт мева ба даст орам». Акнун дар хотир доред, ки Исроил Худованд Исоро салиб кашида буд, аммо Ӯ дар рӯзи сеюм эҳё шуд. Ҳолилуё. Ва акнун Ӯ ҳаввориёни худро фиристод. Ва аз ин рӯ, як мавсим, як соли дигар хоҳад буд, ки Худо ба сабаби миёнаравии Худованд Исо медиҳад. Ӯ ба онҳо як соли дигар медиҳад, то тавба кунанд ва Исоро, ки акнун салиб кашида ва эҳё шудааст, ҳамчун Масеҳи худ қабул кунанд. Ва агар онҳо накунанд, пас токпарвар гуфт: «Агар мева диҳад, хуб: ва агар не, пас аз он ту онро хоҳӣ бурид».
Пас, дӯсти ман, шумо бояд фаҳмед, ки Худо ба шумо вақт додааст. Шумо метавонед ба Ӯ рӯ оваред. Худо ҳатто имшаб тавассути каломи худ ба шумо раҳм нишон медиҳад, аммо шумо бояд ҳоло ба Ӯ рӯ оваред. Дар Аъмол 7 мо ба он ҷо меравем. Мо мехонем, ки пас аз тамом шудани он сол, пас аз он ки ҳаввориён имконияти мавъиза карданро доштанд, чӣ рӯй дод. Ва дар Аъмол 7 мо мардеро бо номи Истефанус дорем ва охирин чизе ки ӯ ба пешвоёни Исроил дар ояти 51 мегӯяд,
Эй гарданкашон ва номахтун дар дил ва гӯшҳо, шумо ҳамеша ба Рӯҳи Муқаддас муқобилат мекунед: чунон ки падарони шумо карданд, шумо низ ҳамин тавр мекунед. (Аъмол 7:51)
Акнун ман намедонам, ки шумо аз чӣ гуна оилае омадаед, шояд онҳо оилаи беимон бошанд. Агар онҳо бошанд, оё шумо ба ҳақиқати Худо, ба наҷоти Худо, ба ин имконияте, ки Худо ба шумо барои наҷот ёфтан додааст, муқобилат мекунед? Ин аст он чизе ки яҳудиён карданд. Онҳо аз паи роҳи оилаи худ рафтанд. Шумо набояд ин корро кунед. Шумо имшаб метавонед аз роҳе, ки оилаи шумо дар беимонӣ зиндагӣ кардааст, озод шавед ва Масеҳро ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳанда қабул кунед. Аммо акнун сол тамом шуд, сол тамом шуд. Аммо ин мардон тавба намекарданд. Онҳо бо дили сахт идома доданд ва Истефанусро сангсор карданд. Ва Истефанус ҷалоли Худоро дида буд. Ӯ Исоро дида буд, Аъмол 7:55, «дар дасти рости Худо истода». Ва ӯ Масеҳро дида буд, бешубҳа бо дастҳои кушода омода буд, ки Исроилро қабул кунад ва албатта омода буд, ки Истефанусро қабул кунад. Аммо Исроил тавба накард. Сол тамом шуд. Вақт тамом шуд. Дӯсти ман, вақти шумо шояд тамом шуда бошад. Худо мегӯяд: «Бо Худо оштӣ шавед» дар 2 Қӯринтиён 5. Ман инро дар ин ҷо хеле зуд мехонам, 2 Қӯринтиён 5:19,
Ки Худо дар Масеҳ буд, ҷаҳонро бо худ оштӣ мекард, гуноҳҳои онҳоро ба онҳо ҳисоб намекард; ва каломи оштиро ба мо супурдааст. Акнун мо сафирони Масеҳ ҳастем, гӯё Худо ба воситаи мо аз шумо илтимос мекард: мо аз шумо ба ҷои Масеҳ хоҳиш мекунем, ки бо Худо оштӣ шавед. (2 Қӯринтиён 5:19-20)
Пас, ҳаввориён он каломи оштиро доштанд: «Бо Худо оштӣ шавед». Ва ин ҳамон паёмест, ки имшаб паҳн мешавад. «Акнун мо сафирони Масеҳ ҳастем, гӯё Худо ба воситаи мо илтимос мекард, мо аз шумо ба ҷои Масеҳ хоҳиш мекунем, гӯш кунед, бо Худо оштӣ шавед». Шумо метавонед бо Худо оштӣ шавед, танҳо имшаб ба Ӯ ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованди худ бовар кунед. Аммо инро дар ин лаҳза кунед. Таъхир накунед. Худованд боз меояд. Ҳукм дар пеши шумост. Шумо дар роҳи ҳукм ҳастед. Пеш аз он ки ба он ҷо бирасед, бо довар дуруст шавед. Бигзор ҳаёти шумо барои Худо дар муносибат бо Исои Масеҳ мева диҳад, ин ягона роҳест, ки ҳаёти шумо метавонад самарабахш бошад. Ҳолилуё. Биёед дуо кунем.
Худои мубораки мо, мо дуо мекунем, ки агар ягон мард ё зане, ки гӯш мекунад, ҳеҷ гоҳ Туро ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳанда қабул накарда бошад, онҳо метавонанд инро дар ин лаҳза пеш аз омадани ҳукм кунанд. Оҳ, дӯсти ман, шумо бояд аз Худо ва он ҳукме, ки ба сабаби гуноҳҳои шумо бар шумост, битарсед. Исо он ҳукмро дар салиб қабул кард, номи Ӯро шукр, аммо шумо бояд бо Худо оштӣ шавед ва мо имшаб дар дуо дар назди Худо ва ошкоро ба шумо мегӯем, ки бо Худо оштӣ шавед. Мо инро ба номи Исо хоҳиш мекунем. Омин. Омин.
