«Каломи Туро дар дили худ ниҳон доштам, то ки бар Ту гуноҳ накунам...» Ин тасаллои ман дар андӯҳи ман аст, зеро Каломи Ту ба ман ҳаёт бахшид... Каломи Ту чароғест барои пойҳои ман ва нурест барои роҳи ман». Забур 119:11,50,105
Оё шумо ягон бор дар бораи хондани Китоби Муқаддас фикр кардаед? Оё шумо ягон бор аз худ пурсидаед, ки он барои шумо чӣ кор хоҳад кард? Оё шумо ягон бор фикр кардаед, ки чаро ин қадар одамон дар саросари ҷаҳон онро мехонанд? Хонданро давом диҳед. Ҷавоби ин саволҳоро дар он чизе, ки дар зер навишта шудааст, пайдо кардан мумкин аст.
Чаро Худо ба мо Китоби Муқаддасро дод
Худо ҳамеша кӯшиш мекард, ки бо инсон сухан гӯяд: «Ман даъват кардам, ва шумо рад кардед» (Масалҳо 1:24 NKJV). Аз ибтидо, ҳамчун Офаридгор Ӯ кӯшиш мекард, ки ба дилҳои мо тавассути офариниши худ, ки моро иҳота кардааст, бирасад: «Осмонҳо ҷалоли Худоро эълон мекунанд» (Забур 19:1). Ҳоло, Ӯ Каломи Худро дар шакли Китоби Муқаддас ба мо додааст, то бо мо муошират кунад, бо мо муносибат барқарор кунад ва моро барои он вохӯрии ногузир бо Ӯ омода созад (Румиён 14:12).
Китоби Муқаддас чӣ кор хоҳад кард
Китоби Муқаддас роҳи шуморо дар ин ҷаҳони торик равшан хоҳад кард (Забур 119:105) бо муаррифии Исо ба шумо, ки мегӯяд: «Ман нури ҷаҳон ҳастам. Ҳар кӣ Маро пайравӣ кунад, дар торикӣ роҳ нахоҳад рафт, балки нури ҳаёт хоҳад дошт» (Юҳанно 8:12).
- Китоби Муқаддас шуморо ба зарурати Наҷотдиҳанда бовар мекунонад. Онро бихонед ва шумо хоҳед фаҳмид, ки бисёре аз ҳикояҳои Аҳди Қадим ва Нав исбот мекунанд, ки «ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд» (Румиён 3:23).
- Китоби Муқаддас ба шумо нишон медиҳад, ки Худо шуморо чӣ қадар дӯст медорад ва Ӯ барои шумо чӣ кор кардааст: «Худо муҳаббати Худро ба мо нишон медиҳад, ки ҳангоме ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд» (Румиён 5:8).
- Китоби Муқаддас Исои Масеҳро дар ҳаёти аҷиби Ӯ, марги қурбонии Ӯ дар салиб барои гуноҳҳои шумо, эҳёи пирӯзманди Ӯ аз мурдагон ва суудҳои пурҷалоли Ӯ ҳамчун Инсон ба осмон ба шумо пешкаш хоҳад кард (1 Қӯринтиён 15:3-4). Шумо мехоҳед ба Ӯ ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ бовар кунед!
- Китоби Муқаддас ба шумо мегӯяд, ки чӣ тавр ҳаёти ҷовидониро ба даст овардан мумкин аст: «Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳанно 3:16).
- Китоби Муқаддас ба шумо нишон медиҳад, ки ояндаи шумо пас аз қабули пешниҳоди наҷоти Худо чӣ гуна хоҳад буд. Вақте ки яке аз ҷинояткорони бо Исо маслубшуда хоҳиш кард, ки наҷот ёбад, Исо гуфт: «Имрӯз ту бо Ман дар Биҳишт хоҳӣ буд» (Луқо 23:43). Он ҳамчунин мегӯяд, ки баробари мурдани масеҳӣ ӯ «бо Худованд ҳозир аст» (2 Қӯринтиён 5:8).
- Китоби Муқаддас онҳоеро, ки пешниҳоди наҷоти Худоро рад мекунанд, огоҳ мекунад: «Беимонон... насиби худро дар кӯле хоҳанд дошт, ки бо оташ ва кибрит месӯзад» (Ваҳй 21:8).
- Китоби Муқаддас мегӯяд, ки «Худованд... намехоҳад, ки касе талаф шавад, балки ҳама ба тавба оянд» (2 Петрус 3:9).
- Шумо чӣ кор бояд кунед Китоби Муқаддас гиред ва онро хонед, аз Инҷили Юҳанно сар карда. Он шуморо бо Исои Масеҳ, Наҷотдиҳандаи шумо муаррифӣ мекунад ва шуморо ба роҳи ҳаёти ҷовидонӣ мебарад.
Оё шумо мехоҳед бо Исои Масеҳи Китоби Муқаддас вохӯред ва тӯҳфаи ройгони наҷоти Ӯро қабул кунед? Мо метавонем ба шумо бигӯем, ки чӣ тавр.
