Оё шумо ба рӯъёҳо бовар доред? Ман бовар дорам, ва аз синни хурдӣ. Вақте ки ман кори аввалини худро (писарбачаи офис) оғоз кардам, маоши ҳафтаина 12 шиллинг ва 6 пенс (камтар аз 1 доллар) буд, аммо ман интизори рӯзе будам, ки раиси шӯро ё президент, ё ҳар чизе ки шумо онро меномед, мешавам.
Хушбахтона, Худованд чизҳои беҳтареро дар назар дошт. Ман фаҳмидам, ки ман дар назди Худо гуноҳкор будам, аммо барои ҳамаи онҳое, ки гуноҳҳои худро эътироф мекарданд, чораҳо андешида шуда буданд. Бо раҳмат ман Исоро ҳамчун наҷотдиҳандаи гуноҳкорон шинохтам.
Чӣ тағироти бузурге! Гуноҳҳои ман бахшида шуданд. Худо нақшаҳои бузург дошт; аввал барои Писари худ, аммо инчунин барои ман ва ҳамаи онҳое, ки ба Худованд Исои Масеҳ таваккал мекунанд. Оё шумо яке аз Ӯ ҳастед?
Рӯъёи Ҳабаққуқ
Аммо биёед ба Ҳабаққуқ назар андозем. Ӯ дар рӯзҳои бад зиндагӣ мекард. Исроил ба бутпарастӣ афтода буд ва ҳолати ахлоқии миллат хеле паст буд. Ҳукм меомад, ва аз навъи сахттарин – Ерусалим хароб мешуд ва миллат ба асорат бурда мешуд. Оё ин ҳама буд? Албатта не. Худо ба Исроил ваъдаҳо дода буд, ваъдаҳои бечунучаро, ва Худо дурӯғ гуфта наметавонад. Ин Ҳабаққуқро ҷасур мекунад. Ӯ ба бурҷи дидбонӣ меравад, ҷои хубест барои дидани дур.
Ӯ рӯъёе гирифт:
замин аз дониши ҷалоли Худованд пур хоҳад шуд, чунон ки обҳо баҳрро мепӯшонанд (Ҳабаққуқ 2:14).
Ҳабаққуқ медонист, ки Навиштаҳо инро қаблан гуфта буданд, аммо ин дафъа тафсилоти бештар вуҷуд дошт (ниг. Ададҳо 14:21 ва Ишаъё 11:9).
Ин аҷиб аст, аммо бо нақшаҳои Худованд барои мо, халқи осмонии Ӯ, муқоиса карда намешавад (ниг. Эфсӯсиён 1:10). Рӯъё дар Ҳабаққуқ тағироти калон ба амал овард; ӯ дуруст ҳис кард, ки бояд ба ин кашфиёти аҷиб мутобиқ шавад.
«Ман бояд ҳаёти худро барои мувофиқат бо ҳақиқат хатарнок кунам» мегӯяд ӯ, дар асл. «Кори худро эҳё кун, эй Худованд... дар миёни солҳо маълум кун» (Ҳабаққуқ 3:2). Ин моро ба истифодаи дигари бурҷи дидбонӣ меорад; ӯ ҷавоби дуои худро меҷуст, ҳамон тавре ки шумо ва ман метавонем, вақте ки мо воқеан самимона дуо мекунем. Ин ҷавоб буд! Дар миёни ҳукмҳо, Худо дар Яҳудо подшоҳи нек, Йӯшиёҳро бархезонд. Он гоҳ мавсими тароват ва баракат ҳатто дар шароити хурд маълум шуд (ниг. 2 Вақоеънома 35:18). Илова бар ин, пайғамбари аҷибе, Ирмиё, ки бар харобиҳо гиря мекард, аммо инчунин имтиёзи нишон додани раҳмати Худо ба миллат — ва аҳди навро ба мо дошт (Ирмиё 31). Эҳё як ҳаракати пурқувват аст, ва он дар як вақт дастрас аст, ки дасти Худо бар миллатҳо ва инчунин бар халқи Ӯст. Агар шумо хоҳед, ки дар бораи эҳё бештар донед, ба Забур 85:6 ва Забур 138:7 дар байни дигарон нигаред.
Одил бо имон зиндагӣ хоҳад кард
Аммо дар бораи ин достони ҷолиб чизе муҳим аст, ки омӯхтан лозим аст. Танҳо як роҳе ҳаст, ки ҳамаи ин метавонад ба амал ояд: ба Ҳабаққуқ 2:4 нигаред,
одил бо имони худ зиндагӣ хоҳад кард.
Дар Аҳди Қадим танҳо ду ишора ба имон вуҷуд дорад, ва ин яке аз онҳост. Он инчунин ба мо мегӯяд, ки ин имон ба таври умумӣ, ё ба дигарон нест, балки дар мо ба таври инфиродӣ («имони ӯ») аст ва ин ҷоест, ки бисёре аз мо ноком мешавем.
Ҳабаққуқ чизи душвореро хост. Душмани ҷони мо ҳар гуна душвориро дар роҳ мегузорад, аммо ин ҷоест, ки пирӯзӣ ба даст оварда мешавад. Худо, дар муҳаббати аҷиби худ ба мо, ҳамаи захираҳои худро дар ихтиёри мо мегузорад.
Он ки дар шумост, бузургтар аз он ки дар ҷаҳон аст. (1 Юҳанно 4:4).
Чизҳои душворро бояд бартараф кард (ниг. 2 Подшоҳон 2:10). Боз Ҳабаққуқ бо паёме меояд. Ба хулоса нигаред (Ҳабаққуқ 3:17-19) — ӯ шодӣ мекунад, вақте ки чизе барои шодӣ кардан намоён нест! Дар ин бора лаҳзае фикр кунед, ва он гоҳ баррасӣ кунед, ки чӣ тавр Ҳабаққуқ метавонад ба мо низ паёми аҷиби рӯҳбаландӣ биёрад.
Даъват ба рӯъё ва имон
Ҷавонон дар замони мо низ рӯъёҳо мебинанд (Юил 2:28 ва Аъмол 2:17). Худо имрӯз ба чунин одамон ниёз дорад, зеро рӯзҳо бад ҳастанд (2 Тимотиюс 3:1). Ҳукм меояд, аммо Худованд сабур аст (2 Петрус 3:9) ва мехоҳад, ки ҳама одамон наҷот ёбанд (1 Тимотиюс 2:4). Аммо мо низ метавонем бо имон пеш равем. Мо низ метавонем аз Ӯ хоҳиш кунем, ки моро эҳё кунад (Ишаъё 57:15) ва аз Ӯ хоҳиш кунем, ки имони моро афзоиш диҳад (Луқо 17:50). Баъзан мо аз муқаддасоне, ки дар рӯ ба рӯи бори гароне, ки бе кӯмаки илоҳӣ тоқатфарсоанд, ғолибони ҳақиқӣ ҳастанд, ҳайрон мешавем. Ин пирӯзиест, ки Худои мо имрӯз дар мо меҷӯяд. Биёед Худоро барои Ҳабаққуқ шукр гӯем ва кӯшиш кунем, ки дар қадамҳои ӯ роҳ равем. Омин"
