Мӯҳр задан
Мӯҳр задан бо Рӯҳ нишон медиҳад, ки имондор фарзанди Худо барои абадият аст. Рӯҳ мӯҳр аст ва ҳамаи онҳое, ки Рӯҳро доранд, мӯҳр зада шудаанд (2 Қӯринтиён 1:22; Эфсӯсиён 1:13; 4:30). Ин хизмат ҷанбаҳои Худои наҷотро ифода мекунад — ҳокимият, моликият ва муомилоти ниҳоӣ.
Таъмид додан
1 Қӯринтиён 12:13 ин хизматро шарҳ медиҳад: «Зеро ки мо ҳама бо як Рӯҳ ба як ҷисм таъмид ёфтаем… ва ҳама аз як Рӯҳ нӯшидаем.»
Ҳамаи имондорон бо Рӯҳ таъмид ёфтаанд, хоҳ онҳо инро донанд ё нафаҳманд. Таъмиди Рӯҳ имондорро бо Масеҳ муттаҳид мекунад ва ӯро узви «як ҷисм»-и Масеҳ мегардонад.
Ҳеҷ кори дигари Худо барои имондор ба назар чунин намерасад, ки ба мисли таъмиди Рӯҳ ин қадар бисёр чизро ба анҷом расонад. Он имондорро ба доираи ҳамаи дороиҳои осмонӣ ва абадӣ, ки дар файз пешбинӣ шудаанд, меорад. «Дар Масеҳ» имондор аз ҳама чизе, ки Масеҳ аст, кардааст ва ҳамеша хоҳад кард — шарафҳо, ҷалолҳо ва имтиёзҳои Ӯ — баҳра мебарад.
Даврони файз
Ин даврони Калисо бо ҳузури Наҷотдиҳандаи эҳёшуда ва ҷалолёфта дар осмон ва Рӯҳулқудси сокин дар ҳамаи имондорон дар рӯи замин тавсиф мешавад.
Кори Ӯ барои ҳамаи имондорон
Рӯҳулқудс ҳар як гуноҳкореро, ки Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи шахсӣ қабул мекунад, эҳё мекунад, дар ӯ сокин мешавад, мӯҳр мезанад ва таъмид медиҳад.
Эҳё кардан
Пеш аз қабули Масеҳ, Рӯҳ дили сангро об мекунад, чашмҳоро мекушояд, торикиро пароканда мекунад, душманиро бар зидди Худо нест мекунад, иродаи саркашро тобеъ мекунад ва имонро дар дил ба вуҷуд меорад. Бо ин, имондорон «фарзандони Худо», «шарикони табиати илоҳӣ» ва «ворисони ҳамроҳ бо Масеҳ» мешаванд (Юҳанно 1:12; 2 Петрус 1:4; Румиён 8:17). Исо гуфт: «Шумо бояд аз нав таваллуд шавед» (Юҳанно 3:7). Ин таваллуди нав танҳо кори Рӯҳ аст. «Рӯҳ аст, ки ҳаёт медиҳад» (Юҳанно 6:63).
Сокин шудан
Исо ваъда дод: «Падар… ба шумо Дигар Ёвар хоҳад дод, то ки Ӯ бо шумо то абад бимонад — Рӯҳ» (Юҳанно 14:16).
Мӯҳр задан
Чунон ки зикр шуд, имондорон барои абадият мӯҳр зада шудаанд.
Таъмид додан
Ҳамаи имондорон аз ҷониби Рӯҳ ба ҷисми Масеҳ таъмид ёфтаанд.
Эзоҳ: Баъзеҳо таълим медиҳанд, ки таъмиди Рӯҳулқудс кори дуюм аст, ки бо суханронӣ бо забонҳо ва дигар зуҳурот ҳамроҳӣ мешавад, аммо Навиштаҳо нишон медиҳанд, ки ҳамаи имондорон дар вақти наҷот аз ҷониби Рӯҳ таъмид ёфтаанд.
Кори Ӯ дар пур кардани Рӯҳ
Дар ҳоле ки ҳамаи имондорон дар вақти наҷот эҳё, сокин, мӯҳр зада ва таъмид ёфтаанд (ва инҳоро гум кардан ё такрор кардан мумкин нест), пур кардани Рӯҳ пас аз наҷот рух медиҳад ва метавонад такроран гум ва барқарор карда шавад.
Эфсӯсиён 5:18 насиҳат медиҳад: «Бо шароб маст нашавед… балки аз Рӯҳ пур шавед.»
Пур кардани Рӯҳ маънои назорати Рӯҳро дорад. Ин на гирифтани бештари Рӯҳ, балки Рӯҳ гирифтани бештари мост. Ин тадриҷӣ ва пешрафта аст, то даме ки ҳар як қисми ҳаёти мо зери назорати Ӯ қарор гирад ва хислати Масеҳ дар мо зоҳир шавад.
Шартҳои пур кардани Рӯҳ
Рӯҳулқудсро ғамгин накардан (Эфсӯсиён 4:30)
Гуноҳ Рӯҳро ғамгин мекунад. Мо бояд ба гуноҳ «Не» гӯем ва агар гуноҳ кунем, фавран иқрор шавем.
Рӯҳро хомӯш накардан (1 Таслӯникиён 5:19)
Ба Худо «Не» гуфтан Рӯҳро ғамгин ва хомӯш мекунад. Таслим шудан муҳим аст.
Дар Рӯҳ роҳ рафтан (Ғалотиён 5:16)
Ба Рӯҳ такя кунед, то кори Худро анҷом диҳад.
Корҳои бештари Рӯҳ
Инъикоси хислати Масеҳ
Рӯҳ меваи Рӯҳро ба вуҷуд меорад: муҳаббат, шодӣ, сулҳ, сабр, меҳрубонӣ, некӣ, садоқат, фурӯтанӣ ва худдорӣ (Ғалотиён 5:22-23). Ин ҳаёти масеҳиро муайян мекунад.
Зуҳури хизмати масеҳӣ
Исо гуфт: «Касе ки ба Ман имон оварад… аз дили ӯ дарёҳои оби зинда ҷорӣ хоҳад шуд» (Юҳанно 7:38-39). Атоҳои рӯҳонӣ зуҳуроти Рӯҳ мебошанд (1 Қӯринтиён 12:3-13). Имондорони пур аз Рӯҳ барои наҷот додани ҷонҳо шавқу завқ доранд (Аъмол 2:41; 5:14; 6:7).
Ба вуҷуд овардани ягонагӣ
Ягонагӣ нишонаи ҳаёти пур аз Рӯҳ аст (Аъмол 1:14; 2:46). Масеҳиён бояд «кӯшиш кунанд, ки ягонагии Рӯҳро дар пайванди сулҳ нигоҳ доранд» (Эфсӯсиён 4:3).
Ба вуҷуд овардани қудрат
Ягона манбаи қудрати рӯҳонии имондор Рӯҳ аст (Мико 3:8; Аъмол 1:8; Эфсӯсиён 3:16).
Шаҳодат додан бо Рӯҳи мо
Рӯҳ бо рӯҳи мо шаҳодат медиҳад, ки мо фарзандони Худо ҳастем (Румиён 8:16).
Таълим додан
Рӯҳ ба мо таълим медиҳад ва суханони Исоро ба ёд меорад (Юҳанно 14:26; 1 Қӯринтиён 2:10-13).
Шафоат кардан
Рӯҳ дар заъфҳои мо кӯмак мекунад ва барои мо шафоат мекунад (Румиён 8:26).
Роҳнамоӣ кардан
Рӯҳ моро ба тамоми ҳақиқат роҳнамоӣ мекунад (Юҳанно 16:13; Румиён 8:14). «Ба инсон нест, ки қадамҳои худро роҳнамоӣ кунад» (Ирмиё 10:23).
Ситойиш, ибодат, шукргузорӣ
Ҳаёти пур аз Рӯҳ бо ситойиш, ибодат ва шукргузорӣ тавсиф мешавад (Эфсӯсиён 5:18-20).
Таслим шудан
«Ба якдигар дар тарси Худо таслим шудан» муошират ва шаҳодати роҳнамоии Рӯҳро инъикос мекунад (Эфсӯсиён 5:18, 21).
Кори Рӯҳулқудс дар Пантикост оғоз ёфт ва то Рабудашавӣ идома меёбад, вақте ки Худованд Калисоро ба худ хоҳад гирифт (1 Таслӯникиён 4:16-17).
То он вақт, биёед кӯшиш кунем, ки «дар Рӯҳ зиндагӣ кунем» ва «дар Рӯҳ роҳ равем» (Ғалотиён 5:25). — Морис Бассалӣ
