САВОЛ: Чӣ гуна ман метавонам фикрҳои худро назорат кунам?
ҶАВОБ: Ҳавворӣ Павлус дар 2 Қӯринтиён 10:5 дар бораи «ҳар як фикрро ба итоати Масеҳ асир кардан» сухан гуфт. Ин бояд ҳадафи шумо бошад. Аммо назорати фикрҳои шумо оддӣ нест. Дар асл, аз нуқтаи назари инсонӣ, ин корро танҳо худатон кардан ғайриимкон аст. Шумо метавонед аксар вақт худро чунин гӯед, ё ҳадди аққал фикр кунед: «Он чиро, ки ман мехоҳам кунам, онро намекунам; аммо он чиро, ки ман нафрат дорам, онро мекунам ... Хоҳиш дар ман мавҷуд аст, аммо чӣ гуна иҷро кардани он чиро, ки нек аст, намеёбам ... бо ақл ман худам ба қонуни Худо хидмат мекунам, аммо бо ҷисм ба қонуни гуноҳ» (Румиён 7:15,18,25 NKJV).
Ҷисм, табиати кӯҳна – ҳар чизе ки мо онро меномем – ин ман ҳастам, ҳадди аққал ин он чизест, ки ман будам, то даме ки наҷот ёфтам. Сипас ман табиати нав гирифтам, дар асл иштирокчии табиати илоҳӣ шудам (2 Петрус 1:4). Ин он чизест, ки ман дар назди Худо ҳастам ва чӣ гуна бояд зиндагӣ кунам, аммо мутаассифона, табиати кӯҳнаи ҷисмонӣ то ҳол вуҷуд дорад ва то даме ки Худованд маро ба назди Худ нагирад, мавҷуд хоҳад буд. Ин табиатест, ки ман бояд онро бо аъмоли худ, аз ҷумла фикрҳо, мувофиқи Қӯлассиён 3 – боби аълое, ки бояд зуд-зуд хонда шавад, бикушам.
Ақли моро ҳар рӯз бо бисёр фикрҳои тавсиявӣ, ки мо ба осонӣ аз онҳо гурехта наметавонем, ҳамла мекунанд: лавҳаҳои таблиғотӣ, ки мо ҳангоми рондани мошин мебинем, мусиқие, ки бисёр корхонаҳоро фаро мегирад, либосҳо ё набудани стратегии либоси шахсе, ки мегузарад, хотираи ман дар бораи гуноҳе, ки ман кайҳо пеш карда будам, ғояҳо, писандиданҳо, нописандиданҳо ва ҳазорон чизи дигар. Аммо, як мақоли кӯҳнае ҳаст, ки шумо наметавонед паррандаҳоро аз болои сари худ парвоз кардан боздоред, аммо шумо метавонед онҳоро аз сохтани лона дар мӯи худ боздоред. Дар ҳоле ки ин принсип дуруст аст, чӣ гуна як имондор онро дар масъалаи фикрҳои худ татбиқ мекунад?
Як кори хеле муҳим, ки мо бояд анҷом диҳем, вақте ки мо ғайриимкон будани назорати фикрҳои худро бо қувват ё ҳикмати худ дарк мекунем, ин аст, ки аз Худованд кӯмак пурсем. Довуд дар ин бора ба мо намунаи хубе гузошт, вақте ки ӯ дар Забур 19:14 дуо кард: «Бигзор суханони даҳони ман ва мулоҳизаи дили ман дар назари Ту мақбул бошад, эй Худованд, қувват ва Наҷотдиҳандаи ман».
Як пешниҳоди аълои дигар, ки мо аз забурҳои навиштаи ӯ мегирем, дар Забур 139 оварда шудааст. Оятҳои 17 ва 18-и он забур ба мо мегӯянд: «Чӣ қадар фикрҳои Ту барои ман азизанд, эй Худо! Чӣ қадар бузург аст маҷмӯи онҳо! Агар ман онҳоро ҳисоб кунам, онҳо аз рег бештар хоҳанд буд; вақте ки ман бедор мешавам, ман то ҳол бо Ту ҳастам.» Довуд дар бораи фикрҳои Худо мулоҳиза мекард; онҳо барои ӯ азиз буданд. Зоҳиран ӯ шабона ҳангоми хобидан дар бораи онҳо фикр мекард; ӯ ҳангоми лаззат бурдан аз онҳо хоб мерафт ва вақте ки бедор мешуд, то ҳол дар фикрҳои худ бо Худо буд. Ман дарёфтам, ки агар ман ҳангоми хобидан дар бистар дуо кунам, хеле зуд хоб меравам – зоҳиран Шайтон аз он ки муқаддасон бо Худо сухан мегӯянд ё бо манфиатҳои Ӯ машғуланд, қадр намекунад!
Ҳавворӣ Павлус таҷрибаҳои шабеҳи Довуд дошт. Ӯ ба Қӯлассиён маслиҳат дод, ки «он чизҳоеро, ки дар боло ҳастанд, ҷӯед, ки дар он ҷо Масеҳ дар дасти рости Худо нишастааст. Ақли худро ба чизҳои боло равона кунед, на ба чизҳои рӯи замин» (Қӯлассиён 3:1-2). Ӯ ба Филиппиён тавсия дод, ки «ҳамеша дар Худованд шодӣ кунед. Боз мегӯям, шодӣ кунед!» (Филиппиён 4:4). Ӯ идома дод, ки онҳоро ташвиқ кунад, ки дар бораи ҳеҷ чиз хавотир нашаванд, балки ҳама чизро бо ҷидду ҷаҳд ва шукргузорӣ ба Худо супоранд. Он гоҳ сулҳи Худо дилҳо ва ақлҳои онҳоро ба воситаи Исои Масеҳ муҳофизат мекард. Ғайр аз ин, чизҳои мусбате буданд, ки бояд ақлҳои онҳоро ишғол мекарданд. Яке аз мушкилоти мо ин аст, ки мо аксар вақт ақлҳои худро бо чизҳое ишғол мекунем, ки манфӣ ҳастанд, ки барои мо тамоман хуб нестанд. «Ниҳоят,» ӯ ба Филиппиён гуфт, «ҳар чизе ки ҳақиқӣ аст, ҳар чизе ки наҷиб аст, ҳар чизе ки одилона аст, ҳар чизе ки пок аст, ҳар чизе ки обрӯи хуб дорад, агар ягон фазилат ва агар ягон чизи сазовори ситоиш бошад – дар бораи ин чизҳо мулоҳиза кунед. Он чизҳоеро, ки шумо аз ман омӯхтед ва қабул кардед ва шунидед ва дидед, инҳоро кунед, ва Худои сулҳ бо шумо хоҳад буд» (оятҳои 6-9).
Не, ба мо гуфта нашудааст, ки мо метавонем фикрҳои худро назорат кунем. Аммо ба мо гуфта шудааст, ки мо бояд ақлҳои худро бо чӣ пур кунем ва ба мо итминон дода шудааст, ки Худои сулҳ бо мо хоҳад буд. Чӣ гуна дурнамои аҷибе!
Ба Забур баргашта, ба мо итминон дода шудааст, ки «дар бисёрии ташвишҳои ман [ё «фикрҳои ташвишовар,» JND] дар дохили ман, тасаллиҳои Ту ҷони маро шод мекунанд» (Забур 94:19). Машғул будан бо фикрҳои ташвишовар ҳеҷ гоҳ ба мо сулҳ ва назорат бар онҳо намеорад. Худо ба мо инро ваъда намедиҳад, аммо Ӯ ба мо чизҳои хеле беҳтареро барои пур кардани ақлҳои мо медиҳад. Агар мо онҳоро бо Масеҳ ва чизҳои Худо пур кунем, ақлҳои мо аз некӣ хеле машғул хоҳанд буд, ки худро ишғол накунанд.
Биёед, дар бораи паррандаҳое, ки аз болои сари мо парвоз мекунанд, хавотир нашавем. Балки биёед, худро бо Худованди мо Исои Масеҳ ва бо ҳама чизҳои неке, ки Худо ба мо дар Ӯ ва бо Ӯ медиҳад, машғул кунем. Худо ба ин васила ба мо кӯмак мекунад, ки ҳаёти фикрии худро барои ҷалоли Ӯ ва шодии мо назорат кунем.
