Оё мо аз ин ҷо ба он ҷо расида метавонем?
Чӣ тавр мо ба биҳишт меравем? Оё мо аз ин ҷо ба он ҷо расида метавонем? Баъзе одамон ҳатто намедонанд, ки аз куҷо сар кунанд. Онҳо ба атроф нигоҳ мекунанд ва динҳои зиёдеро мебинанд, ки худро роҳи биҳишт медонанд. Оё мумкин аст, ки ҳамаи инҳо нодуруст бошанд? Шояд роҳи биҳишт вуҷуд надорад. Шояд мо аз ин ҷо ба он ҷо расида наметавонем. Шояд пас аз марг ҳеҷ чиз нест, ба ҷуз сардию торикӣ то абад. Аммо, Не!
Як роҳ вуҷуд дорад, ва он роҳ Исои Масеҳ аст. Ӯ ягонаест, ки гуфт, ки Ӯ ба биҳишт меравад, то барои мо ҷой тайёр кунад, ва баъд бармегардад, то моро ба хонаи Худ барад (Юҳанно 14:3). Ӯ ягонаест, ки гуфт: «Ман роҳ ҳастам» ба биҳишт (Юҳанно 14:6 NKJV). Ӯ инро вақте исбот кард, ки аз мурдагон эҳё шуд ва ба осмон баргашт (Аъмол 1:1-9).
Китоби Муқаддас мегӯяд:
Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад (Юҳанно 3:16).
Пеш аз он ки ҷаҳон, одам, пашша ё ҳатто микроб вуҷуд дошт, Худо буд, ва Ӯ нақша дошт!
Худо медонист, ки вақте Ӯ ҷаҳон ва моро офарид, мо бад мешавем, дурӯғ мегӯем, медуздем, фиреб медиҳем ва ба якдигар зарар мерасонем. Ҳатто агар мо ҳеҷ яке аз ин корҳоро накунем ҳам, Китоби Муқаддас мегӯяд:
Ҳеҷ кас одил нест, ҳатто як нафар ҳам нест (Румиён 3:10).
Ҳар дафъае, ки мо ба волидонамон итоат намекунем, кори нодуруст мекунем, ё ҳатто дар бораи касе сухани бад мегӯем, мо гуноҳ мекунем. Худо гуноҳро тоқат карда наметавонад, аммо азбаски Ӯ моро дӯст медорад, Ӯ роҳеро фароҳам овард, то моро аз ҳама гуноҳҳоямон бишӯяд.
Барои ин, як шахси бегуноҳ бояд барои гуноҳкорон мемурд. Китоби Муқаддас мегӯяд:
Бе рехтани хун бахшиш нест (Ибриён 9:22),
яъне бахшиши гуноҳҳо. Азбаски ҳама одамон гуноҳкоранд, аз оғози замон то ҳоло, Худо Писари ягонаи Худ, Исои Масеҳро, ба ҷаҳон фиристод, то барои мо азоб кашад, хун резад ва дар салиб бимирад. Дар ин бора фикр кунед!
Писари Худо ҷони Худро барои ту ва ман дод. Чаро? Ин аз он сабаб аст, ки Ӯ моро дӯст медорад ва мехоҳад Наҷотдиҳанда ва Дӯсти мо бошад. Ӯ мехоҳад, ки мо ҳоло бо Ӯ сӯҳбат кунем, пас бо Ӯ дар биҳишт то абад зиндагӣ кунем.
Дар хотир доред, ки барои бо Худо тамос гирифтан ё ба биҳишт расидан ба шумо дин лозим нест. Аммо ба шумо муносибат бо Писари Худо, Худованд Исои Масеҳ лозим аст. Агар шумо Ӯро ҳамчун ягона роҳи ба биҳишт қабул кунед ва аз гуноҳҳоятон рӯй гардонед, шумо нав ва барои Худо мақбул хоҳед шуд. Шумо шодӣ ва сулҳеро хоҳед дошт, ки медонед, ки бо Ӯ дар биҳишт то абад хоҳед буд.
Ба суханони ман бовар накунед. Китоби Муқаддасро, аз Инҷили Юҳанно сар карда, бихонед. Дар бораи Исо барои худ маълумот гиред ва ба Ӯ ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ бовар кунед, пас ман шуморо дар биҳишт мебинам. Шумо метавонед аз ин ҷо ба он ҷо расед! Мо метавонем ба шумо гӯем, ки чӣ тавр.
