Дар ин замонҳои душвори афзоиши бекорӣ, талафоти молиявӣ, стресс, бемориҳои эмотсионалӣ ва мушкилоти рӯҳонӣ, бисёр одамон аз вазъи молиявӣ, оянда ва заиф шудани муносибатҳои оилавии худ нигаронанд. Аммо мо набояд аз тарс фалаҷ шавем, балки бояд бо имон ба Худо ҳаракат кунем, то муносибатҳои мустаҳкамро дар ҷомеаи заиф нигоҳ дорем. Биёед баъзе сиррҳои муносибати солимро дар издивоҷ дида бароем.
Ҳаёт пур аз саволҳост, аммо ҳамчун имондорон, ҳатто вақте ки мо ҷавобҳоро намедонем, мо медонем, ки ҷавоб кист – Худованди азизи мо Исо. Фарисиён ва саддуқиён дар бораи андозҳо, салоҳияти ҳукумат ва Худо, муносибатҳои оилавии оянда ва эҳё, ва ангезаи қонун ва муҳаббат барои муносибатҳо саволҳо доданд (Матто 22:15-40; Марқӯс 12:13-34 NKJV). Баъзе одамон имрӯз барои ҳалли мушкилоти худ ба ҳукумат ва иқтисодиёт назар мекунанд, аммо ҳар дафъае, ки хабарҳоро мехонанд ё мешунаванд, ноумед ва рӯҳафтода мешаванд. Аз ин рӯ, барои нигоҳ доштани издивоҷи солим дар ин замонҳои стресс, мо бояд ин се сирреро, ки дар Каломи Худо мавҷуданд, донем.
СИРРИ 1: Ба Худо такя кунед
Мо бояд салоҳияти ҳукуматро эътироф кунем, аммо ба захираҳо ва салоҳияти Худо такя кунем. Худованд Исо – ки ҳангоми хидмат ба одамон ғуломи одамон нест, балки ғуломи ҳақиқии Худост – аз ҷониби фарисиён дар бораи пардохти андозҳо пурсида шуд. Ӯ ҷавоб дод: «Он чи аз Қайсар аст, ба Қайсар диҳед, ва он чи аз Худост, ба Худо» (Марқӯс 12:17). Ва ҳавворӣ Павлус ба мо хотиррасон кард: «Бигзор ҳар ҷон ба ҳокимиятҳои ҳукмрон итоат кунад. Зеро ҳеҷ ҳокимияте нест, магар аз Худо, ва ҳокимиятҳое, ки мавҷуданд, аз ҷониби Худо таъин шудаанд» (Румиён 13:1).
Баъзе муносибатҳои оилавӣ заиф мешаванд, зеро онҳо ба ҷои Худо ба ҳукумат ва ҷомеа такя мекунанд, то ниёзҳои онҳоро таъмин кунанд. Мо бояд ба Худованд такя кунем, то дилҳои моро устувор созад, ақли моро ором кунад ва ҳамаи ниёзҳои моро таъмин кунад (Филиппиён 4:6,7,19). «Сирри Худованд бо онҳоест, ки аз Ӯ метарсанд, ва Ӯ аҳди Худро ба онҳо нишон хоҳад дод» (Забур 25:14).
СИРРИ 2: Дар нури абадият зиндагӣ кунед
Мо бояд дар хотир дорем, ки муносибати оилавии мо абадӣ нест, балки танҳо то омадани Масеҳ барои мо, ё марг. Саддуқиён аз Исо дар бораи муносибати ҳамсарӣ дар эҳёи зане пурсиданд, ки ҳафт маротиба бо ҳафт бародар издивоҷ карда буд ва бефарзанд мурд. Исо ҷавоб дод ва ба онҳо гуфт: «Оё шумо аз ин рӯ хато намекунед, зеро ки Навиштаҳо ва қудрати Худоро намедонед? Зеро вақте ки онҳо аз мурдагон эҳё мешаванд, на издивоҷ мекунанд ва на ба издивоҷ дода мешаванд, балки мисли фариштагон дар осмон ҳастанд» (Марқӯс 12:24,25). Худованд эҳё, муносибат ва эътирофи навро тасдиқ кард. Муҳим аст, ки мо ҳамсарони худро нодида нагирем, балки ба якдигар меҳрубонӣ, таваҷҷӯҳ ва қадршиносӣ нишон диҳем. Инчунин, мо бояд вақтро барои хондани Каломи Худо ва дуо гуфтан бо ҳам сарф кунем, хоҳиши Ӯро барои кӯмак ба мо эътироф кунем. Мо бояд ҳузури якдигарро қадр кунем, маслиҳати Худоро ҷӯем ва ҳар рӯз дар нури абадият бо ҳам зиндагӣ кунем. «Маслиҳати махфии Ӯ бо ростқавлон аст» (Масалҳо 3:32).
СИРРИ 3: Бигзор муҳаббат ангеза бошад
Мо бояд бигзорем, ки муҳаббат, на қонун, вазифаи ангезанда дар муносибати оилавии мо бошад. Худованд Исо, ки подшоҳ бо тамоми салоҳият аст, аз ҷониби як ҳуқуқшинос дар бораи қонун ва муҳаббат, ки дар амр нишон дода шудааст, пурсида шуд: ««Устод, кадом амр дар қонун бузургтарин аст?» Исо ба ӯ гуфт: «Худованд Худои худро бо тамоми дили худ, бо тамоми ҷони худ ва бо тамоми ақли худ дӯст дор». ... Ва дуюм ба он монанд аст: «Ҳамсояи худро мисли худ дӯст дор»» (Матто 22:36,37,39).
Муҳаббат на танҳо як ҳис ё эҳсос, балки як қарор аст. Мо бояд Худованд Исои худро бо тамоми мавҷудияти худ дӯст дорем; ба Ӯ на танҳо аҳамият, балки бартарӣ диҳем; ҳамеша ба Ӯ он чиро, ки дуруст аст, диҳем, на он чиро, ки боқӣ мондааст. Худоро шукр, ки Ӯ моро сарфи назар аз худамон дӯст медорад. «Дар ин муҳаббат аст, на ин ки мо Худоро дӯст доштем, балки Ӯ моро дӯст дошт ва Писари Худро фиристод, то барои гуноҳҳои мо кафорат бошад» (1 Юҳанно 4:10).
Сипас Исо ба ҳуқуқшинос хотиррасон кард, ки ҳамсояи худро мисли худ дӯст дорад. Ба ҳамин монанд, ҳар яки мо на танҳо Худованди худро, балки ҳамсарони худро низ беғаразона дӯст дорем. Дар ҳар як муносибати оилавӣ, қонуншиканӣ муҳаббатро хушк мекунад, холӣ мекунад ва паст мезанад. Мо ба муҳаббат ниёз дорем, ки дар муносибати мо зоҳир шавад. Устувории издивоҷи мо аз муҳаббат ва итоати мо ба салоҳияти Каломи Ӯ вобаста аст: «Шавҳарон бояд занони худро мисли ҷисми худ дӯст доранд; касе ки зани худро дӯст медорад, худро дӯст медорад. Зеро ҳеҷ кас ҳеҷ гоҳ ҷисми худро нафрат накардааст, балки онро ғизо медиҳад ва қадр мекунад, ҳамон тавре ки Худованд Калисоро» (Эфсӯсиён 5:28,29).
Ин метавонад маънои онро дошта бошад, ки ҳар як ҳамсар бояд дарди дигареро ҳис кунад. Агар касе дар пойафзоли худ сангча дошта бошад, он кас мехоҳад фавран онро хориҷ кунад, то аз дарди бештар пешгирӣ кунад. Ба ҳамин монанд, вақте ки як ҳамсар дард мекунад, дигаре бояд масъаларо ҳал кунад, то аз осеб дидани муносибат пешгирӣ кунад. Гузаштаро тағир додан мумкин нест, аммо онро бахшидан мумкин аст.
Ҳамин тариқ, ҳарду шарики издивоҷ бояд ба Худованд ва ба якдигар хидмат кунанд, на танҳо аз он сабаб, ки онҳо чизе мехоҳанд, балки аз муҳаббат ба якдигар. Барои онҳое, ки ба Худованд эътимод доранд ва итоат мекунанд, сирре нест, ки Худо барои нигоҳ доштани муносибати мустаҳками оилавӣ, ҳатто дар замонҳои душвор, чӣ кор карда метавонад.
