Мақсади озмоишҳо
Озмоишҳо ба мо итоат ба Худовандро меомӯзонанд ва моро аз роҳҳои худамон наҷот медиҳанд. Онҳо роҳи Худо барои инкишоф додани сабр дар мо мебошанд.
Дар бораи мақсади озмоишҳо дар ҳаёти мо, Яъқуб навиштааст:
Эй бародаронам, ҳар гоҳ ки ба озмоишҳои гуногун дучор шавед, онро комилан шодӣ ҳисоб кунед, зеро медонед, ки озмоиши имони шумо сабрро ба вуҷуд меорад. Аммо бигзор сабр кори комили худро анҷом диҳад, то шумо комил ва мукаммал бошед, ҳеҷ чиз намерасад (Яъқуб 1:2–4).
Агар ҳама чиз ҳамон тавре ки мо мехостем, мешуд, мо чизе барои сабр кардан намедоштем. Сабр талаб мекунад, ки иродаи худро як сӯ гузорем. Аз ин рӯ, озмоишҳо нишон медиҳанд, ки мо то чӣ андоза омодаем, ки иродаи худро барои қабули иродаи Худо барои мо тарк кунем.
Он чизе ки Худо иҷозат медиҳад
Мо ҳеҷ гоҳ набояд фаромӯш кунем, ки новобаста аз шароити мо, Худо онҳоро барои некии мо иҷозат додааст. Интихоби Худо барои мо баъзан хеле душвор ба назар мерасад. Аммо ин аз он сабаб аст, ки мо ба Ӯ пурра таслим нашудаем ё аз он сабаб, ки мо ба муҳаббат ва ҳикмати Ӯ эътимод надорем. Худо ё беҳтаринро барои мо дар он чизе ки Ӯ дар ҳаёти мо иҷозат медиҳад, интихоб мекунад, ё Ӯ дидаву дониста барои мо он чизеро интихоб мекунад, ки медонад ба манфиати мо нест. Оё мо ҷуръат мекунем, ки Худоро ба охирин айбдор кунем? Ҳеҷ гоҳ
Дар муносибатҳои тақдирсози худ бо мо Ӯ ҳама чизеро, ки ба ҳаёти мо меояд, фармоиш медиҳад ё иҷозат медиҳад. Ӯ қудрати мутлақ дорад, ки аз рӯй додани ҳар чиз пешгирӣ кунад, пас агар он рӯй диҳад, Ӯ онро иҷозат додааст. Аз ин рӯ, шикоят кардан ба он монанд аст, ки мо медонем, ки чӣ барои мо беҳтар аст, назар ба Худо, ё ин ки Худо ба қадри кофӣ ғамхорӣ намекунад, то ба мо он чизеро, ки беҳтар аст, диҳад. Яке ғурури пок аст; дигаре беэътимодӣ ба ангезаҳои Ӯст.
Кӣ масъул аст?
Мо баъзан фикр мекунем, «Оё шайтон низ дар он чизе ки ба мо рӯй медиҳад, даст надорад?» Ин хеле дуруст аст, чунон ки мо дар ҳолати Аюб мебинем. Аммо мо инчунин мебинем, ки чӣ тавр шайтон аз он чизе ки Худо иҷозат додааст, берун рафта наметавонист (Аюб 1:12; Аюб 2:6); ва он чизеро, ки Ӯ иҷозат додааст, барои баракати боз ҳам бойтар дар ҳаёти Аюб аз пеш истифода бурд.
Шайтон беқувват аст, ки бе иҷозати Худо коре кунад. Ӯ танҳо як махлуқ аст, чунон ки ҳамаи лашкари девҳои ӯ ҳастанд. Худо аз онҳо болотар аст, новобаста аз он ки онҳо то чӣ андоза тавоно бошанд. Пас, ҳатто агар мо дасти шайтонро дар он чизе ки рӯй медиҳад, бубинем, набояд фаромӯш кунем, ки дасти Худоро аз дасти шайтон болотар бубинем. Худо танҳо ба ӯ иҷозат медиҳад, ки то он даме, ки ба мақсадҳои мутлақи Ӯ мувофиқ аст, равад, то онро ба баракат барои қавми Ӯ табдил диҳад.
Назари дарозмуддат
Ҳама чиз барои некии онҳое, ки Худоро дӯст медоранд, барои онҳое, ки мувофиқи мақсади Ӯ даъват шудаанд, якҷоя кор мекунад (Румиён 8:28).
Ва ин ҳатто он чизеро, ки шайтон иҷозат додааст, дар бар мегирад. Фаромӯш накунед, ки Худо бо назардошти некии абадии мо кор мекунад, на танҳо бо назардошти ин замони ҳозира.
Мо аксар вақт ба чизҳо аз нуқтаи назари «инҷо ва ҳозир» менигарем, дар ҳоле ки Худо бо назардошти натиҷаҳои абадӣ кор мекунад. Худо метавонад барои мо роҳи душворро интихоб кунад, на аз он сабаб, ки Ӯ аз азоби мо дар роҳ лаззат мебарад, балки аз сабаби баракати абадие, ки он ба мо меорад.
Ту маро дар тангдастӣ васеъ кардӣ (Забур 4:1).
Тангдастӣ аз Худо на барои азоб, балки барои васеъшавӣ фиристода мешавад. Дар замонҳои тангдастӣ, Худо бо худ ҳамдардӣ мекунад. Павлус Ӯро ҳамчун
Худои ҳар тасаллӣ, ки моро дар ҳамаи мусибатҳои мо тасаллӣ медиҳад (2 Қӯринтиён 1:3–4).
Ва мушкилоти Павлус сабук набуданд, зеро ӯ мегӯяд,
Мо аз ҳад зиёд бори гарон будем — то ки ҳатто аз зиндагӣ ноумед шудем (2 Қӯринтиён 4:8).
Аммо, бо назардошти абадият, ӯ онҳоро ҳамчун азобҳои сабук ишора мекунад
барои мо вазни хеле зиёд ва абадии ҷалолро ба вуҷуд меорад (2 Қӯринтиён 4:17).
Панҷ чизи зарурӣ
Панҷ чиз барои доштани сулҳ ва шодӣ дар замони озмоиш зарур аст:
- Фикри худро ба Худованд нигоҳ доред:
Ту ӯро дар сулҳи комил нигоҳ медорӣ, ки фикраш ба Ту нигаронида шудааст, зеро ӯ ба Ту эътимод дорад (Ишаъё 26:3).
- Бо Худо тавассути дуо дар тамос бошед:
Барои ҳеҷ чиз ғамгин набошед, балки дар ҳама чиз бо дуо ва илтиҷо, бо шукргузорӣ, хоҳишҳои худро ба Худо маълум кунед; ва сулҳи Худо, ки аз ҳар фаҳмиш болотар аст, дилҳо ва ақлҳои шуморо ба воситаи Исои Масеҳ муҳофизат хоҳад кард (Филиппиён 4:6–7).
- Дар бораи Калом мулоҳиза кунед:
Зеро ҳар чизе ки пеш аз ин навишта шуда буд, барои омӯзиши мо навишта шуда буд, то ки мо ба воситаи сабр ва тасаллои Навиштаҳо умед дошта бошем (Румиён 15:4).
- Иродаи худро ба Худо таслим кунед:
Ҳоло ҳеҷ таъзибе дар айни замон шодӣ ба назар намерасад, балки дардовар аст; аммо, баъд аз он меваи осоиштаи адолатро медиҳад (Ибриён 12:11).
- Бидонед, ки Худованд шуморо дастгирӣ хоҳад кард: Ниҳоят, аммо на камтар аз он, фаромӯш накунем, ки ҳарчанд озмоишҳо ё шароити мо метавонанд муддати тӯлонӣ идома ёбанд, Худованд мегӯяд,
Файзи Ман барои ту кофист (2 Қӯринтиён 12:9).
Ӯ ҷонеро, ки ба Ӯ таслим мешавад ва ҳама чизро дар дасти Ӯ мегузорад, дастгирӣ хоҳад кард.
Сабаби шодӣ
Дар ин шумо хеле шодӣ мекунед, ҳарчанд ҳоло барои муддате, агар лозим бошад, аз озмоишҳои гуногун ғамгин шудаед, то ки ҳақиқати имони шумо, ки аз тиллои нобудшаванда хеле гаронбаҳотар аст, ҳарчанд бо оташ озмуда мешавад, дар зоҳир шудани Исои Масеҳ, ки ӯро надидаед, дӯст медоред, ба ситоиш, шараф ва ҷалол ёфт шавад (1 Петрус 1:6–8)
