
Гунаҳ
Рӯзи оқибат: Гуноҳи Довуд ва вафодории Худо
Гуноҳи Довуд ва вафодории Худоро омӯзед, ноумедии Шоулро бо зарурати имондор ба роҳ рафтан дар нури Худо…


Гунаҳ
Гуноҳи Довуд ва вафодории Худоро омӯзед, ноумедии Шоулро бо зарурати имондор ба роҳ рафтан дар нури Худо…

Ибодати ҳаррӯза
Ҳаёти муосир пур аз парешонҳост, ки монеи вақтгузаронӣ бо Худо мегардад. Биомӯзед, ки Навиштаҳоро авлавият…

Имондорони нав
Эй имондорони нав, дастури муҳимро барои роҳи масеҳии худ пайдо кунед. Дар бораи ҳаёти ҷовидонӣ, мубодилаи…

Оила
Модарони масеҳӣ дар хона нақши муҳим мебозанд. Далерӣ ва дастгирӣ ёбед, ки ба роҳ рафтан дар ҳақиқат ва…
Хусусиятҳои Худо
Фикри дуруст дар бораи Худо барои ҳаёти масеҳӣ муҳим аст. Фаҳмиши сифатҳои Ӯ ба пешгирии бутпарастӣ ва…
Гунаҳ
Маънои библиявии дил ва гуноҳро ҳамчун бемории рӯҳонии он омӯзед. Нуқтаи назари Худо, ҳамлаҳои Шайтон ва…
*Барои қабули* Интихобҳои дуруст
Зиндагӣ пур аз интихобҳост. Баъзеҳо осонанд, аммо баъзеҳо душворанд. Ҳар кас бояд интихоб кунад. Ҳеҷ кас озод нест. Мо бояд интихобҳои дурустро омӯзем. Мутаассифона, мо аксар вақт бо роҳи душвор, бо интихобҳои нодуруст меомӯзем. Барои интихобҳои дуруст ҳикмати Худо лозим аст. Чӣ тавр мо интихоб мекунем, метавонад фарқи байни муваффақият ё нокомӣ бошад. Ин хеле муҳим аст, ки падарон интихобҳои оқилона кунанд, зеро тамоми оилаи онҳо аз онҳо таъсир хоҳанд дид.
Еҳушаъ намунаи хуби падари худотарс аст, ки интихоби муҳиме кард, ки ба оилаи ӯ ва ба миллат таъсир расонд. Худо Еҳушаъро вориси Мусо таъин кард, то фарзандони Исроилро ба замини ваъдашуда роҳнамоӣ кунад. Ӯ 25 сол ба онҳо роҳнамоӣ кард, аммо онҳо то ҳол дар бораи он ки ба кадом Худо хидмат кунанд – Яҳува, худоёни дурӯғини мисриён ё худоёни мардуме, ки дар замини онҳо зиндагӣ мекарданд (Еҳушаъ 24:14-15) – қарор нагирифта буданд.
Еҳушаъ ба онҳо некии Худоро хотиррасон кард ва гуфт, ки Худо ҳеҷ гоҳ ба ваъдаҳои худ вафо накардааст (24:13). Сипас ӯ онҳоро даъват кард, ки интихоб кунанд, ки ба кӣ хидмат мекунанд. Бо ин кор, ӯ ба онҳо як мушкилот ва намуна гузошт: «Имрӯз интихоб кунед, ки ба кӣ хидмат мекунед... аммо ман ва хонаводаи ман ба Худованд хидмат хоҳем кард» (24:15). Интихоби Еҳушаъ аз интихоби онҳо вобаста набуд. Ин аллакай бо ӯ ва оилааш ҳал шуда буд. Мутаассифона, мо аксар вақт интизор мешавем, ки дигарон чӣ кор мекунанд, пеш аз он ки қарор қабул кунем.
Барои он ки дар интихобҳои худ мисли Еҳушаъ қатъӣ бошем, ба мо панҷ чиз лозим аст.
ХОҲИШ Мо бояд инро хоҳем. Маҳз набудани хоҳиш аксар вақт оилаҳоро аз қабули интихобҳои муҳим бозмедорад. Чӣ тавре ки набошад, мо боварӣ дорем, ки бетараф мондан осонтар аст. Аммо бо ин кор, мо аллакай интихоб кардаем ва он одатан нодуруст аст. Мо бояд он чизеро, ки Худо мехоҳад, хоҳем.
ҚАТЪИЯТ Мо бояд ӯҳдадор шавем, ки инро кунем. Набудани қатъият ҷоест, ки хоҳиш мемирад. Мо метавонем интихоби дурустро хоҳем, аммо агар мо қатъӣ набошем, ин рӯй нахоҳад дод. Еҳушаъ на танҳо хоҳиш дошт, балки ӯ тасмим гирифт, ки дуруст кор кунад, ҳатто агар оилаи ӯ ягона оила дар тамоми миллат бошад, ки ин корро мекунад.
ИНТИЗОМ Мо бояд барои ин кор нарх пардохт кунем. Интихоб кардан гарон аст! Ин аст, ки бисёр оилаҳоро рӯҳафтода мекунад. Онҳо хоҳиш доранд ва қатъӣ ҳастанд, аммо вақте ки онҳо хароҷотро ҳисоб мекунанд, фикри худро тағйир медиҳанд. Онҳо интизом надоранд, ки интихоб кунанд ва новобаста аз он ки чӣ дар назар аст, ба он риоя кунанд. Дар интихоб кардан хатар вуҷуд дорад. Ин ҷоест, ки имон дохил мешавад. Далелҳо ва эҳсосот метавонанд рӯҳафтода бошанд, аммо имон мегӯяд: «Ман метавонам ба Худо бовар кунам, новобаста аз он ки чӣ!» Еҳушаъ омода буд, ки сарфи назар аз хатар қадами имон гузорад.
РОҲНАМОӢ Мо бояд барои ин кор нақша дошта бошем. Вақте ки мо бояд интихоб кунем, аз куҷо метавонем роҳнамоии боэътимод гирем? Танҳо аз Каломи Худо! Ақли инсонӣ кофӣ нест. Мо аксар вақт аз қабули интихобҳои душвор худдорӣ мекунем, зеро ба худ боварӣ надорем. Румиён 10:17 мегӯяд: «Пас, имон аз шунидан аст, ва шунидан аз Каломи Худо». Забур 119:105 ба мо хотиррасон мекунад, ки Каломи Худо «чароғест барои пойҳои ман ва нурест барои роҳи ман». Торикии номаълум метавонад хеле даҳшатнок бошад. Аммо иҷозат додан ба Каломи Худо, ки нури мо бошад, ба мо амниятеро медиҳад, ки дар интихобҳое, ки бояд кунем, лозим аст.
ҚУВВА Мо бояд барои ин кор қудрат дошта бошем. Каломи Худо ба мо роҳнамоӣ медиҳад; Рӯҳи Худо қувва медиҳад. Ҳикмат ва қуввати инсонӣ ноком мешавад. Аммо дар қуввати Худо мо муваффақ мешавем. Худо мегӯяд, ки «на бо қудрат, на бо зӯрӣ, балки бо Рӯҳи Ман, мегӯяд Худованд лашкарҳо» (Закарё 4:6). Он чизеро, ки мо дар заъфи инсонӣ карда наметавонем, дар қуввати Худо карда метавонем. Танҳо вақте ки Рӯҳи Муқаддас моро нерӯ мебахшад, мо метавонем он интихобҳои муҳимро, ки ин қадар душвор ба назар мерасанд, кунем.
Оё оилаи шумо бо интихобҳои душвор рӯ ба рӯ аст? Агар ин тавр бошад, Еҳушаъро дар хотир доред. Қатъияти ӯ барои қабули интихоби хеле душвор Исроилро ташвиқ кард, ки бигӯяд: «Ба Худованд Худои худ хидмат хоҳем кард ва ба овози Ӯ итоат хоҳем кард» (Еҳушаъ 24:24). Шумо ҳеҷ гоҳ намедонед, ки интихоби шумо барои итоат ба Худо чӣ гуна метавонад ба оилаи шумо ва дигар оилаҳо низ таъсир расонад.
Аз ҷониби Ҷек ва Ҷун Палмер