Оила – январи 2017 – Маҷаллаи Файз ва Ҳақиқат
Чанд сухан барои модарон
Дилҳои модарон имрӯз мисли пештара заруранд. Дар замони бетартибӣ ва нооромӣ Дебора ба таваҷҷӯҳи мо оварда мешавад. Дар суруди худ (Дов. 5:1-9) вай рӯзҳои пуршараф ва шукуфониро ба ёд овард, ки дар онҳо пешвоён дар Исроил роҳбарӣ мекарданд ва мардум бо хоҳиши худ ба Худованд таслим мешуданд. Инҳо рӯзҳои хуши шаҳодати Худо буданд, аммо баъд чизҳо ба таври назаррас тағйир ёфтанд! Беқонунӣ паҳн шуд ва сафар хатарнок буд. Дар назди чашмони мардум тарси Худо набуд. Пешвоён аз байн рафта буданд (ояти 7). Бутпарастӣ амалӣ мешуд. Инҳо танҳо хусусиятҳои рӯзҳои гузашта нестанд, зеро ҳатто дар замони мо ба мо насиҳат дода мешавад: «Эй фарзандони хурдсол, худро аз бутҳо нигоҳ доред» (1 Юҳ. 5:21 КҶВ). Бут чист? Ҳар чизе, ки дар муҳаббати мо ҷои Худоро мегирад!
Муноқиша заъфи онҳоро исбот кард: «Оё дар байни чил ҳазор нафар дар Исроил сипар ё найза дида шуд?» (Дов. 5:8). Мудофиаи онҳо суст буд; онҳо бесилоҳ буданд. «Он гоҳ Дебора суруд хонд... Ман ҳамчун модар дар Исроил бархостам» (оятҳои 1-7). Чӣ қадар ниёз он вақт ва чӣ қадар ниёз имрӯз: модароне, ки дили онҳо барои шаҳодати Худост, ки Худовандро ситоиш мекунанд ва бо Худо ҳамдардӣ мекунанд!
Хусусияти махсуси модар Чӣ қадар ҷои муборак модар дар хона ва бо фарзандон дорад (Мас. 31). Падар, одатан, вақти камтарро бо онҳо мегузаронад, назар ба модар, ки аз рӯи Навиштаҳо дар хона кор мекунад. Чӣ қадар масъулиятнок ва дар айни замон чӣ қадар имтиёзнок аст, ки вай бо оила дар солҳои нозук ва ташаккулёбандаи онҳо чунин робитаҳои наздик дорад. Чӣ қадар имконият барои модарони худотарс, ки дар фарзандони худ таҳкурсии хуб, навиштаҷотӣ ва масеҳӣ гузоранд.
Худованди муқаддас ва ҳамеша меҳрубони мо, вақте ки дар салиби бераҳмона овезон буд, камолоти инсонияти Худро нишон дод. Модари Худро дида, ки дар наздикии он шогирде, ки Ӯ дӯст медошт, истода буд, Худованд Исо ба муборакии муносибати табиӣ мӯҳри тасдиқи Худро гузошт ва гуфт: «Эй зан, инак писари ту! Он гоҳ ба шогирд гуфт: Инак модари ту! Ва аз он соат он шогирд ӯро ба хонаи худ бурд» (Юҳ. 19:26-27). Чӣ қадар мулоҳизаи муборак аз Худованди мо! Эй шумо, имондорони ҷавон бо модарони имондор, онҳоро қадр кунед ва ба насиҳатҳои онҳо гӯш диҳед, зеро онҳо медонанд, ки барои шумо чӣ беҳтар аст. «Эй писарам, насиҳати падаратро бишнав ва шариати [таълимоти] модаратро тарк накун: зеро онҳо зевари файз барои сари ту ва занҷирҳо барои гардани ту хоҳанд буд» (Мас. 1:8-9).
Нома ба модар Ин моро ба мулоҳизаи 2 Юҳанно мебарад, ки эҳтимол калимаи охирини хонаводагӣ дар Навиштаҳост. Чӣ қадар бошараф буд муносибати Юҳанно дар ин нома ба модар, шояд модари бевазан, зеро маълум аст, ки вай масъули хона буд (ояти 10). «Пир ба хонуми интихобшуда [баргузида] ва фарзандони ӯ» – онҳо дар ҳақиқат роҳ мерафтанд. Ба таъкид ба ҳақиқат диққат диҳед!
«Даромади суханони Ту нур мебахшад; он ба соддаҳо фаҳмиш медиҳад» (Заб. 119:130). Чӣ қадар чунин модар ба кӯмаки илоҳӣ барои дуруст роҳнамоӣ кардани фарзандонаш ниёз дошт. Аз ин рӯ, Юҳанно барои ӯ, аввал, «файз»-ро хост. Файз лутфи Худоро ҳис мекунад, ки ваҳйи бузурги даврони ҳозираро кушода буд: «Исои Масеҳ дар ҷисм омадааст» (2 Юҳ. 7) ва «таълимоти Масеҳ» (ояти 9). Яъне, Худаш фуромада ва Худаш боло рафта, ва ошкор шудани ҳақиқати Падар ва Писар – ҳатто ҳаёти ҷовидонӣ! Ҳеҷ сабабе нест, ки хоҳарон дар Худованд – духтарон ва занони масеҳӣ дар ҳар синну сол – набояд вақтро дар нури Каломи Худо гузаронанд ва аз чизҳои амиқи Худо баҳра баранд. Дар акси ҳол, онҳо чӣ гуна метавонанд ба фарзандони худ ҳақиқатро таълим диҳанд?
Дар номаи Юҳанно, пас аз файз «раҳмат» меояд (ояти 3). Дар серкории зиндагӣ бо ғамхориҳои ҳаррӯзаи оила ва корҳои хона, модар ба раҳмат ниёз дорад. Ин сифати мубораки ғамхорӣ ва мулоҳиза аст, ки дар ҳама мураккабиҳо ва фишорҳои ҳаёти ҳаррӯзаи оила ба ӯ мерасад, то ӯро тақвият бахшад, дастгирӣ кунад ва барои роҳ мусаллаҳ созад.
Он гоҳ Юҳанно барои ин модар «сулҳ»-ро ҷуст. Оҳ, оромиш ва осоиши модаре, ки лутфи Худоро медонад ва аз он лаззат мебарад ва аз раҳмати Худо кӯмак мегирад! Ба манбаъ диққат диҳед: «аз Худои Падар ва аз Худованд Исои Масеҳ» (ояти 3) – ҳама чизе, ки Ӯ ҳамчун Худованд ва Сарвар аст.
Ин аст он чизе, ки Юҳаннои маҳбуб барои ӯ мехост, ва бо он шуури тамоми ҷаззобият ва шириние, ки дар номи гаронбаҳои Исо таҷассум ёфтааст. Ӯ барои ӯ фазои мубораки оилаи илоҳиро ҷуст – «Писари Падар, дар ҳақиқат ва муҳаббат» (ояти 3), пайванди ҳама.
Дастгирӣ барои модар Пас, ин аст таъминоти дархостшуда барои модар дар байни халқи Худованд дар замони мо, бо коҳиши ҳаёти оилавӣ ва дигар мушкилот. Ин аст қалъае, ки ин мушкилоти ҷаҳонро аз дахолат ба хонаи масеҳӣ бозмедорад: файз, раҳмат, сулҳ ва ҳақиқат, бо муҳаббат. Бигзор ҳар модар ва падар низ «якдигарро дӯст доранд. Ва ин муҳаббат аст, ки мо аз рӯи аҳкоми Ӯ роҳ меравем» (оятҳои 5-6). Бигзор мо ҳамеша дар хотир дорем, ки итоат ба ҳақиқат далели муҳаббат дар ҳақиқат аст.
Аз ҷониби Норман Андерсон (мутобиқшуда)
Худовандо, ман имшаб қаноатмандам, ки модар бошам, дар ҷаҳоне, ки аз нафрат девона шудааст; Дар ин соати азоби замин, ман намехоҳам, ки коре бузург ва аҷибе анҷом диҳам, ки шӯҳрат оварад; Ман ба майдонҳои васеътар барои сайру гашт ҳавас надорам; Ман танҳо мехоҳам шӯълаи муҳаббати Худоро, ки аз хонаи масеҳӣ медурахшад, фурӯзон нигоҳ дорам. Ман Туро барои фарзандон шукр мегӯям, агар роҳ ба дилшиканӣ оварда расонад, ба ман ҷасорат деҳ, Худовандо. Ман дар хотир хоҳам дошт, ки рӯзе дили модари Ту низ бо шамшер сӯрох шуда буд; файзи Ту ҳоло – мисли он вақт – кофӣ хоҳад буд. Ман шодам, ки модар ҳастам, Худовандо – Омин. (Муаллиф номаълум)
