Барои хидмат тамаркуз кардан
«Чашмони маро аз дидани чизҳои беҳуда дур кун ва маро дар роҳи Худ зинда гардон». Забур 119:37
Чаро мо барои омӯзиш ва мулоҳиза дар бораи Навиштаҳо ин қадар кам вақт дорем? Оё шумо ягон бор орзу кардаед, ки замоне зиндагӣ соддатар буд, вақте ки дастгоҳҳои «сарфакунандаи меҳнат» ин қадар меҳнат, вақт ва таваҷҷӯҳро талаб намекарданд? Шояд бузургтарин монеа барои танҳо будан бо Худо, бисёрии парешониҳо дар атрофи мост.
Ҳикояе ҳаст дар бораи ҷавоне, ки дар назди баҳр бурҷе сохта буд, ки дар он ба ғайр аз назди болояш тирезае набуд. Вақте ки аз ӯ сабабашро пурсиданд, ӯ изҳор дошт, ки ӯ нақша дорад дар ин бурҷ таҳсил кунад ва ӯ намехост, ки парешоние бошад – танҳо рӯшноӣ! Бо бастани худ дар бурҷ ӯ тавонист ба мавзӯи омӯзиши худ тамаркуз кунад.
Ин як фикри олӣ аст; ва мо бояд чизи шабеҳеро анҷом диҳем, агар мо дар «вақти ором»-и худ парешон нашавем. Агар дахолатҳои муқаррарии ҳаёт қасдан баста нашаванд, мо дар барқарор кардани муносибат бо Падари худ, ки мехоҳад Худро шахсан тавассути Рӯҳи Муқаддас ошкор кунад, ноком хоҳем шуд. Забурнавис барои ин кӯмак ба Худованд фарёд зад.
«Аммо ман хеле банд ҳастам», мегӯед шумо. Агар шумо ҳар соати ҳаёти худро бо назардошти абадият афзалият медодед, оё чизе аз нав тартиб дода мешуд? Агар шумо медонистед, ки дар як ҳафта мемиред, вақти худро чӣ гуна мегузаронед? Оё «чизҳои беҳуда» ҳастанд, ки аз онҳо чашмони худро дур мекунед? Бигзор Худо дар ин рӯзи парешониҳо ба мо фаҳмиш диҳад, то ки ҳаёти мо ба паи корҳои муваққатӣ сарф нашавад, балки ба он чизе, ки натиҷаҳои абадӣ медиҳад. Он гоҳ мо метавонем интизор шавем, ки Худованд моро дар роҳи Худ, мувофиқи Каломи Худ, ки то абад боқӣ мемонад, зинда гардонад. Агар мо ба Ӯ дар Каломи Ӯ тамаркуз накунем, мо дар «чизҳои беҳуда»-и ин ҳаёт ноумедона дафн хоҳем шуд.
Аз ҷониби Тим Ван Рин
