Вақте ки мо Ӯро дар Калом мебинем, ҳама чиз фарқ мекунад! Китоби Муқаддас он гоҳ равшан мешавад: он барои мо мисли китоби нав аст! Дар «ҳамаи Навиштаҳо» ҷалолҳои гуногуни Ӯ низ барои мо медурахшанд. Ин ҳадафи асосии Китоби Муқаддас аст. Он на танҳо китоби таърих аст, балки як ҷилди илоҳӣ илҳомбахш аст, ки ба мо дониши Худоро диҳад; ва ҳар қадаре ки мо дар ин пешравӣ кунем, ҳамон қадар натиҷаҳои фахрии танқиди олмонишудаи саҳифаҳои муқаддаси он бадтар аз беҳудагӣ дида мешаванд.
Навиштаи аввалине, ки дар бораи он зикр шудааст, «ҷилди Китоб» аст ва он комилан дар бораи Исо, иҷрокунандаи иродаи Худо сухан меронад. Ва он навишта ҳуҷҷатест, ки дасти инсон ба он даст расонида наметавонад! Кӯшишҳои харобиовари мунаққиди беимон ба он нарасидаанд. Он инчунин дар бораи Худованди мо Исои Масеҳ сухан меронад.
Дар сабти осмонӣ аз машваратҳои Худоӣ — дар рӯйхати абадӣ — дар бораи Ӯ навишта шудааст: «Ман аз иҷрои иродаи Ту, эй Худои ман, шодӣ мекунам» (Забур 40:8; Ибриён 10:7). Ӯ мавзӯи он ҷилд аст, ки барои иҷрои иродаи Худо меояд ва аз он шодӣ мекунад; аммо ин чӣ қадар чизҳоро дар бар мегирифт!
«Инак, ман меоям, то иродаи Туро ба ҷо оварам», — гуфт Ӯ; ва «Баданеро барои Ман омода кардаӣ» (Ибриён 10:5). Ин зарур буд, то ки Ӯ ҳамчун инсон, дар ҷои итоат, «гӯшҳои» Забур 40:6-ро дошта бошад. Дар ин роҳ пеш рафта, тӯфони афзояндаи тӯҳмат ва шарм бераҳмона ба Ӯ зад, аммо Ӯ ба иродаи Худо бахшида шуда буд ва боз намегашт. Бадиҳои бешумор дар атрофи Ӯ зиёд шуданд!
«Онҳое, ки маро бесабаб нафрат доранд», — гуфт Ӯ, — «аз мӯйҳои сари ман зиёдтаранд». Онҳо Ӯро заданд. Онҳо мӯйро аз рухсорааш кашиданд. Онҳо ба Ӯ туф карданд. Ӯ ба рост ё чап нагашт, балки дар роҳи иродаи Худо пеш рафт.
Диндорон, ки барои ҷони Ӯ фарёд мезаданд, аз ин чӣ медонистанд? Онҳо фикр мекарданд, ки Худо бар зидди Ӯст — ки Ӯ аз ҷониби Худо зада шуда ва азоб кашидааст! Вақте ки онҳо Ӯро диданд, Ӯро қадр накарданд; онҳо Ӯро нафрат карданд ва рад карданд.
Ва Исо чӣ? — Ӯ «шармро» ки бар Ӯ рехтанд, «нафрат кард»; аммо Ӯ салибро нафрат накард — Ӯ онро «таҳаммул кард»! Бале, ва Ӯ бояд онро, бо тамоми умқи даҳшатноки ғам ва азобаш, таҳаммул мекард, агар иродаи Худо иҷро мешуд. Муҳаббати Ӯ ба Худо ва Падараш Ӯро ба он умқҳои номаълум бурд.
Ба назари чашми табиӣ роҳи Ӯ комилан нодуруст менамуд, аммо дар садоқат ба иродаи Худо Ӯ пеш рафт. Ӯ ба косаи торике, ки бояд менӯшид, нигоҳ кард ва гарчанде ки арақ мисли хун аз Ӯ мерехт, Ӯ косаро гирифт ва нӯшид — «Иродаи Ту иҷро шавад», — гуфт Ӯ.
Ӯ кореро, ки барои он омада буд, ба анҷом расонд. Ӯ Худоро дар рӯи замин ҷалол дод. Ӯ Қудратманд буд. Ҳар каси дигар зери бори гарони гуноҳ ва доварӣ, ки Ӯ ҳангоми таҳаммули салиб бардошт, вақте ки Ӯ барои ҷалоли Худо масъалаи некӣ ва бадиро ҳал кард, шикаста мешуд.
Аз қабр бо пирӯзӣ эҳё шуда, Ӯ моро, мувофиқи иродаи Худо, ба худ овард — «мо бо як бор қурбонӣ кардани ҷисми Исои Масеҳ муқаддас шудаем»; ва «Он ки муқаддас мекунад ва онҳое, ки муқаддас шудаанд, ҳама аз як ҳастанд: аз ин сабаб Ӯ аз бародарон хондани онҳо шарм намедорад».
Далели аҷиб! Бародарони Ӯ. Ва ҳамчун Инсони эҳёшуда Ӯ гуфт: «Ман назди Падари Худ ва Падари шумо; ва назди Худои Худ ва Худои шумо мебароям» — ҳамин тавр моро ба ҳамон муносибат бо Худо, ки худаш дорад, мегузорад; ва ҳамаи ин мувофиқи иродаи Худост.
Ин ирода чӣ қадар бештарро дар бар мегирад, мо дар ин ҷо наметавонем ба он дохил шавем; аммо Исо иҷрокунандаи он аст. Хушнудии Худо дар дасти Ӯ муваффақ мешавад! Худованди муборак, маҳбуб ва Наҷотдиҳанда.
