Ӯ махсус аст
Ҳамчун кӯдакони хурдсол мо шояд фикр мекардем, ки падарони мо ё мардоне, ки барои мо нақши падарро доштанд, метавонистанд ҳама чизро кунанд. Калонтар шуда, мо медонем, ки чунин ақидаҳо дуруст нестанд, аммо онҳое, ки барои мо падар буданд, моро ба роҳи дуруст ҳидоят карда, дар дилҳо ва ақли мо ҷои махсус доранд.
Танҳо Худо, ки ҳамадон, ҳамақудрат ва ҳамаҷо ҳозир аст – маънои ҳамадонӣ, ҳамақудратӣ ва ҳамаҷо ҳозирӣ – метавонад ҳама чизро кунад. Ин се хислат танҳо ба Худо тааллуқ доранд ва дар Ӯ, ки Худоро ба ҳамаи мо ошкор кард: Худованд Исо, ба таври комил зоҳир шуданд.
Бо шинохтани Ӯ мо эътироф мекунем, ки барои наҷоти худ ҳеҷ коре карда наметавонистем. Дар салиб, Исо гуноҳҳои моро ва доварии онҳоро бардошт, худро ба Худо ихтиёран пешниҳод карда (1 Петрус 2:22-24; Эфсӯсиён 5:2). Бо ин кор, Ӯ Худоро дар мавриди гуноҳҳои ҳар касе, ки имон меорад, комилан қаноатманд кард (Ибриён 2:17, 9:28; Юҳанно 3:16). Бо афзоиш «дар файз ва дониши Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ» (2 Петрус 3:18 NKJV), мо дарк мекунем, ки Ӯ, ки Худост, метавонад ҳар як ниёз, тарс ва ташвиши моро дар ин ҷаҳон қонеъ гардонад (Филиппиён 4:19; Ибриён 13:6; 1 Петрус 5:7). Дар вақти муайяншуда мо аз ин саҳна гирифта шуда, ба ҳузури Худованди худ бурда мешавем (Филиппиён 1:23; 1 Таслӯникиён 4:16-17). Вақте ки бо Ӯ ҳастем, мо ҳатто бештар аз қобилияти Ӯ барои анҷом додани ҳама чизро хоҳем дид, зеро ҳоло мо танҳо «қисман медонем» (1 Қӯринтиён 13:12). Дар бораи Ӯ ва муҳаббати Ӯ бисёр чизҳои дигар барои лаззат бурдан ҳастанд (Ғалотиён 2:20; Эфсӯсиён 3:19; нигаред ба 1 Юҳанно 4:8). Чӣ вақти шодӣ хоҳад буд – на аз он сабаб, ки мо дигар дар ин ҷо нестем, балки аз сабаби бо Ӯ будан (Юҳанно 14:3; Забур 16:11). Оҳ, чӣ қадар бузурганд баракатҳо ва имтиёзҳои шинохтани Исои Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованди мо!
Худо чизҳоро ба нақша гирифтааст, то «дар ҳама чиз Ӯ [Писари Ӯ] сарварӣ дошта бошад» (Қӯлассиён 1:18). Худованд Исои Масеҳ, ки аз ҷониби Худо баланд бардошта шудааст (Аъмол 2:33, 5:31; Филиппиён 2:9), бояд дар дилҳо ва ақли мо ҷои баландтаринро дошта бошад. Ҳарчанд мо инро медонем, он шояд на ҳамеша дар ҳаёти мо рӯз ба рӯз зоҳир шавад. Мо дуо мекунем, ки мақолаҳои ин моҳ аз ҷониби Худованд истифода шаванд, то ба мо аз нав нишон диҳанд, ки Ӯ чӣ қадар махсус аст, то Ӯ дар ҳаёти мо ҳатто дар ин вақт ҷои сазовори худро дошта бошад.
Агар то ҳол ба Худованд Исо эътимод накардаед, ҳоло эътимод кунед. Он дар метавонад ба зудӣ баста шавад, ва он гоҳ то абад дер хоҳад шуд! «Ба Худованд Исои Масеҳ имон овар, ва наҷот хоҳӣ ёфт» (Аъмол 16:31). Мо метавонем ба шумо гӯем, ки чӣ тавр.
