Луқо 2:7, Юҳанно 18:12, Юҳанно 20:25
Дар Аҳди Қадим ду ишора ба қурбонии басташуда мавҷуд аст: дар Ҳастӣ 22:9 гуфта мешавад, ки Иброҳим «Исҳоқ писари худро баст» ва дар Забур 118:27 «қурбониро бо ресмонҳо банд». Ин суханон гӯё қудрати муҳаббати илоҳиро ба мо нишон медиҳанд, ки ҳеҷ гоҳ аз иҷрои он чизе, ки ҳамон муҳаббат муайян карда буд, рӯй намегардонад. Вақте ки Худованд Исо гуфт: «Падар, маро аз ин соат наҷот деҳ», Ӯ ба сабаби илоҳӣ ишора кард, ки Ӯро ба ин соат оварда буд.
Дар навиштаҳои дар боло зикршуда се чиз мавҷуд аст, ки аз нигоҳи инсонӣ Худованд Исоро нигоҳ доштанд. Дар мавриди ҷалоли илоҳии Ӯ, ҳеҷ чиз наметавонист Ӯро нигоҳ дорад, зеро Ӯ Қодири Мутлақ аст, аммо муҳаббати илоҳӣ роҳеро тарҳрезӣ карда буд, ки бояд тай карда мешуд ва ба марги салиб меанҷомид.
Маҳдудиятҳои инсоният
Ӯ ҷалоли Худро канор гузошта, ё Худро аз намоиши зоҳирии ҷалоли Худро холӣ карда, дар миёни одамон ҷой гирифта, маҳдудиятҳои инсониятро қабул кард, то файзи Худоро, ки дар шахсияти Ӯ ба ин ҷаҳон омада буд, ба мисли шумо ва ман биёрад. Барои он ки саркоҳини мо шавад, мувофиқи Ибриён 2:14, Ӯ дар он ҳолате, ки насиби табиии мо буд, аммо бидуни гуноҳ, ширкат варзид, то ки Ӯ ҳамаи шартҳоеро, ки мардӣ дар бар мегирифт, таҷриба кунад. Ҳамин тавр, вақте ки Ӯ комилан табиӣ аз зан таваллуд шуд, Ӯ «дар либосҳои кӯдакона печонида шуда, дар охур гузошта шуд». Он бандҳои печондашуда нишон медоданд, ки Ӯ воқеан кӯдаки хурдсол буд ва бояд гарм ва муҳофизат карда мешуд, ҳамон тавре ки ҳар як кӯдаки навзод ниёз дорад, аммо он хеле бештар сухан мегӯяд. Ӯ ҳатто он вақт «Худо бар ҳама» буд, аммо ба он ҷое омада буд, ки мо будем, то моро ба он ҷое, ки Ӯ абадӣ аст, баланд бардорад.
Ӯ ба ҷои вобастагӣ хам шуда буд ва дар тӯли сӣ соли роҳи худ, ҳеҷ гоҳ аз он ҷо дур нашуд. Мо дар бораи ҷавонии Ӯ мехонем, ки Ӯ ба волидонаш итоат мекард (Луқо 2:51). Дар соҳили Урдун дар оғози хидмати оммавии худ Ӯ зери обҳои таъмид рафт, то ҷои худро бо боқимондаи тавбакунандаи Исроил гирад ва осмонҳо кушода шуданд ва овози Падар шодии Худро дар он роҳи комили сӣ сол эълон кард. Бо роҳбарии Рӯҳ тавассути биёбон ва чил рӯз аз ҷониби Шайтон васваса шуда, Ӯ ҳеҷ гоҳ аз вобастагӣ ба Худо дур нашуд. Ӯ метавонист сангро ба нон табдил диҳад, аммо шумо ва ман наметавонем. Ӯ метавонист худро аз маъбад бе ҳеҷ зараре ба худ партояд, аммо ин барои одамон табиӣ намебуд. Ӯ метавонист салтанатҳои ин ҷаҳонро аз дасти Шайтон гирад, чунон ки бисёриҳо аз он вақт инҷониб кӯшиш кардаанд, аммо ин амали вобастагӣ ба Худо набуд. Дар ҳар васваса Ӯ танҳо он чизеро истифода мебурд, ки барои мо дастрас аст, каломи Худо.
Дар тӯли роҳи худ Ӯ дар баҳр роҳ мерафт, Ӯ ба бод фармон медод ва мавҷҳоро ором мекард, Ӯ беморон, лангон ва кӯронро шифо медод, аммо ҳар як амали мӯъҷизавӣ барои манфиати дигарон буд, на барои Худаш. Ӯ гурусна буд, Ӯ хаста буд, Ӯ гиря мекард. Ӯ ҳамдардӣ ва ғамгинӣ ҳис мекард ва дар охири ҳаёти бегуноҳи худ, дард ва таҳқирро таҳаммул кард. Вақте ки ба Ӯ чизе барои сабук кардани дарди ҷисмонии салиб пешниҳод шуд, Ӯ онро рад кард, зеро муҳаббати илоҳӣ роҳеро тарҳрезӣ карда буд, ки умқи онро, ки гуноҳ моро ба он оварда буд, месанҷид. Танҳо ҳамин тавр қудрати муҳаббати Худо метавонист аз ҳама чизе, ки гуноҳ ба ин ҷаҳон оварда буд, бузургтар бошад.
Ресмонҳои муҳаббат
Аз наҳри Кедрон аз боғи Ҷатсамонӣ гузашта, Худованд Исоро Яҳудо ва гурӯҳи мардон аз саркоҳинон ва афсарон бо чароғҳо, машъалҳо ва силоҳҳои худ пешвоз гирифтанд. Ӯ медонад, ки чӣ рӯй медиҳад ва ба онҳо гуфт: «Киро меҷӯед?» Ҷалоли шахсияти Ӯ ҳам дар дониши Ӯ дар бораи он чизе, ки рӯй медиҳад, ва ҳам дар ақиб рафтан ва ба замин афтодани онҳо дар ҷавоби суханони онҳо «Исои Носирӣ» ва гуфтани Ӯ «МАН ҲАСТАМ» дида мешавад. Агар Ӯ худро таслим намекард, онҳо ҳеҷ гоҳ наметавонистанд Ӯро бигиранд. Аммо боз ҳам мо «ресмонҳои муҳаббат»-ро мебинем, ки Ӯро дар роҳе, ки Падараш тарҳрезӣ карда буд, пеш мебаранд. Ӯ дар ҳақиқат аз он косае, ки Ӯ бо итоати комил аз Падараш дар боғ гирифта буд, менӯшид.
Ишаъё солҳои зиёд пеш пешгӯӣ карда буд: «Ӯро мисли барра ба қатл мебаранд, ва мисли гӯсфанд дар назди пашмтарошонаш хомӯш аст, пас Ӯ даҳони худро намекушояд». Ҳамин тавр, Ӯ ба онҳо иҷозат дод, ки Ӯро бигиранд ва банданд ва Ӯро дур кунанд. Чӣ қадар нолозим буданд он ресмонҳо, «косае, ки Падарам ба ман медиҳад, оё ман онро наменӯшам?» Ӯ гуфта буд. Ӯ барои иҷрои иродаи Падараш омада буд ва соат фаро расида буд, ки роҳе, ки муҳаббат тарҳрезӣ карда буд, ба охир мерасид ва ҳеҷ чиз наметавонист Ӯро аз он чизе, ки он роҳ дар бар мегирифт, дур кунад. Ин ресмонҳо набуданд, ки Ӯро ҳамчун маҳбус бастанд ва на онҳо метавонистанд Ӯро маҷбур кунанд, ки бо онҳо биравад, аммо муҳаббат онро талаб мекард. «Ин фармонро ман аз Падарам гирифтаам».
Мехҳо
Танҳо Томас дар бораи мехҳое сухан мегӯяд, ки аз нигоҳи инсонӣ Худованд Исоро ба салиб нигоҳ доштанд: «Агар ман дар дастҳои Ӯ осори мехҳоро набинам». На ҳама қурбониёни салиб воқеан ба салиб мехкӯб карда мешуданд, баъзеҳо танҳо баста мешуданд. Аммо барои нишон додани нафрати худ ба яҳудиён, румиён одатан онҳоро дар салиб мехкӯб мекарданд. Ҳамин тавр, ҳатто дар ин амал Худованд Исо ҷои «нафратшуда ва радшудаи одамон»-ро гирифт. Боз ҳам дар Забур 22:16 дар бораи азобҳои Масеҳ шаҳодат дода шуда буд: «Зеро сагон маро иҳота кардаанд, ҷамъомади шарирон маро иҳота кардаанд: онҳо дастҳо ва пойҳои маро сӯрох карданд». Инчунин дар Закарё 12:10: «ва онҳо ба ман, ки сӯрох кардаанд, назар хоҳанд кард».
Аз қадим гуфта шуда буд: «Лаънатӣ аст ҳар кӣ бар дарахт овехта шавад». Онҳо на танҳо тоҷи хор, натиҷаи ворид шудани гуноҳ ба ҷаҳон, сохтанд ва бар сари Ӯ гузоштанд, балки Ӯро бар дарахт овехтанд. Пеш аз он ки лаънат бардошта шавад, он бояд таҳаммул карда мешуд ва салиб ин навиштаҳои пешгӯиро комилан иҷро кард.
Аммо боз ҳам, ин мехҳо набуданд, ки Наҷотдиҳандаро ба дарахт нигоҳ доштанд. Саркоҳинон бо тамасхур гуфтанд: «Бигзор Ӯ ҳоло аз салиб фуруд ояд, ва мо ба Ӯ имон меорем», ва Ӯ метавонист ба осонӣ фуруд ояд, аммо муҳаббати илоҳӣ дигар хел тарҳрезӣ карда буд. Яке аз бадкорон, ки бо Ӯ салиб кашида шуда буданд, гуфт: «Агар ту Масеҳ бошӣ, худро ва моро наҷот деҳ», аммо ин ғайриимкон буд:
Худро натавонист наҷот диҳад, ҷараёни муҳаббат хеле амиқ ҷорӣ шуд,Худро дар муҳаббат дод, то қарзи моро пардохт кунад.Итоат ба иродаи Падар ва муҳаббат ба мо ҳамаро иҷро кард.
Вақте ки Томас аз ҷониби Худованд бо суханони «Ангушти худро ба ин ҷо дароз кун ва дастҳои маро бубин; ва дасти худро ба ин ҷо дароз кун ва онро ба паҳлӯи ман фурӯ бар: ва беимон набош, балки имондор бош» рӯ ба рӯ шуд, ӯ ҷавоб дод ва гуфт: «Худованди ман ва Худои ман». Бигзор бо мулоҳиза дар бораи ин маҳдудиятҳои муҳаббати илоҳӣ, чунин вокуниши ибодат ва меҳрубонӣ дар дилҳои мо ба вуҷуд ояд, ба хотири номи Ӯ.
