Мо дар Юҳанно 5:27 мехонем, ки Падар ба Писар ваколати доварӣ доданро додааст, зеро Ӯ Писари Одам аст. Аммо, дар омадани аввалини Худ, Ӯ барои доварӣ наомад, балки, чунон ки ояти имрӯза ба мо мегӯяд, барои ҷустуҷӯ ва наҷот додан омад.
Инҷили Луқо ба мо файзеро таъкид мекунад, ки ба инсоният дар ниёзи бузурги онҳо ҳамчун гуноҳкорон расидааст. Дар масали сеқисма дар Луқо 15, мо чизеро аз миқдори ин файз мебинем. Марде, ки як гӯсфандро гум мекунад, онро ҷустуҷӯ мекунад, то он даме ки онро пайдо кунад. Ин, албатта, тасвири Худованди мост, ки гӯсфандони гумшудаи Худро меҷӯяд. Зане, ки як тангаро гум мекунад, онро ҷустуҷӯ мекунад, то он даме ки онро пайдо кунад. Ин кори субъективии Рӯҳи Муқаддасро дар ҷон, дар маҳкумият ва роҳнамоӣ ба Масеҳ нишон медиҳад. Сипас, падаре, ки писари гумшудаи худро ба хона истиқбол мекунад, тасвири аҷибест, ки чӣ тавр Худо ва Падари мо ҳар гуноҳкори тавбакардаро қабул мекунад. Тамоми Худоӣ ба наҷоти гуноҳкорони гумшуда таваҷҷӯҳ дорад.
Далели он, ки Худованд, ҳамчун Писари Одам, бояд ҷустуҷӯ мекард, маънои онро дорад, ки мо воқеан гум шуда будем: «Ҳамаи мо мисли гӯсфандон гумроҳ шудем; ҳар яке ба роҳи худ рафт». Аммо Худованд Исо барои ҳар яки мо ҷустуҷӯ мекард. Ва моро ёфта, моро наҷот дод. Чӣ калимаи аҷибест наҷот! Чунон ки мо аксар вақт мегӯем, наҷот ҷанбаи гузашта, ҳозира ва оянда дорад. Ӯ моро аз гуноҳҳоямон ва доварии абадие, ки сазовор будем, наҷот дод. Дар ҳоли ҳозир, Ӯ ҳар рӯз моро аз худамон — ҷисм ва қудрати он — наҷот медиҳад, инчунин моро аз бисёр хатарҳо дар роҳе, ки мо аксар вақт аз мавҷудияти онҳо огоҳ нестем, наҷот медиҳад. Сипас, дар оянда, Ӯ моро комилан аз ҳузури гуноҳ наҷот хоҳад дод, вақте ки Ӯ дар Рабудан меояд ва ба ҳар яки аз они Худ ҷисми ҷалолдодашуда медиҳад. Он гоҳ мо бо Ӯ дар он саҳнаҳои дурахшон ва муборак хоҳем буд, ки гуноҳ ҳеҷ гоҳ нахоҳад омад! Шояд имрӯз!
