САВОЛ: Оё имрӯз ҳам мисли замони ҳаввориён мӯъҷизаҳо рӯй медиҳанд?
ҶАВОБ: Худо соҳибихтиёр аст. Ӯ тағйир намеёбад (Малокӣ 3:6). Қудрати Ӯ камнашаванда аст. Мо набояд кӯшиш кунем, ки Ӯро ба қоидаҳои худ тобеъ кунем ё кӯшиш кунем, ки чӣ кор карда метавонад ва чӣ кор карда наметавонад! Бисёре аз масеҳиён мӯъҷизаҳои Худоро ба нафъи худ тасдиқ мекунанд. Агар мӯъҷизаҳои Худо, ки дар як рӯз дар саросари ҷаҳон анҷом дода шудаанд, ҷамъбаст карда мешуданд, мо аз шумораи онҳо комилан дар ҳайрат мемондем.
Бо вуҷуди ин, Каломи Худо принсипҳоеро таълим медиҳад, ки мо бояд ба онҳо диққат диҳем. Ҳамаи мӯъҷизаҳои Исо дар Инҷили Юҳанно нишонаҳое мебошанд, ки «навишта шудаанд, то имон оваред, ки Исо Масеҳ, Писари Худост, ва бо имон овардан ба исми Ӯ ҳаёт дошта бошед» (Юҳанно 20:30-31). Мӯъҷизаҳои ҳаввориён «Худо мувофиқи иродаи Худ шаҳодат медод» ба он наҷоти бузурге, ки аввал аз ҷониби Худованд гуфта шуда буд ва аз ҷониби онҳое, ки Ӯро шуниданд, тасдиқ карда шуд (Ибриён 2:3-4). Вақте ки Худованд шогирдони Худро барои мавъизаи Инҷил дар саросари ҷаҳон супурд, Ӯ гуфт, ки онҳо ба исми Ӯ аломатҳои бузург хоҳанд кард (Марқӯс 16:17).
Дар кӯҳи Сино Худо Қонуни Худро ба яҳудиён, халқе, ки нишонаҳоро меҷуст, дода буд. Ӯ инро ба таври назаррас анҷом дода буд. Қонун муқаддас, одилона ва нек буд, аммо барои наҷот додани як ҷон беқувват буд. Аммо чаро яҳудиён бояд паёми дигареро пайравӣ кунанд, ки солҳо пеш аз Худо шунида буданд? Худо ба онҳо нишонаҳо ва мӯъҷизаҳо дод, то ба онҳо нишон диҳад, ки ин таълимоти нав аз Ӯст. Ва ин нишонаҳо ва мӯъҷизаҳо барои халқҳо низ буданд, зеро онҳо нишонаҳое буданд, ки бутҳои мурдаи онҳо беқувват буданд!
Мо дар рӯзҳои Аъмол ва Номаҳо зиндагӣ намекунем, балки ба охири ғамангези ин давра наздикем. Мо Каломи пурраи Худоро барои хондан дорем. Чаро Худо бояд дар рӯзи нокомӣ, вақте ки ин қадар одамон Каломи Худоро рад мекунанд, нишонаҳо ва мӯъҷизаҳои бузург кунад? Агар мо Каломи Ӯро қабул накунем, ҳатто агар бо шахсе, ки аз мурдагон эҳё шудааст, рӯ ба рӯ шавем, имон намеоварем, мегӯяд Худованд дар Луқо 16:31. Ин нишонаҳо танҳо ба маҳкумияти мо илова мекарданд.
Он чизе ки Худованд дар рӯзе кард, ки имондорон якдил ва ба Ӯ итоаткор буданд, имрӯз номувофиқ хоҳад буд, вақте ки ин қадар «шифодиҳандагони» худтаъиншуда ва муаллимони дурӯғин кӯшиш мекунанд, ки барои худ империяҳо созанд.
