Омадани Худованд Исо ақли муқаддасони Худоро дар тӯли асрҳои Аҳди Қадим банд карда буд, ки Худо худаш бори аввал ин хабарро ҳангоми суханронӣ ба мор дар Адан дар бораи насли зан, ки сари ӯро пахш мекунад, эълон карда буд (Ҳастӣ 3:15). Дар байни бисёр суханони пешгӯӣ дар бораи омадани Масеҳ он дар Малокӣ 3 аст, ки дар он, пас аз суханронӣ дар бораи паёмбари Худованд, ки роҳи Ӯро омода мекунад, пайғамбар менависад,
«Ва Худованд, ки шумо меҷӯед, ногаҳон ба маъбади Худ хоҳад омад» (Малокӣ 3:1).
Чӣ тавр ин пешгӯӣ бояд дилҳои боқимондаи содиқ ва худотарси Исроилро дар миёни озмоишҳои зиёди онҳо шод ва ба ҳаяҷон оварда бошад. Маъбад барои онҳо маркази илоҳии ибодат буд, аммо ҳоло он ҷои умед низ гардид, зеро дар он ҷо онҳо бояд Наҷотдиҳандаи деринтизорро ҳангоми омаданаш пайдо мекарданд. Ғайр аз ин, Ӯ бояд ногаҳон ба маъбади Худ меомад, то ки худотарсон ҳамеша дар ҳолати интизорӣ бошанд ва иҷрои ваъдаи илоҳиро интизор шаванд.
Иҷрошавӣ дар маъбад
Дар Инҷили Луқо, вақте ки кӯдаки муқаддас, Исо, аз ҷониби модараш ва Юсуф ба маъбад оварда шуд, онҳое буданд, ки Ӯро интизор буданд ва мушоҳида мекарданд. Симеони пир ба сирри илоҳӣ дохил карда шуда буд, ва ба ӯ аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас ошкор шуд, ки ӯ маргро нахоҳад дид.
«пеш аз он ки Масеҳи Худовандро надида бошад». Симеон ва Анна на танҳо омадани Худовандро интизор буданд, балки мушоҳида мекарданд ва имтиёзи бузурги дар маъбад буданро барои истиқболи бегонаи осмонӣ доштанд. Дигарон низ буданд, «ки дар Ерусалим наҷотро меҷустанд», ва Аннаи содиқ ҳамаи онҳоро мешинохт, ва ба онҳо «дар бораи Ӯ сухан мегуфт». Аммо имтиёзе, ки ба ин ду муқаддаси пири Худо дода шуда буд, аз имтиёзи боқимондаи онҳое, ки Анна ба онҳо сухан мегуфт, болотар буд, зеро онҳо на танҳо дар Ерусалим наҷотро меҷустанд, балки дар маъбад интизор буданд, зеро дар он ҷо Масеҳи ваъдашуда бояд меомад.
Умеди масеҳӣ
Ҳамчун масеҳиён, мо интизори омадани Худованд ба маъбади Худ нестем, мо интизори омадани Ӯ аз осмон ҳастем, то моро ба абад бо Худ даъват кунад, мувофиқи ваъдаи Худаш.
«Ман боз меоям ва шуморо назди Худам қабул мекунам» (Юҳанно 14:3).
Мо бояд Ӯро дар ҳаво пешвоз гирем, ва ин умеди муборак бояд интизории доимии ҳар як муқаддаси ҳақиқии Худо бошад. Мо на танҳо суханони Худовандро дар Юҳанно 14 дорем, балки суханони Ӯро аз осмон низ дорем,
«Ман зуд меоям» (Ваҳй 22:7, 12, 20), ва мисли Симеон ва Анна, мо бояд доимо омадани Худовандро мушоҳида ва интизор бошем. Барои боқимондаи халқи заминии Худ, Худованд ногаҳон ба маъбади Худ омад; барои калисо, Ӯ зуд меояд; ва бозгашти оммавии Ӯ барои дуруст кардани ҷаҳон ва барпо кардани Малакути Худ хоҳад буд.
«мисли барқе, ки меояд» (Матто 24:27).
Ба ҷаҳон,
«рӯзи Худованд мисли дузд дар шаб меояд» (1 Таслӯникиён 5:2),
аммо муқаддасони Худо дар торикӣ нестанд, ки ин тавр ба ҳайрат оянд. Профессорҳои оддӣ на интизори омадани Масеҳ ҳастанд ва на мушоҳида мекунанд, ва сухани Ӯ ба калисои эътирофкунанда ин аст,
«Дар хотир дор… ва тавба кун. Агар ту мушоҳида накунӣ, Ман мисли дузд бар ту хоҳам омад, ва ту нахоҳӣ донист, ки дар кадом соат бар ту хоҳам омад» (Ваҳй 3:3).
Бозгашти зуди Худованд дар Ваҳй 22
Ваҳй 22:7 – Кушодашавии илоҳӣ ва баракат
Аввалин аз се маротибае, ки бозгашти зуди Худованд дар Ваҳй 22 зикр шудааст, дар ояти 7 аст, ки бо кушодашавии илоҳии ин Китоб ва бо баракати онҳое, ки ба Худо итоат мекунанд, ҳамчун роҳравӣ дар нуре, ки он медиҳад, алоқаманд аст.
Ваҳй 22:12 – Мукофот барои садоқат
Дар ояти 12, ваъдаи омадани зуди Худованд бо мукофоти Ӯ барои ҳар як инсон, мувофиқи кори ӯ, алоқаманд аст. Ин барои ҳар як фарзанди ҳақиқии Худо рӯҳбаландкунандаи бузург аст. Вақте ки Худованд меояд, муқаддасони Худо ба баракати пурраи ҳама чизе, ки Худо ваъда додааст, дохил мешаванд, ва барои ҳар коре, ки дар садоқат ба Устод ва Худованди ғоиби мо анҷом дода шудааст, мукофоти бой хоҳад буд.
Ваҳй 22:20 – Ҷавоби самимӣ аз дил
Дар ояти 20, дар бораи баракат ё мукофот зикр нашудааст, балки Худованд танҳо худро ҳамчун зуд оянда муаррифӣ мекунад; ва ин аст, ки аз дилҳои онҳое, ки мушоҳида ва интизор ҳастанд, «Омин. Ҳамин тавр, биё, Худованд Исо». Бигзор ин ҷавоб аз ҳар як дили мо бошад, вақте ки мо Ӯро меҷӯем, ки Ӯро надида, дӯст медорем.
