Ақидаи маъмул на ҳамеша дуруст аст, махсусан дар мавриди муносибати инсон бо Худо.
Мардум мегуфтанд, ки Христофор Колумб аз канори замин шино мекунад, аммо дар соли 1492 ӯ Амрикоро кашф кард. Мардум ба кӯшишҳои бародарон Райт барои сохтани мошини парвозкунанда хандиданд, аммо дар соли 1903 онҳо аввалин ҳавопайморо парвоз карданд. Муаллимони Алберт Эйнштейн ӯро дар мактаб ноком карданд, аммо ӯ ба машҳуртарин олими асри бистум табдил ёфт. Мусиқинавозон ва мунаққидон мусиқии Ричард Вагнерро масхара карданд, аммо композитсияҳои ӯ ҷаҳони мусиқиро тағйир доданд. Вестингхаусро барои ҷуръат кардани боздоштани қатора бо шамол аблаҳ номиданд, аммо имрӯз тормозҳои ҳавоии ӯ дар тамоми ҷаҳон истифода мешаванд. Мардум Абраҳам Линколнро як деҳқони оддӣ меномиданд, аммо ӯ ба яке аз мӯҳтарамтарин президентҳои мо табдил ёфт. Мо ба нокомии издиҳом дар қадр кардани чизи нав ё фарқкунанда табассум мекунем. Аммо хато кардан метавонад як мушкили ҷиддӣ бошад, вақте ки сухан дар бораи сарнавишти абадии мо меравад. Чизи аз ҳад зиёд дар хатар аст. Азбаски ман ва шумо бар зидди Худо ва инсон гуноҳ кардаем, мо сазовори ҷазои Худо ҳастем. Китоби Муқаддас мегӯяд, ки
музди гуноҳ марг аст, ҷудоии абадӣ аз Худо (Румиён 6:23а).
Аммо Худо ба мо пешниҳод мекунад
ҳаёти ҷовидонӣ ба воситаи Исои Масеҳ Худованди мо (Румиён 6:23б). Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад (Юҳанно 3:16).
Шумо метавонед дар бораи бисёр чизҳо хато кунед, аммо шумо ҷуръат намекунед, ки дар бораи Масеҳ хато кунед. Ба воситаи имон ба Ӯ шумо метавонед наҷот ёбед, ҳамон тавре ки ҳастед. Гуноҳҳои шумо бахшида мешаванд ва сулҳи Худо метавонад ҳаёти шуморо пур кунад:
Ба ҳар кӣ Ӯро қабул кард, ба онҳо қудрат дод, ки фарзандони Худо шаванд, яъне ба онҳое ки ба исми Ӯ имон доранд (Юҳанно 1:12).
Шумо кӣро интихоб мекунед? Издиҳом ё Масеҳ?
