САВОЛ: Лутфан Воиз 12:13-ро шарҳ диҳед. Оё ин маънои онро дорад, ки мо метавонем бо риояи аҳкоми Худо ба осмон бирасем?
«Биёед хулосаи тамоми корро бишнавем: Аз Худо битарс ва аҳкоми Ӯро риоя кун, зеро ин ҳамаи инсон аст.» – Воиз 12:13 NKJV
ҶАВОБ:
Дере нагузашта аз марги шоҳ Довуд, писар ва вориси ӯ Сулаймон 1000 қурбонии сӯзонро ба Худованд дар қурбонгоҳи Ҷибъа қурбонӣ кард. Худованд дар он шаб дар хоб ба ӯ зоҳир шуд ва пурсид: «Ба ту чӣ диҳам?» Сулаймон бо дархости дили фаҳмкунанда барои доварӣ кардани қавми Худо ҷавоб дод. Худо ҷавоб дод: «Ман ба ту дили ҳикмат ва фаҳм додам, то ки пеш аз ту касе мисли ту набуд ва пас аз ту низ касе мисли ту нахоҳад буд.» Худо инчунин ба ӯ сарват ва шарафи бузург ваъда дод, ки Сулаймон бузургтарин шоҳи замони худ хоҳад буд. Мо ин ҳикояро дар 1 Подшоҳон 3:4-15 ва 2 Вақоеънома 1:3-12 мехонем.
Сулаймон китоби Воизро навишт, ки дар он натиҷаҳои таҳқиқот ва мулоҳизаҳои худро дар бораи зиндагӣ «зери офтоб», яъне дар рӯи замин, ба мо медиҳад. Ӯ метавонист ҳар чизеро, ки мехост, харад; ва ӯ дар бораи бисёр чизҳое, ки кӯшиш кард ва хулосаҳое, ки ба онҳо расид, навишт. Китоб фалсафаи муаллифи онро ифода мекунад ва ноумедии ӯро аз бисёр чизҳое, ки кӯшиш кард, нишон медиҳад. Сулаймон хулоса кард: «Ҳама беҳудагӣ, ҳама беҳудагӣ аст.» Дар ду боби охир ӯ дар асоси таҷрибаҳои худ баъзе насиҳатҳо дод.
Ояти болоии мо охирин аз ин насиҳатҳост. Чизҳои заминӣ – муваффақиятҳо, лаззатҳо, дороиҳои моддӣ, шӯҳрат ё ҳар чизе ки бошанд – бемаъноанд ва қаноатмандии доимӣ намедиҳанд. Чизи дигаре ҳаст. Инсон Офаридгор дорад ва рӯзе бо Ӯ рӯ ба рӯ хоҳад шуд. Худо аҳком дода буд, ва аз Худо тарсидан ва он чиро, ки Ӯ фармон медиҳад, иҷро кардан дар ниҳоят беҳтарин корест, ки инсон бояд анҷом диҳад.
Воиз дар бораи зиндагӣ дар рӯи замин сухан меронад. Он Инҷилро муаррифӣ намекунад ва дар бораи осмон сухан намегӯяд. Барои он ки инсон дар рӯи замин зиндагии хушбахтона дошта бошад, ӯ бояд аз Худо битарсад ва ба аҳкоми Ӯ итоат кунад. Ҳакимтарин марди рӯи замин ин фикрро ба мо дод. Мавзӯи китоби ӯ на он аст, ки чӣ тавр ба осмон расидан, балки чӣ тавр дар рӯи замин зиндагӣ кардан аст.
Ба ғайр аз Худованд Исо, ҳеҷ мард ё зане аҳкоми Худоро риоя накардааст – ва наметавонад аҳкоми Худоро риоя кунад. Яъқуб 2:10 ба мо мегӯяд, ки «ҳар кӣ тамоми шариъатро риоя кунад, вале дар як нуқта лағжад, ӯ дар ҳама гунаҳкор аст.» Каломи Худо равшан месозад: Ҳеҷ яке аз мо наметавонад бо риояи шариъат ба осмон бирасад. Шариъат муқаддас ва одилона ва нек аст (Румиён 7:12), аммо ҳар яке аз мо аз рӯи табиат ва амал гуноҳкор аст. Ҳамаи мо гуноҳ кардаем ва аз ҷалоли Худо маҳрум шудаем (Румиён 3:23).
Худованд Исои Масеҳ, Писари Худо, барои гуноҳҳои мо мурд (1 Қӯринтиён 15:3). Худо он чиро, ки Ӯ кардааст, қабул кардааст, Ӯро аз мурдагон эҳё кардааст ва Ӯро дар дасти рости Худ дар осмон нишондааст (Эфсӯсиён 1:20). Ӯ наҷотро ба ҳамаи онҳое, ки Писари Ӯро ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованд қабул мекунанд, ройгон пешниҳод мекунад. Ин ягона роҳи наҷот аст, ки дар Каломи Худо, Китоби Муқаддас, таълим дода шудааст.
