Агар касе дар Масеҳ бошад, агар касе дар Масеҳ бошад, пас ӯ махлуқи нав шудааст. Ҳама чиз гузаштааст; инак, ҳама чиз дар ӯ нав шудааст. Худо ба чизҳое, ки шуморо пеш аз омаданатон ба ин ҷо овардаанд, фикр намекунад. Ӯ танҳо шуморо ҳоло муқаддас, беандеша ва беайб мебинад, чунон ки шумо дар он ҷо истодаед. Дилҳои худро баланд кунед ва Ӯро ҳамду сано гӯед. Ҳамду сано, ҳамду сано ба номи Исо. Ҳамду сано, омин.
Субҳ ба хайр. Оё мо дар дуо ба Худованд назар кунем? Эй Худо, ҳоло Падар, мо бори дигар барои ин наҷоти бузурге, ки Ту ба мо дар Масеҳ додаӣ, шукр мегӯем. Ҳаллилуё. Мо Туро барои чунин файзе, ки ба мо дода шудааст, баракат медиҳем ва эҳтиром мекунем. Ҳоло ба мо кӯмак кун, чунон ки мо бори дигар ба каломи Ту назар мекунем. Мо ба номи Худованди мо Исо дуо мекунем. Омин.
Пас, мо ба анҷоми назар ба наҷоти бузург мерасем. На ин ки мо ҳама чизро пурра фаро гирифтаем, Худо танҳо ҳама бузургиеро, ки дар ин наҷоти бузург мавҷуд аст, медонад, аммо мо баъзе ҷанбаҳои пайравӣ аз дастурҳои китоби Ф.Б. Ҳоулро бо номи «Наҷоти бузург» интихоб кардем. Ва аз ин рӯ, танҳо барои бозгашт ва ёдоварӣ аз он ки ин ҷанбаҳо чистанд, ва мо инро ҳамчун нақшае дорем, ки онро низ фиристодаем.
Пас, аввалан, мо гунаҳкор будем, ва Худо ба ниёзи мо бо бахшиш ҷавоб дод. Баъд, мо маҳкум будем; Худо ба ниёзи мо бо сафедкунӣ ҷавоб дод. Баъд, мо душманони Худо будем; Худо ба он ниёзи гунаҳкор бо оштӣ ҷавоб дод. Мо ғуломони гуноҳ будем, пас Худо ба ниёзи мо бо... Мо гумшуда ва нобудшаванда будем, ва Худо ба он ниёз бо наҷот, калимаи «наҷотёфта» ҷавоб дод. Мо дар табиати худ фасод будем, ва аз ин рӯ Худо ба он ниёзи ҷонҳои мо бо таваллуди нав ҷавоб дод. Мо дар гуноҳҳо ва хатогиҳои худ аз ҷиҳати рӯҳонӣ мурда будем; Худо ба он ниёз бо зинда кардан ё моро дар Масеҳ зинда кардан ҷавоб дод. Ниҳоят, мо аз гуноҳ олуда будем, ва Худо ба он ниёз бо тақдис ҷавоб дод.
Ҳаллилуё! Яъне, чӣ наҷоти бузурге. Ҳамаи ин ҷанбаҳои наҷот дар Масеҳ дар он се соат ба амал омаданд, вақте ки Ӯ ба торикӣ рафт, хашми Худоро барои мо бардошт ва наҷотеро ба даст овард, ки он қадар бузург ва аҷиб аст, ки мо танҳо имтиёз дорем, ки ба он ба ҳар андоза назар кунем. Ҳаллилуё.
Офариниши нав
Хуб, ҷанбаи охирини ин наҷоти бузург офариниши нав аст. Офариниши нав. Ҳоло, офариниши нав ба наҷот додани мо аз оқибатҳои гуноҳи мо, мисли дигар ҷанбаҳои наҷот, равона нашудааст, балки он барои иҷрои хоҳиши неки Худост. Чӣ аҷиб. Медонед, Худо ирода дорад, Ӯ хоҳиш дорад, Ӯ мехоҳад, ки хушнуд бошад, ва мо мехоҳем, ки Ӯ хушнуд бошад, ва дар офариниши нав, Ӯ ҳаст. Ҳаллилуё.
Пас, офариниши нав оғози тартиби нави чизҳост, ки бо Масеҳ дар эҳёи Ӯ ва сууд ба ҷалол ҳамчун марди нав ва офариниши нав оғоз ёфт. Ва Масеҳ он мард аст. Ва азбаски Масеҳ сарвари офариниши нав аст, пас, чунон ки дар Дуюми Қӯринтиён 5:18 ба мо мегӯяд, ки ҳама чиз дар офариниши нав мувофиқи Худо ва мувофиқи иродаи Ӯст. Ба ибораи дигар, комилият. Пас, чунон ки аз сабаби гуноҳ, марг омадааст ва офариниши кӯҳнаро ба охир мерасонад, аз сабаби қурбонии комили Масеҳ ва эҳёи Ӯ ва сууд ба Ӯ, оғози нав, офариниши нав дар Ӯ вуҷуд дорад. Ҳаллилуё.
Ва ин нақшаи абадии Худо буд. Дар Эфсӯсиён боби як, ояти нӯҳ ва даҳ: «Ба мо сирри иродаи Худро ошкор намуда, мувофиқи хоҳиши неки Худо, ки Ӯ дар худ қасд карда буд: ки дар тақсимоти пуррагии замонҳо Ӯ ҳама чизро дар Масеҳ, ки дар осмон аст, ки дар замин аст, дар як ҷо ҷамъ кунад ё сарварӣ кунад; ҳатто дар Ӯ». Ин чӣ қадар аҷиб аст. Пас, офариниши нав як қисми он нақшаи абадии Худост, ки Ӯ дар худ барои хоҳиши неки худ қасд кардааст.
Дар Эфсӯсиён 4, боби 2 ва ояти 4-7: «Аммо Худо, ки дар раҳмат сарватманд аст, барои муҳаббати бузурги худ, ки бо он моро дӯст дошт, ҳатто вақте ки мо дар гуноҳҳо мурда будем, моро бо Масеҳ зинда кард, (бо файз шумо наҷот ёфтаед;) Ва моро бо ҳам бархезонд, ва моро бо ҳам дар ҷойҳои осмонӣ дар Масеҳ Исо нишонд». Ҳоло гӯш кунед, ояти 7: «То ки дар замонҳои оянда Ӯ сарватҳои бениҳояти файзи Худро дар меҳрубонии худ нисбат ба мо тавассути Масеҳ Исо нишон диҳад». Ин офариниши нав, ки аз мардони гунаҳкор мисли ман ва шумо, ки Масеҳро қабул кардаанд, иборат аст, файзи Худо бузург карда мешавад, барои абадият мувофиқи хоҳиши неки Ӯ, мувофиқи хоҳиши иродаи Ӯ, аз он сабаб, ки ман ва шумо дар осмон ҳастем, бузург карда мешавад. Ҳаллилуё. Ин ҳама, ҳамеша шаҳодате барои файзи Худо хоҳад буд. Пас, ҳикмати Худо, қудрати Ӯ, файзи Ӯ, муҳаббат ва ҷалоли Ӯ дар тартиби офариниши нав абадӣ намоиш дода мешавад. Ҳаллилуё. Бо Масеҳ сарвари Ӯ, ва ман ва шумо дар он офариниши нав бо Ӯ.
Филиппиён 2:9 ва ояти 11, то 11: «Аз ин рӯ Худо Ӯро баланд бардошт», аз сабаби он ки Ӯ худро ба марг, ҳатто марги салиб супурд, «Аз ин рӯ Худо Ӯро баланд бардошт, ба Ӯ номе дод, ки аз ҳар ном болотар аст: ки ба номи Исо ҳар зону хам шавад», на танҳо ҳама зонуҳо, балки ҳар як зону хам хоҳад шуд, «аз чизҳои дар осмон, чизҳои дар замин, ва чизҳои зери замин; Ва ҳар забон», на танҳо ҳама забонҳо, балки ҳар як забон, «иқрор хоҳад кард, ки Исои Масеҳ Худованд аст, ба ҷалоли Худои Падар». Ин як қисми он офариниши нав аст.
Онро офариниши нав меноманд, зеро он нав аст. Аввалин Қӯринтиён 2:9: «Аммо чунон ки навишта шудааст, чашм надидааст, на гӯш шунидааст, на ба дили инсон даромадааст, чизҳое, ки Худо барои онҳое, ки Ӯро дӯст медоранд, омода кардааст». Мебинед, он аз ин ҷаҳон берун аст. Ин чизест, ки комилан нав аст, тартиби нави чизҳо, чизе, ки инсони табиӣ ҳеҷ гоҳ тасаввур карда наметавонист, ҳеҷ гоҳ ба дил ё ақли ӯ дохил намешуд, ҳеҷ тасаввуроте дар бораи он надошт. Ҳаллилуё. Ин аст он чизе, ки дар пеши мост: осмон, офариниши нав.
Зарурати офариниши нав
Пас, зарурати офариниши нав дар ин аст: тартиби кӯҳнаи чизҳо, ки дар он инсон бояд баракати илоҳиро тавассути итоат ба даст меовард, дар салиб, вақте ки мардум Наҷотдиҳандаро салиб карданд, баста шуд. Ва тартиби нави чизҳо тавассути як марди содиқ ва итоаткор, Исои Масеҳ, таъсис дода шудааст. Ҳаллилуё. Пас, аз сабаби гуноҳ, ки истироҳат ва лаззати Худоро дар офариниши аввалини Ӯ ба охир расонд, Худо тавассути Масеҳ ба таъсиси офариниши нав шурӯъ кард. Аз ин рӯ, Худованд Исо дар Юҳанно 5 ва ояти 17 гуфт: «Исо ба онҳо ҷавоб дод: Падари Ман то ҳол кор мекунад, ва Ман кор мекунам». Мебинед, Худо дигар наметавонист дар офариниши худ истироҳат кунад, вақте ки гуноҳ омад, пас Ӯ ба таъсиси тартиби нави чизҳо, офариниши нав шурӯъ кард. Ва Масеҳ кор мекард, ва коре, ки Ӯ кард, дар салиби Ҷолҷото ба анҷом расид. Ӯ барои офариниши нав асос гузошт. Ҳаллилуё.
Чизҳои пешина гузашта хоҳанд шуд. Оё ин донистан аҷиб нест? Чизҳо чунон ки ҳастанд, идома нахоҳанд ёфт. Дуюми Петрус 3:10 ва 13: «Аммо рӯзи Худованд мисли дузд дар шаб хоҳад омад», на барои имондорон, балки барои беимонон, зеро имондорон интизори омадани Худованд ҳастанд ва умед доранд. Ин мисли дузд дар шаб аст, мисли дузд дар шаб барои беимонон, ки омадани Ӯро интизор нестанд. «Дар он осмонҳо гузашта хоҳанд шуд», ҳоло ин рӯзи Худованд аст, «осмонҳо бо садои бузург гузашта хоҳанд шуд, ва унсурҳои он бо гармии шадид об хоҳанд шуд, ва замин низ ва ҳамаи корҳое, ки дар он ҳастанд», ҳамаи корҳои инсон, «сӯхта хоҳанд шуд. Аммо», ояти 13, «мо, мувофиқи ваъдаи Ӯ, интизори осмони нав ва замини нав ҳастем, ки дар он адолат сокин аст». Ин аст он офариниши нав, осмони нав ва замини нав, ки дар он адолат сокин аст. Худовандро ҳамду сано гӯед.
Дар Ваҳй 21, ояти 3: «Ва ман овози бузургеро аз осмон шунидам, ки мегуфт: Инак, хаймаи Худо бо одамон аст, ва Ӯ бо онҳо сокин хоҳад шуд, ва онҳо халқи Ӯ хоҳанд буд, ва Худои Худаш бо онҳо хоҳад буд, ва Худои онҳо хоҳад буд». Ояти 4: «Ва Худо ҳама ашкҳоро аз чашмони онҳо пок хоҳад кард». Ҳоло дар хотир доред, ки шумо метавонед имрӯз ашки касеро пок кунед, аммо ашкҳо боз хоҳанд омад. Ӯ ҳама ашкҳоро аз чашмони онҳо пок хоҳад кард, дигар ашк нахоҳад буд. «Ва дигар марг нахоҳад буд, на ғам, на гиря, на дигар дард нахоҳад буд: ки дар он чизҳои пешина гузаштаанд. Ва он ки бар тахт нишаста буд, гуфт: Инак, Ман ҳама чизро нав мекунам». Худоро ҳамду сано гӯед. Ин аст он ҷое ки мо меравем. Назар накунед, ба қафо назар накунед, ба атроф назар накунед, ба боло назар кунед. Ба каломи Худо назар кунед. Ин аст он ҷое ки мо меравем, офариниши нав.
Вақте ки мо калимаҳои «Инак, Ман ҳама чизро нав мекунам»-ро мешунавем, дигар ашк, марг, ғам, гиря, изтироб нахоҳад буд. Имрӯз дар ҷаҳон ин чизҳо зиёданд, омин. Аммо мо бо имон ва интизорӣ метавонем ба он саҳнаи осмонӣ назар кунем, ки дар он чизҳои пешина гузаштаанд ва чизҳои нави рӯзи абадии Худо дар пеши мо ҳастанд. Ҳаллилуё. Худовандро ҳамду сано гӯед. Ин аст он чизе ки имон ба даст меорад. Он саҳнаи офариниши нав бар кори наҷот, ки Масеҳ дар салиби Ҷолҷото анҷом дод, такя хоҳад кард, ки аз ҷониби Писари Худо вақте ки Ӯ бар салиб, бар дарахт буд, анҷом дода шуд. Мо гунаҳкорон, ки дар гуноҳҳои худ аз Худо дур будем, ҳеҷ гоҳ наметавонистем дар офариниши нав саҳм дошта бошем. Ин баракати абадӣ барои онҳоест, ки бахшида шудаанд, сафед карда шудаанд, наҷот ёфтаанд ва оштӣ карда шудаанд ва ғайра. Агар Исо намемурд, мо наметавонистем дар он офариниши нав саҳм дошта бошем.
Аммо Ӯ аз салиб фарёд зад: «Тамом шуд». Ва Ӯ воқеан инро фарёд зад. Мо инро дар Инҷили Матто 27:50 меёбем, ки Ӯ фарёд зад. Дар Юҳанно 19:20, 19:30, бубахшед, «Вақте ки Исо сиркоро гирифт, гуфт: Тамом шуд: ва сари худро хам кард, ва рӯҳро супурд». Мебинед, офариниши нав бар наҷоте, ки дар Масеҳ Исост, асос ёфтааст. Худо метавонад бигӯяд: «Ин аст... ҳама чиз нав карда мешавад. Ман ҳама чизро нав мекунам», ва Ӯ хоҳад гуфт: «Ин анҷом ёфт», зеро Масеҳ гуфт: «Тамом шуд». Ба ибораи дигар, асоси офариниши нав он чизест, ки Масеҳ дар салиби Ҷолҷото анҷом дод. Худоро барои ин ҳамду сано гӯед.
Мо имрӯз мебинем, ки мардони ин ҷаҳон кӯшиш мекунанд, ки ҳама чизро нав кунанд, аммо ин танҳо як орзуи беҳуда аст. Мардон метавонанд дилҳоро бишкананд ва заминро бо марг, ғам, гиря ва изтироб пур кунанд, аммо онҳо наметавонанд ғамҳои ин ҷаҳонро ба охир расонанд, на метавонанд ҳама чизро нав кунанд. Ҳама коре, ки мардон карда метавонанд, ин аст, ки ба ғамҳое, ки ҳоло дар ҷаҳон ҳастанд, илова кунанд, ғамҳоро зиёд кунанд. Чӣ қадар ғамгин аст. Чӣ қадар ба Худованд Исои Масеҳ ниёз дорем.
Дар Румиён 8:22: «Зеро мо медонем, ки тамоми офариниш то ҳол нола мекунад ва дар дард аст». То ҳол, тамоми офариниш нола мекунад ва дар дард аст, дар дард бо ҳам, мегӯяд, то ҳол. Пас, вақте ки гуноҳ ба ҷаҳон омад, ин офариниш, ки Худо офарид ва дар он истироҳат кард, Ӯ дигар наметавонист дар он истироҳат кунад, ва худи офариниш онро ҳис мекунад. Он ин дуриро аз Худо ҳис мекунад. Ва аз ин рӯ, дар ояти 20 се мегӯяд: «Ва на танҳо онҳо», на танҳо офариниш, «балки худи мо низ, ки меваҳои аввалини Рӯҳро дорем, худи мо дар худ нола мекунем, интизори фарзандхонӣ, яъне наҷоти ҷисми худ». Мебинед, ин аст он чизе ки агар шумо имондор бошед, дар дил ва ҷони шумо рӯй медиҳад, вақте ки шумо имрӯз ба ҷаҳон назар мекунед. Ин нола аст. Ин нола аст. Шумо аз хона дур ҳастед. Шумо мехоҳед дар хона бошед. Шумо дар ҷои гуноҳ ҳастед. Худованд Исо вақте ки дар ин ҷо буд, нола мекард. Ӯ марди ғамҳо буд ва бо ғам ошно буд. Ва аз ин рӯ, мо дар ҷонҳои худ ҳис мекунем, ки ин ҷаҳон аз Худо дур аст. Аммо Худоро ҳамду сано гӯед, тавассути Масеҳ, мо наздик карда шудем, ба Ӯ наздик карда шудем. Ҳаллилуё.
Масеҳ, Сарвари офариниши нав
Ҳоло дар ин офариниши нав, Масеҳ, албатта, сарвари офариниши нав аст. Ваҳй 3:14: «Ва ба фариштаи калисои Лаодикия бинавис; Ин чизҳоро Омин, шоҳиди содиқ ва ҳақиқӣ мегӯяд», танҳо як шоҳиди содиқ ва ҳақиқӣ буд, «ибтидои офариниши Худо». Ин ибтидои офариниши нав аст. Агар ягон ибтидо бошад, он бояд аз шахсияти Худованд Исо, Писари Худо, Каломе, ки ҷисм шуд, сарчашма гирад. Ӯ ибтидои офариниши Худо дар марг, дафн ва эҳё ва сууд ба Ӯст. Ӯ роҳро барои офариниши нави Худо боз кардааст.
Аввалин Қӯринтиён 15:45 ва ояти 47: «Ва ҳамин тавр навишта шудааст: Инсони аввал ҷони зинда шуд; Одами охирин рӯҳи зиндакунанда шуд». Пас, инсони аввал, Одам, ҷони зинда шуд, аммо Одами охирин, рӯҳи зиндакунанда. Пас, дар ин ҷо тафовут байни Одам, ки дар бегуноҳӣ офарида шуд ва афтод, ва Худованд Исои Масеҳ, ки на танҳо ҳаёт, ҳаёти зиндакунанда меорад, балки он аз марг аст, аз, чунон ки мо ҳафтаи гузашта бо зиндакунӣ дидем, зеро мо дар гуноҳҳо ва хатогиҳо мурдаем, Одами охирин ҳаёт меорад. Пас, ин аст Одами аввал, ӯ сарвари офариниши кӯҳна аст: гуноҳ, марг, нокомӣ. Аммо Масеҳ сарвари офариниши нав аст, ки дар он адолат ва ҳама чиз дар назари Худо комил аст.
Ва аз ин рӯ, дар Румиён боби 5 ва ояти 14: «Аммо, аммо марг аз Одам то Мусо ҳукмронӣ кард, ҳатто бар онҳое, ки ба мисли гуноҳи Одам гуноҳ накарда буданд, ки ӯ намунаи он ки меомад, буд». Мебинед, Худо ҳамеша Масеҳро дар назар дошт. Ӯ ҳамеша дар назар дошт, Худо медонист, ки заъфи ин махлуқе, ки Ӯ меофарад, чӣ гуна аст, ва албатта Ӯро бо ирода офарид, то ки Ӯ ба Худо хидмат накунад, зеро Ӯ робот буд, балки Ӯ ба Худо хидмат мекард, агар мехост, зеро Худо сазовори хидмат аст. Аммо албатта, гуноҳи Одам ва гуноҳи дур шудан бо ӯ омад. Аммо Масеҳ намунаи он ки меомад, на дар нокомӣ, балки дар комилият, дар итоат ба Худо, итоати мутлақи комил ба Ӯст. Пас, Ӯ Одами охирин аст. Масеҳ сарвари офариниши нав ва тартиби нави мардон аст. Ҳаллилуё. Ва мо бояд бигӯем, ки дар офариниши нав ҳеҷ гуна суқут буда наметавонад, зеро сарвари мо беайб аст. Мо дар Масеҳ сарвари беайб дорем. Баъзан одамон ҳайрон мешаванд, ки агар суқути дигар бошад, чӣ мешавад? Ҳеҷ гоҳ суқути дигар нахоҳад буд. Суқути дигар буда наметавонад, зеро Масеҳ сарвари он офариниши нав аст. Худовандро ҳамду сано гӯед. Ҳама чиз ба Ӯ вобаста аст.
Дуввуми Қӯринтиён 5:15-17: «Ва Ӯ барои ҳама мурд, то ки онҳое, ки зиндаанд», гӯш кунед, «аз ин пас барои худ зиндагӣ накунанд, балки барои Ӯ, ки барои онҳо мурд ва боз эҳё шуд. Аз ин рӯ, аз ин пас мо ҳеҷ касро аз рӯи ҷисм намешиносем: бале, агарчи мо Масеҳро аз рӯи ҷисм шинохта бошем, аммо ҳоло аз ин пас Ӯро дигар намешиносем». Хуб, ин чӣ маъно дорад? Хуб, марг ба ин ҷаҳон омадааст. Марг муносибати моро бо, муносибати Масеҳро бо ин ҷаҳон ва муносибати моро бо он тавассути Ӯ ба охир расонд. Пас, вақте ки Ӯ аз қабр эҳё шуд, шумо дар хотир доред, ки Марям дар он ҷо буд, ва ин аст он чизе ки Ӯ ба ӯ дар ояти, боби 20-и Юҳанно, ояти 17 гуфт: «Исо ба ӯ мегӯяд: Маро дор макун; маро дор макун; зеро Ман ҳанӯз ба назди Падари худ сууд накардаам: балки назди бародарони худ бирав, ва ба онҳо бигӯ: Ман ба назди Падари худ, ва Падари шумо; ва ба назди Худои худ, ва Худои шумо сууд мекунам». Мебинед, Марям мехост Ӯро дошта бошад ва Ӯро чунон ки қаблан мешинохт, нигоҳ дорад. Аммо не, Ӯ ибтидои офариниши нав аст. Ӯ бояд ба ҷалол баргардад, то ки роҳро барои бисёре аз писарон барои дохил шудан ба ҷалол дар ин офариниши нав боз кунад. Худовандро ҳамду сано гӯед.
Пас, ин аст он чизе ки маънои онро дорад, ки мо дигар Масеҳро аз рӯи ҷисм намешиносем. Мо Ӯро намешиносем. Ӯ дар Ҷалил нест, Ӯ дар Ерусалим нест. Мо Ӯро ба ин тариқ намешиносем. Мо Ӯро ҳамчун мард дар ҷалол, ибтидои ин офариниши нав мешиносем. «Аз ин рӯ», ин Дуввуми Қӯринтиён 5:17 аст, «Аз ин рӯ, агар касе дар Масеҳ бошад», дуруст, мо ё дар Масеҳ ҳастем ё дар Одам, ду сарвари федералии инсоният, яке офариниши кӯҳна, дигаре нав, «агар касе дар Масеҳ бошад, ӯ офариниши нав аст: чизҳои кӯҳна гузаштаанд; инак, ҳама чиз нав шудааст. Ва ҳама чиз аз Худост», дар ин офариниши нав, ҳама чиз аз Худост. Ин чунин хоҳад буд, ки шумо бузургтарин шодиҳоеро, ки шумо метавонед дар рӯи замин дошта бошед, мегиред, ва ин танҳо як пешгӯии хурде аз он чизест, ки Худо барои онҳое, ки Ӯро дӯст медоранд, омода кардааст. «Ҳама чиз аз Худост, ки моро тавассути Исои Масеҳ бо худ оштӣ дод, ба мо хидмати оштиро дод».
Пас, оё ин аҷиб нест, ки фикр кунем, ки ҳама чиз дар ин офариниши нав аз Худост? Ва мардон ва занон дар Масеҳ, ман ва шумо, ҳоло як қисми ин офариниши нав ҳастем. Мо набояд интизор шавем. Мо ҳоло як қисми он ҳастем. Мо дар Масеҳ ҳастем. Ҳаллилуё. Ин хеле зебо, хеле аҷиб аз Худо, хеле меҳрубон аст. Ва аз ин рӯ, мо бо имон ба ин соҳаи нав, ки ба он оварда шудаем, дохил мешавем, ки дар он Масеҳ ҳама чиз аст ва дар он мо худамон дар Ӯ ҳастем. Ин аст ин офариниши нав. Масеҳ ҳама чиз аст, ва мо бо имон ба он дохил мешавем. Мо ба худ назар намекунем, мо ба Ӯ, мард дар ҷалол, ибтидои офариниши Худо назар мекунем.
Ҳоло мо мефаҳмем, ки мо ҳанӯз дар ин ҷаҳон ҳастем ва ҳанӯз дар заъф ҳастем. Таҷрибаи Павлус дар ин роҳ дар Дуввуми Қӯринтиён 12, оятҳои 2 то 5 хеле ҷолиб аст. Павлус мегӯяд: «Ман мардеро дар Масеҳ мешинохтам», ӯ ҳоло таҷрибаи худро нақл мекунад, «Ман мардеро дар Масеҳ зиёда аз чордаҳ сол пеш мешинохтам, (хоҳ дар ҷисм, ман гуфта наметавонам; ё хоҳ берун аз ҷисм, ман гуфта наметавонам: Худо медонад;)». Пас, ӯ намедонист, ки ин рӯъё буд ё воқеан рӯй дод, ин муҳим набуд. Аммо ӯ мегӯяд: «чунин касе», ин мард дар Масеҳ, «чунин касе ба осмони сеюм бардошта шуд». Осмони сеюм ҳузури Худост, дуруст? Атмосфера бо паррандагони ҳаво осмони аввал аст, ва он чизе ки мо фазои берунӣ меномем, осмони дуюм. Осмони сеюм, ҳузури Худо. Ӯ ба ҳузури Худо бардошта шуд, ки ӯ мард дар Масеҳ буд. Мебинед, вақте ки шумо ба Масеҳ меоед, шумо дар ҳамон лаҳза барои осмон мувофиқ ҳастед. Пас, Павлус ин офариниши навро дид, ин офариниши наве, ки меояд. Ва гӯш кунед, ки ӯ чӣ мегӯяд: «Чӣ тавр ӯ ба биҳишт бардошта шуд, ва суханони ногуфтанӣ шунид, ки барои инсон гуфтан ҷоиз нест». Ба ибораи дигар, ҳеҷ калимае барои тасвири он чизе ки Павлус дар он ҷо дар ҷалол дид, вуҷуд надорад. Ҳаллилуё. Ин офариниши нав аст. Ӯ мегӯяд: «Дар бораи чунин касе ман фахр хоҳам кард». Ин муҳим аст. Павлус дар бораи кӣ фахр хоҳад кард? Мард дар Масеҳ, марде, ки барои осмон мувофиқ буд, марде, ки ин таҷрибаи аҷиби осмониро дошт. «Аммо дар бораи худ ман фахр нахоҳам кард, балки дар заъфҳои худ». Ба ибораи дигар, гарчанде ки ӯ дар заъф аст, гарчанде ки ӯ ҳанӯз дар ин ҷаҳон мард аст, ӯ барои осмон омода аст. Ӯ як қисми ӯ дар Масеҳ аст ва ӯ як қисми офариниши нав аст, ва осмон хонаи ӯст, ва ӯ инро медонад. Мо низ бояд инро донем, агар дар Масеҳ бошем. Агар ягон мард ё ягон зан дар Масеҳ бошад, ӯ офариниши нав аст. Чизҳои кӯҳна гузаштаанд. Ҳоло албатта мо инро бо имон медонем, чунон ки гуфтем, аммо ҳама чиз гузаштааст. Ва мо фахр мекунем, мо дар бораи он ки Худо моро чӣ гуна сохтааст, фахр мекунем. Ист, сари худро хам накунед ва дар бораи нокомии худ нола накунед. Дар Масеҳ нокомӣ нест, ва дар Масеҳ аст он ҷое ки шумо ҳастед. Шумо офариниши нав ҳастед. Ҳоло мо медонем, ки мо ноком мешавем, ва барои ин ҳеҷ баҳонае нест. Аммо мо чӣ кор мекунем? Мо дар он намемонем. Мо гуноҳҳои худро эътироф мекунем ва ба Ӯ бармегардем ва ба боло назар мекунем, зеро ин дурнамои дурусти мост, на ба поён назар кардан, на ба атроф назар кардан, балки ба боло назар кардан.
Хусусиятҳои марди нав
Пас, дар Эфсӯсиён боби 2 ва ояти 10, мо хусусиятҳои марди навро меёбем, ки он хусусиятҳои хислати Масеҳ, ҳаёти Масеҳ. Гӯш кунед, ки ояти 10 чӣ мегӯяд: «Зеро мо кори дасти Ӯ ҳастем», Эфсӯсиён 2:10, «мо кори дасти Ӯ ҳастем», кори дасти Худо, «дар Масеҳ Исо офарида шудаем», ин офариниши нав аст, «барои корҳои нек». Пас, Худо дар ин офариниши нав, вақте ки мо дар ин ҷо ҳастем, мақсад дорад, ки корҳои нек кунем, «ки Худо қаблан муқаррар карда буд, ки мо дар онҳо роҳ равем». Ин аст он чизе ки ба мо лозим аст. Мо намехоҳем аз ин парешон шавем. Ин аст он чизе ки ба мо лозим аст. Мо бояд ба он корҳо, корҳои офариниши нав, ки Худо моро дар Масеҳ барои анҷом додан офаридааст, тамаркуз кунем. Ин хеле аҷиб аст.
Дар Эфсӯсиён 4:22, дар бораи хислате, ки мо бояд дар Масеҳ дошта бошем, ӯ мегӯяд: «Ки шумо дар бораи рафтори пешина марди кӯҳнаро, ки мувофиқи шаҳватҳои фиребанда фасод аст, аз худ дур кунед;» Ин аст он чизе ки Худо ҳаёти кӯҳнаи моро тасвир мекунад: фасод мувофиқи шаҳватҳои фиребанда. «Ва дар рӯҳи ақли худ нав шавед; Ва ки шумо марди навро, ки пас аз Худо дар адолат ва муқаддасии ҳақиқӣ офарида шудааст, ба бар кунед». Ба ибораи дигар, ин офариниши нав ҷанбаи амалӣ дорад. Мо бояд хислати Масеҳро дошта бошем.
Эфсӯсиён 5 идома медиҳад ва зоҳиршавии марди навро дар оила ва дар доираҳои тиҷоратӣ низ ташвиқ мекунад. Ҳар як муносибате, ки аз ҷониби Худо таъсис дода шудааст, бояд нигоҳ дошта шавад, вақте ки мо дар ин ҷо ҳастем. Ин муносибатҳо барои замин ҳастанд ва вақте ки мо заминро тарк мекунем, ба охир мерасанд. Аммо ҳар як мард бояд зани худро дӯст дорад, аммо марди офариниши нав бояд зани худро чунон ки Масеҳ калисоро дӯст дошт, дӯст дорад, Эфсӯсиён 5:25. Ҳар як падар бояд фарзандони худро ба тариқи дуруст тарбия кунад, аммо мард ё зани офариниши нав бояд фарзандони худро дар тарбия ва насиҳати Худованд тарбия кунад, Эфсӯсиён 6:4. Хизматгорон бояд ҳамеша ба устоди худ итоаткор бошанд, аммо марди офариниши нав бояд ба устоди худ бо якдилӣ чунон ки ба Масеҳ хидмат кунад, Эфсӯсиён 6:5. Мебинед, ин офариниши нав бояд имрӯз дар ҳаёти мо пайдо шавад, зеро ин ҳаёти мост. Масеҳ ҳаёти мост. Мо бояд ин офариниши навро зиндагӣ кунем. Мо абадиятро дар офариниши нав хоҳем гузаронд, ва мо ҳоло дар Масеҳ офариниши нав ҳастем. Пас, мо бояд ин ҳаётро зиндагӣ кунем.
Дар боби, дар Ғалотиён боби 15, мегӯяд: «Зеро дар Масеҳ Исо на хатна чизе фоида дорад», хатна чизе фоида намеорад, «на бехатнагӣ». Хуб, чӣ фоида дорад? «Офариниши нав». Ин аст он чизе ки мегӯяд. Фоида дар куҷост? Дар офариниши нав, на дар ин чизҳои ҷисмонӣ, на дар иттиҳодияи динӣ. Ин иттиҳодия бо Масеҳ аст, дар Масеҳ будан, офариниши нав будан. Ояти 16: «Ва ҳар кӣ мувофиқи ин қоида роҳ равад», қоида чист? Қоидаи офариниши нав, «салом бар ӯ бод, ва бар Исроили Худо». Исроили Худо, албатта, ба яҳудиёни мессианӣ, ки имрӯз имон доранд, ишора мекунад. Пас, ин чӣ маъно дорад, ки мо бояд мувофиқи ин қоида зиндагӣ кунем? Ғалотиён 2:20: «Ман бо Масеҳ салиб шудаам: аммо ман зиндаам; аммо на ман, балки Масеҳ дар ман зиндагӣ мекунад: ва ҳаёте, ки ман дар ҷисм зиндагӣ мекунам, ман бо имони Писари Худо зиндагӣ мекунам, ки маро дӯст дошт ва худро барои ман дод». Ин ҳаёти офариниши нав аст. Ман мурдаам, аммо зиндаам, аммо ин Масеҳ аст, ки дар ман зиндагӣ мекунад, ва ман бояд ҳаёти худро мувофиқи имони худи Писари Худо, имон ба Ӯ зиндагӣ кунам. Ҳаллилуё.
Қӯлассиён 3:1, як роҳи дигаре, ки мо бояд мувофиқи қоидаи офариниши нав пайравӣ кунем. Қӯлассиён 3:1: «Пас, агар шумо бо Масеҳ эҳё шуда бошед, чизҳои болоро ҷӯед, ки дар он Масеҳ дар дасти рости Худо нишастааст». Мебинед, ин ҳаёти офариниши нав аст. Мо бояд чизҳои болоро ҷӯем, ҳатто имрӯз. Мо хеле худмарказ ҳастем, хеле ба корҳои ин ҷаҳон тамаркуз кардаем. Мо як қисми офариниши нав ҳастем. Мо абадӣ дар он офариниши нав хоҳем буд. Аммо ин аввал барои мо нест, ин барои хушнудӣ ва лаззати Худост. Аз ин рӯ, ин офариниши нав дар бораи қонеъ кардани ниёзе, ки мо дорем, нест, ин дар бораи қонеъ кардани дил ва ҷони Худост, ки Масеҳ сарвари ҳама чиз аст, Масеҳ маркази ҳама чиз дар офариниши нав аст, зеро Масеҳ ҳама чиз аст, ва Худо дар Ӯ ва ҳамаи онҳое, ки дар Ӯ дар офариниши нав ёфт мешаванд, лаззат мебарад. Агар касе дар Масеҳ бошад, ӯ офариниши нав аст. Ҳаллилуё.
Эй Худои мо, Худо, Падар, мо Туро шукр ва ҳамду сано мегӯем, ки мо бояд ба чунин муносибати шарафманд оварда шавем, ки дар Масеҳ барои лаззат ва қонеъ кардани дил ва ҷони Ту бошем. На дар мо, балки дар Ӯ дар мо. Ҳаллилуё. Ин хеле аҷиб аст. Эй Худо, ман дуо мекунам, ки Ту ҳар яки моро ташвиқ кунӣ, ки дар ин фикри офариниши нав, ки Ту моро дар Масеҳ овардаӣ ва моро офариниши нав кардаӣ, пайравӣ кунем, то ки мо ҳаётеро зиндагӣ кунем, ки нишон диҳад, ки хонаи мо воқеан дар осмон аст ва мо воқеан интизори он лаҳза ҳастем, ки Ту ҳар ашкро аз ҳар чашм пок хоҳӣ кард. Дигар дард нахоҳад буд, дигар ғам нахоҳад буд, дигар марг нахоҳад буд. Чӣ қадар аҷиб ва чӣ қадар зебо, чизҳое, ки ҳеҷ чашм надидааст ва ҳеҷ гӯш нашунидааст. Мо Туро баракат медиҳем, мо Туро ҳамду сано мегӯем, ва мо Туро шукр мегӯем, эй Худо ва Падар, ба номи Исо. Омин.
