Ҳанӯх, ҳафтумин аз Одам, дар замони худ шоҳиди содиқ буд. Вақте ки ӯ шасту панҷсола буд, соҳиби писаре шуд ва номи ӯро Матушалоҳ гузошт. Ин ба Ҳанӯх таассуроти амиқ гузошт, зеро мо мехонем, ки пас аз таваллуди Матушалоҳ Ҳанӯх бо Худо роҳ мерафт, то даме ки Худо Ҳанӯхро бе дидани марг бурд. Дар давоми ҳаёти нисбатан кӯтоҳи худ, ки дар муошират бо Худо роҳ мерафт, Ҳанӯх тамоюли пастшавии тамоми насли инсониятро сахт ҳис мекард, ҳарчанд одами аввал, Одам, дар ҳамон давраи Ҳанӯх тақрибан 300 сол зиндагӣ мекард.
Ҳарчанд Ҳанӯх бехудоиро дар атрофи худ медид, ӯ аз он ҷудо роҳ мерафт. Чашмони ӯ кушода шуданд ва ӯ бар зидди он шаҳодат дод. Худо худро бе шоҳид намегузорад (Аъмол 14:17), ва Ҳанӯх дар ин вақт шоҳиди Ӯ буд. Нубуввати Яҳудо то имрӯз интизори иҷрошавӣ аст, ҳарчанд он ба зудӣ наздик мешавад (Яҳудо 14–15).
Дар Ибриён 11, Рӯҳи Худо ҳаёти Ҳанӯхро дар як ояти кӯтоҳ ҷамъбаст мекунад. Ӯ ба дили Худо шодӣ овард. «Ҳанӯх бо Худо роҳ мерафт» (Ҳастӣ 5:22). Вақте ки Ҳанӯх ҳанӯз зинда буд, ӯ итминон дошт, ки аз рӯзи доварӣ наҷот хоҳад ёфт. Бо имон, Ҳанӯх аз лаҳзаи оянда лаззат мебурд, вақте ки ӯро ба назди Он ки дар боло буд, бурданд, ки бо Ӯ дар поён роҳ мерафт.
Қиссаи Ҳанӯх барои мо имрӯз намунаи зебост. Ба воситаи Масеҳ, ки худро барои гуноҳҳои мо дод, мо аз ин асри шарири ҳозира наҷот ёфтем — ҳамон тавре ки дар замони Ҳанӯх буд. Мушкилоти мо имрӯз ин аст, ки дар муошират бо Худо роҳ равем, амалан аз ин ҷаҳон ва роҳҳои бехудоии он ҷудо шавем. Умеди мо ин аст, ки «Писари Ӯро аз осмон интизор шавем, ки Ӯро аз мурдагон эҳё кард, яъне Исо, ки моро аз хашми оянда наҷот медиҳад» (1 Таслӯникиён 1:10).
