Забурҳои Сурудҳои Баромадан
Китоби Аҳди Қадими Забур дорои 15 «Суруди Баромадан» (Забур 120-134) мебошад. Дар тарҷумаи Кинг Ҷеймс ҳар яки онҳо сарлавҳае доранд, ки онҳоро «Суруди дараҷаҳо» меноманд. Калимаи ибронӣ, ки «дараҷаҳо» тарҷума шудааст, дар дигар ҷойҳои Навиштаҳо истифода мешавад. Масалан, дар 2 Подшоҳон 20:9, он ба дараҷаҳои офтобӣ, ки подшоҳ Ҳизқиё истифода мебурд, ишора мекунад. Аслан, ин калима маънои сафар ба ҷои баландтарро дорад ва мувофиқи луғати ибронӣ истифодаи он дар ин забурҳо пешрафтро нишон медиҳад, ки ба авҷи худ мерасад.
Аксар вақт пурсида мешавад, ки чаро ин забурҳо ин сарлавҳаро доранд. Дар маъбади Ерусалим понздаҳ зина аз Ҳавлии Занон ба Ҳавлии Исроилиён мерафт. Мувофиқи анъанаи яҳудӣ, левиён дар ин зинаҳо истода, забурҳоро месуруданд, гарчанде ки далеле вуҷуд надорад, ки онҳо воқеан суруда бошанд ин забурҳоро. Баъзеҳо пешниҳод мекунанд, ки «сурудҳои баромадан» бо бозгашти мардуми Исроил аз бадарғаи худ дар Бобил алоқаманданд. Гарчанде ки ин дуруст бошад ҳам, баъзе аз ин забурҳо пеш аз бадарға навишта шудаанд.
Баъзан ин забурҳоро «Сурудҳои зиёратӣ» низ меноманд. Чунин ба назар мерасад, ки онҳо бо сафарҳое, ки исроилиён аз хонаҳои худ ба Ерусалим барои ибодати Худованд, чунон ки Ӯ фармуда буд, алоқаманданд (Такрори Шариат 16:16-17). Робитаҳои оилавӣ дар Исроил қавӣ буданд ва ҳамаи аъзоёни оила бояд барои ибодат ба Ерусалим мерафтанд (Такрори Шариат 16:11). Ба мо гуфта шудааст, ки Марям ва Юсуф Исоро ба Ерусалим бурданд, то Пасхаро бори аввал вақте ки Ӯ писари дувоздаҳсола буд, ҷашн гиранд (Луқо 2:41-42). Баъзе аз ин забурҳо, ба монанди 127 ва 128, мавзӯи қавии «оилавӣ» доранд ва барои сурудхонӣ ҳангоми сафари оилаҳо мувофиқ буданд. Забур 122:4 махсусан ба қабилаҳое ишора мекунад, ки барои ибодат ба Ерусалим мераванд.
Калисои имрӯза мардуми осмонӣ аст, на заминӣ. Мо дар замоне зиндагӣ мекунем, ки Худованд Исо интизор буд ва барои ибодат ба Ерусалим рафтан лозим нест. Ибодате, ки Худо имрӯз меҷӯяд, «дар рӯҳ ва ростӣ» будан аст ва бо ҳеҷ маркази заминӣ алоқаманд нест (Юҳанно 4:21-24). Аммо, ба як маъно мо ба исроилиёни замони Аҳди Қадим монанд ҳастем, зеро мо зиёраткунандагон ҳастем. Ин замин хонаи доимии мо нест. Мо «бегонагон ва зиёраткунандагон» ҳастем (1 Петрус 2:11), вақте ки мо ба хонаи осмонӣ сафар мекунем, «шаҳреро меҷӯем, ки меъмор ва созандаи он Худост» (Ибриён 11:10). Бо дарназардошти ин монандӣ ва фарқиятҳо, дарсҳои муфиде ҳастанд, ки мо метавонем аз хондани сурудҳои баромадан омӯзем.
ЗАБУР 120
Суруди аввалини баромадан дар сарзамини бегона ҷойгир аст. Нависанда шахси ғамгин аст, ки дар байни одамоне зиндагӣ мекунад, ки мухолифи сулҳ ҳастанд. Ӯ нола мекунад: «Ман барои сулҳ ҳастам: аммо вақте ки ман сухан мегӯям, онҳо барои ҷанг ҳастанд» (ояти 7). Ӯ аксар вақт аз забони фиребанда ва лабони дурӯғгӯи шарирон азоб мекашид ва барои наҷот аз чунин чизҳо дуо мекард. Дурӯғ чизест, ки Худованд аз он нафрат дорад (Масалҳо 6:17), ва мо бояд боварӣ ҳосил кунем, ки сухани мо ба Ӯ писанд аст. Ӯ онҳоеро, ки суханонашон беназорат аст, доварӣ хоҳад кард. Мисли нависандаи ин забур, мо метавонем мухолифатро аз сар гузаронем ва метавонем орзуи ҷои беҳтареро дошта бошем. Хонаи осмонӣ бояд дар дилҳои мо орзу эҷод кунад!
ЗАБУР 121
Ин аксар вақт ҳамчун «Забури сайёҳ» номида мешавад. Калимаҳои «нигоҳ доштан» ва «нигоҳбон» шаш маротиба пайдо мешаванд, ки мавзӯи сурудро тасдиқ мекунанд. Ҳангоми хондани он, мо метавонем исроилиёнро тасаввур кунем, ки ба Ерусалим сафар мекунанд. Онҳо бо умед ба Худованд барои муҳофизат менигаранд ва ноумед нахоҳанд шуд. Ӯ халқи Худро шабу рӯз нигоҳ медорад ва онҳоро бехатар ба мақсадашон мерасонад. Мо низ метавонем итминон дошта бошем, ки Ӯ моро «аз ин вақт то абад» нигоҳ медорад (ояти 8).
ЗАБУР 122
Ин забур аз ду забури қаблӣ фарқ мекунад, зеро онро Довуд навиштааст. Он оғоз меёбад: «Ман шод будам, вақте ки ба ман гуфтанд: “Биёед ба хонаи Худованд равем”» (ояти 1). Оё мо аз имконияти муоширати масеҳӣ шодем? Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд, ки чӣ қадар зарур аст, ки бо мардуми Худо ҳарчи зудтар вохӯрем (Ибриён 10:25). Дар ин забур қабилаҳои гуногун дар як мақсад муттаҳид шудаанд, вақте ки онҳо «барои шукргузорӣ ба номи Худованд» сафар мекунанд (ояти 4). Сарфи назар аз бисёр фарқиятҳои инфиродӣ ва фарҳангӣ, мардуми Худо имрӯз бояд ин ваҳдатро ба ҷаҳон нишон диҳанд. Мисли исроилиён, мо низ бояд таҷрибаи амалии сулҳро дар байни мардуми Ӯ орзу кунем. Шаҳри заминии Ерусалим то ҳол дар нақшаҳои Худо ҷой дорад. Мо бояд ба қадри кофӣ ғамхорӣ кунем, то барои сулҳи он низ дуо кунем (ояти 6).
ЗАБУР 123
Эҳтимол дорад, ки ин забур дар замони «паст» навишта шудааст, вақте ки яҳудиён ҳанӯз дар Бобил асир буданд. Вақте ки онҳо аз тамасхур ва масхараи шиканҷагарони бехудои худ азоб мекашиданд, онҳо бо умед ба Худои худ барои наҷот менигаристанд. Имондори инфиродӣ имрӯз ба ҳамон муносибати интизории Худованд ҳар рӯз барои роҳнамоӣ ва самт ниёз дорад: «Чашмони мо ба Худованд, Худои мо, интизоранд, то даме ки Ӯ ба мо раҳм кунад» (ояти 2).
ЗАБУР 124
Ин дуюмин забури баромадан аст, ки Довуд навиштааст. Бо дарназардошти хатарҳое, ки онҳо аз душманони худ дучор шуда буданд, мардум дар ситоиши Худованд барои наҷоти Ӯ муттаҳид шуданд. Агар Ӯ ба онҳо кӯмак намекард, бо онҳо чӣ мешуд? Бисёре аз мардуми Худо аз он вақт инҷониб тавонистаанд ин суханонро бихонанд, зеро онҳо раҳмат ва қудрати Худоро аз сар гузаронидаанд. Донистани Худованд ҳама чизро тағйир медиҳад! «Агар Худованд дар тарафи мо намебуд... Кӯмаки мо дар номи Худованд аст» (оятҳои 1,8).
ЗАБУР 125
Вақте ки зиёраткунандагон ба Ерусалим наздик шуданд ва кӯҳҳои атрофи шаҳри маҳбуби худро диданд, ин ба онҳо хотиррасон кард, ки чӣ тавр Худованд худаш онҳоро иҳота кардааст (ояти 2). Ӯ фишорҳоеро, ки мо аз сар мегузаронем, медонад ва дар вақти мувофиқ бо раҳмат дахолат хоҳад кард (ояти 3). Ин ҳанӯз ҳам дуруст аст: «Онҳое, ки ба Худованд таваккал мекунанд, мисли кӯҳи Сион хоҳанд буд, ки онро кӯчонидан мумкин нест» (ояти 1). Онҳо дар ҳаёти худ устувориеро хоҳанд дошт, ки ҷаҳон ҳеҷ гоҳ намефаҳмад.
ЗАБУР 126
Ин суруд Забур 123-ро пурра мекунад. Чӣ шодие дилҳои зиёраткунандагонро пур мекард, вақте ки онҳо аз бадарға баргаштанд! Миллатҳои ғайрияҳудӣ эътироф мекарданд, ки ҳамаи ин кори Худованд буд. Вақте ки мо наҷоти гаронбаҳои худро ба ёд меорем, мо низ метавонем бо шодӣ суруд хонем: «Худованд барои мо корҳои бузург кардааст» (ояти 3). Масъулияти мо барои нақл кардан ба дигарон дар заминаи кишти тухмӣ дида мешавад. Кор метавонад душвор ва рӯҳафтодакунанда бошад, аммо вақте ки ҳосил меояд, шодӣ хоҳад буд. Мо бояд ба Худованди ҳосил нигоҳ кунем, то меҳнати моро баракат диҳад: «Онҳое, ки бо ашк мекоранд, бо шодӣ дарав хоҳанд кард» (ояти 5).
ЗАБУР 127
Эҳтимол ин забур, ки барои Сулаймон навишта шудааст, аз ҷониби Довуд низ навишта шудааст. Хоҳ сохтани маъбад, хоҳ нигоҳ доштани амнияти шаҳр, хоҳ тарбияи оилаи худ, Сулаймон бояд ба Худованд такя карданро меомӯхт. «Агар Худованд хонаро насозад, онҳое, ки онро месозанд, беҳуда меҳнат мекунанд» (ояти 1). Мутаассифона, ӯ дар корҳои издивоҷ ва бо оилаи худ ноком шуд (1 Подшоҳон 11). Волидони масеҳӣ имрӯз бояд эътироф кунанд, ки фарзандони онҳо мероси Худованд ҳастанд. Ҳамон тавре ки тирҳо потенсиал доранд, фарзандон низ доранд. Мо бояд боварӣ ҳосил кунем, ки онҳо барои муфид будан ба таври мувофиқ омода карда шудаанд.
ЗАБУР 128
Мавзӯи ҳаёти муназзам дар ин ҷо таҳия шудааст. Ҳамаи баракатҳои ин забур аз тарси Худованд бармеоянд. Ҳеҷ чиз муҳимтар нест: «Хушо ҳар касе, ки аз Худованд метарсад» (ояти 1). Дар ин «забури оилавӣ» модар дар маркази хона аст, ки аз ҷониби шавҳараш ба таври қобилиятнок дастгирӣ мешавад. Волидони худотарс метавонанд ба фарзандони худ ва миллати худ таъсири муфид расонанд (оятҳои 5-6).
ЗАБУР 129
Аз замони таваллуди худ дар Миср (Хуруҷ 1) миллати Исроил азоб кашидааст. Ин мӯъҷиза аст, ки миллат зинда мондааст! Худованд дар ниҳоят бо ҳамаи душманони Исроил мубориза хоҳад бурд. Ояти сеюми ин забур бешубҳа ба мо Худованд Исоро ба ёд меорад, ки пушташ бераҳмона тозиёна зада шуд: «Шудгоркунандагон пушти маро шудгор карданд». Дар ҳаёти худ, мо дар замони ранҷу азоб бештар аз Ӯ меомӯзем, на дар замони осоиш.
ЗАБУР 130
Он чизе, ки дар забури қаблӣ ба таври миллӣ аз сар гузаронида шуд, дар ин ҷо ба таври инфиродӣ тасвир шудааст. Мавзӯи ранҷу азоб идома дорад, зеро як шахс аз умқи ноумедӣ ба Худованд фарёд мезанад. Худои мо меҳрубон ва бахшанда аст, ва мо бояд ба Ӯ умед дошта бошем. «Ҷони ман Худовандро бештар аз онҳое, ки субҳро интизоранд, интизор аст» (ояти 6). Ҳамон тавре ки субҳ дамида мешавад, Худованд дар вақти худ сабукӣ хоҳад овард – ва Ӯ барои муқаддасони худ меояд!
ЗАБУР 131
Забури дигари Довуд, аммо ин дафъа он як навъ дифоъ аз иттиҳомот ба назар мерасад. Донистани он ки роҳҳои Худо ҳамеша беҳтарин аст, ӯ худро фурӯтанона ба иродаи Худо месупорад. «Бигзор Исроил аз ин пас ва то абад ба Худованд умед дошта бошад» (ояти 3). Фурӯтанӣ ва умед бояд фарзанди Худоро тавсиф кунад.
ЗАБУР 132
Баъзеҳо пешниҳод мекунанд, ки ин забурро Сулаймон барои сурудхонӣ дар маросими тақдиси маъбад навиштааст. Он интиқоли сандуқро ба Ерусалим тасвир мекунад ва аз ин рӯ суруди мувофиқ барои зиёраткунандагон буд. Ин дарозтарин сурудҳои баромадан аст. Бахусус, ба ояти 9 диққат диҳед: «Бигзор коҳинон бо адолат пӯшида шаванд; ва бигзор муқаддасони Ту аз шодӣ фарёд зананд». Имондорони Аҳди Ҷадид низ «коҳинон» ҳастанд (Ваҳй 5:10; 1 Петрус 2:5,9) ва бо адолати Масеҳ пӯшида шудаанд (1 Қӯринтиён 1:30). Мисли ин муқаддасони Аҳди Қадим, мо метавонем аз он чизе, ки Худованд барои мо кардааст, шодӣ кунем.
ЗАБУР 133
Ин охирин суруди баромадан аст, ки ба Довуд нисбат дода мешавад. Мавзӯи ваҳдат, ки дар забурҳои қаблӣ дида мешуд, дар ин ҷо муҳим аст: «Инак, чӣ қадар хуб ва гуворо аст, ки бародарон дар ваҳдат зиндагӣ кунанд» (ояти 1). Ваҳдати масеҳӣ имрӯзро бо кӯшишҳои инсонӣ эҷод кардан мумкин нест. Масъулияти мо нигоҳ доштани ваҳдати Рӯҳ аст, ки аллакай вуҷуд дорад (Эфсӯсиён 4:3).
ЗАБУР 134
Ин суруди ниҳоии баромадан хулосаи мувофиқ ба ин силсила аст. Он дар маъбад ҷойгир аст ва эҳтимол дар охири ибодати шом дар Иди Хаймаҳо суруда шудааст. Вақте ки зиёраткунандагон дар охири ҳар як ид Ерусалимро тарк мекарданд, онҳо мехостанд баракати Худовандро бо худ ба хона баранд. Мисли имондорони аввали Аҳди Ҷадид, бигзор мо пайваста Ӯро баракат диҳем (Луқо 24:53), ва бигзор мо дар ҳаёти худ ҳамчун зиёраткунандагон баракати Ӯро бештар донем. «Худованд, ки осмон ва заминро офаридааст, туро баракат диҳад» (ояти 3).
